Mirra Sanshou

Mirra Sanshou
Rasa	Człowiek
Płeć	Kobieta
Wiek	27 lat
Klasa	Elementalista - Weaver
Tytuł	Kwiat Pomarańczy
Rola w Lidze	brak
Powiązane organizacje	Ministerstwo Kryty
Filar	brak
Znana Rodzina	Ake Sanshou - brat Shao Sanshou - macocha Yuzuru Sanshou † - ojciec Bianca Sanshou † - matka
Status postaci	Alternatywna/NPC

Opis ogólny

Mirra to starsza siostra Ake, która wywodzi się z Divinity's Reach. Z wyglądu zdecydowanie bardziej wdała się w matkę, przez co kintajskie korzenie ojca, w jej przypadku nie są aż tak widoczne. Mirra to wrażliwa i delikatna kobieta, którą można by nazwać człowiekiem renesansu. Choć na co dzień tym się nie zajmuje jest bardzo dobrą malarką oraz rzeźbiarką. Choć zawsze przepadała za tworzeniem sztuki, obecnie jest to jedynie jej hobby. Aktualnie większość jej czasu zajmuje praca w ministerstwie. Jest jednym z ministrów Kryty, który zajmuje się finansami królestwa. Mirra posiada bowiem bardzo duży talent to matematyki oraz analityki. Gdyby nie zainteresowania sztuką, można by powiedzieć, że jest umysłem ścisłym.

Umiejętności

Mirra jest elementalistą, a konkretniej mówiąc, weaverem. Podobnie do brata, posługuje się głównie dwoma żywiołami, które lubi łączyć w żywioł pomocniczy. Pierwszym z nich jest ziemia, a drugim woda. Dziewczyna zna kilka zaklęć uzdrawiających oraz ochronnych, a jeśli pojawia się konieczność walki, najczęściej wykorzystuje połączenie żywiołów, jakim jest paradoksalnie - błoto.

Kwiat Pomarańczy

Kwiat Pomarańczy

W ciepłe popołudnie jak to w ogrodzie rzadko było cicho jak dzisiaj. To miejsce zazwyczaj było pełne radości o tej pory, którą przynosiły ze sobą krzyki i śmiechy bawiących się dzieci. Gdy upały mijały, ogrodnik codziennie rozkładał się przy niewielkiej drewnianej budce w jednym z krańców ogrodu. Nie była to solidna konstrukcja. Zwyczajne dębowe deski zbite w niewielką kanciapę pośrodku ogrodu z serduszkiem wyciętym na drzwiach. To tu przechowywane były wszystkie donice, konewki, nasiona, nawozy, narzędzia ogrodnicze. Nawet stare taczki znalazły tutaj swoje miejsce. Minęło już sporo czasu odkąd ostatni raz były używane. Ogród w swojej świetności trwa tu już od kilku ładnych lat i przez ten czas niewiele się zmienił. Nie musiał się zmieniać. Wszystko było idealne, a codzienne porządki robione w ogrodzie przez pana Davis'a sprawiały, że każdy z domowników rezydencji mógł cieszyć się tym wspaniałym miejscem.

Naprzeciwko fontanny dzisiaj rozłożyła się pani Sanshou. Bianca, jak wolała by do niej się zwracano, bardzo często tu przesiadywała. Jak wszyscy członkowie jej rodziny, bardzo lubiła to miejsce. To tutaj mogła odpocząć, oddać się swoim własnym myślom, odpocząć, a także otworzyć się na świat, który tak bardzo kochała uwieczniać na płótnie. Założyła nogę na nogę, odetchnęła delikatnie, wypuszczając powietrze ze swoich ust i odłożyła porcelanową filiżankę z czerwoną herbatą doprawioną syropem z czarnego bzu na talerzyk na stoliczku obok niej. Nachyliła się lekko do przodu, odrywając plecy od oparcia obitego poduszką z kwiatowymi wzorami i sięgnęła po paletę i pędzel. Chwyciła je w swoje zgrabne, blade dłonie i przechyliła głowę by zerknąć na to, co znajduje się za sztalugą z przygotowanym czystym płótnem, stojącą przed nią. Uśmiechnęła się promiennie i delikatnym swoim narzędziem malarskim przystąpiła do pracy. Przesunęła pędzlem kilka razy, a później przygryzła jego końcówkę by zastanowić się nad dalszymi jego posunięciami. Wiedziała jak wyglądać ma obraz, który właśnie zaczynała malować. Już wyobraziła go sobie w swojej głowie, teraz wystarczyło jedynie przelać myśli i uczucia na płótno. Już miała zaczynać tworzyć kolejne wzory farbą gdy do jej krzesła dopadła mała Mirra.

Kilkuletnia dziewczynka zacisnęła swoje małe rączki na podłokietniku drewnianego krzesła swojej mamy i oparła bródkę na swoich dłoniach, przekrzywiając delikatnie swoją główkę z uśmiechem. Brązowe oczka z iskierkami radości wpatrzone były w mamę, a jasno-brązowe włoski opadały jej z grzywką na czoło. Zawiesiła się na rączkach przy krześle szczęśliwa, że może pochwalić się nową fryzurą. Bianca od razu odłożyła narzędzia na stolik i powolnym ruchem dłoni zasłoniła sobie oczy, podglądając spomiędzy palców na swoją córeczkę. - Już wszystko gotowe? Mogę już patrzeć?

- Tak. - Mirra zachichotała i uśmiechnęła się szerzej.

- No to chodź i mi się pokaż. - Kobieta odsłoniła oczy i chwyciła dziewczynkę by usadzić ją sobie na kolanach. Poprawiła białą sukienkę gdy ta lekko się zawinęła i przyjrzała się swojej pociesze dokładnie z każdej strony. Chwyciła jej główkę delikatnie w dłonie i złożyła matczyny pocałunek na jej czółku. - Wyglądasz ślicznie Kwiatuszku.

- Prawda?! - Dziewczynka ucieszyła się ogromnie i chwyciła mamusię za szyję. - Maya potrafi wspaniale obcinać nożyczkami, wiesz? Kiedyś sama tak będę potrafiła obcinać innych! Też chcę potrafić robić fryzury. Myślisz, że będzie chciała mnie nauczyć? - Bianca zaśmiała się cicho i pogładziła policzek córeczki bardzo delikatnie.

- Na pewno kochanie. Musisz po prostu ją poprosić, a jestem pewna, że z przyjemnością się zgodzi. Wyglądasz na prawdę pięknie mój Kwiatuszku. - Mała Mirra znów zachichotała i obejrzała się za siebie na sztalugę. Bardzo lubiła wszystkie malunki mamy i zawsze bardzo chętnie jej pomagała, pozując czy po prostu dotrzymując towarzystwa podczas jej pracy.

- Co dzisiaj malujesz? - Zapytała zaciekawiona i zamachała nóżkami, wracając spojrzeniem do mamy. - Bianca uśmiechnęła się do niej i wskazała na kwitnące drzewo pomarańczy przed sobą. Białe rozetki płatków kwiatów wspaniale prezentowały się na tle zielonych, pełnych liści. Było jeszcze za wcześnie na owoce, jednak widok kwitnącego drzewa przy fontannie napawał malarkę wielką radością. - To drzewko? Bardzo ładne. - Mirra uśmiechnęła się szeroko, pokazując ząbki i zahuśtała się na boki delikatnie na kolanach matki. - Zobaczysz, kiedyś razem będziemy malowały. Zostanę malarką tak samo jak Ty.

- Dopiero kiedyś? - Mama zaśmiała się cicho i pogładziła swoje dziecko po główce. - A co Ty na to byś zaczęła już dzisiaj ze mną malować?

- Na prawdę?! - W oczkach dziewczynki zatańczyły iskierki. Uśmiechnęła się szeroko i chwyciła mamę w talli. - Myślisz, że mogę?

- Oczywiście Kwiatuszku. - Sięgnęła po dwa kwiatki, które leciały niesione przez wiatr w ich stronę. Niewielkie kwiaty pomarańczy z pobliskiego drzewa musiały odpaść przy silniejszym podmuchu. Włożyła jeden z nich za ucho swojej córeczki, a drugi podała jej do rączek. Uśmiechnęła się ciepło i pocałowała w nosek. - Na pewno świetnie sobie poradzisz.