Ród var Maelius

Podkład muzyczny

Opis Ogólny

Kiedy szlachta z Divinity's Reach zajęta jest intrygami i wzajemnym wbijaniu sobie noży w plecy, na wschodniej granicy Królestwa Kryty swoją siedzibę ma ród z wymierającego gatunku szlachty w której tradycji zakorzeniona była ścieżka rycerska.

Ci szlachetnie urodzeni wojownicy dzielący między sobą więzy krwi jako pierwsi wszczynali wojny wobec wszelakim zagrożeniom czyhającym zarówno zza wschodniej granicy jak i od wewnątrz. Nie ważne czy byli to prości bandyci, banda nornskich łupieżców czy zuchwała popielcza warbanda, potomkowie Helma zawsze chwytali za broń i ruszali stawić im czoła.

Byli to kryteńczycy jednak nietrudno było odróżnić ich w tłumie. Żyli dalej na północy, ich skóra była jaśniejsza od innych ludzi, jednak wciąż ciemniejsza niż u tych z Askalonu. Włosy zachowywały się u nich brązowe, czasami podchodzące pod blond ale nigdy w pełni, równocześnie u nikogo z ich krwi nie widziano czarnych włosów. Cechowali się wysokim wzrostem gdzie trudno było znaleźć kogoś kto mierzył poniżej 180 cm a zdarzali się i dwumetrowi, można było powiedzieć że górowali nad innymi ludźmi. Cechowali się również dobrym zdrowiem i wielu z nich było w stanie dożyć sędziwego wieku.

Kiedy ruszali w bój, przywdziewali tradycyjne dla siebie ciężkie pancerze. Niejednokrotnie były one indywidualnie dopasowywane lub zawieszane na nich trofea. W walce dzierżyli najczęściej długie miecze oraz włócznie którymi byli w stanie powalić wroga nim ten się do nich zbliżył. Nawet pomimo braku ogromnej siły jak u nornów czy popielców, dzięki swoim umiejętnościom, wysokiej jakości uzbrojeniu i odwadze byli w stanie stawać naprzeciwko nim w szranki jak równy z równym.

Jako władcy rządzili swoimi ziemiami sprawiedliwie, chłopi płacili pańszczyznę a w zamian byli pewni że ziemie wokół wioski Hearthglem są bezpieczne od bandytów czy dzikich bestii.

Cenili oni historię oraz rodzinę. Wielu z ich członków nawet po wielu latach było wspominanych w modlitwach i stanowili oni wzory dla kolejnych pokoleń. Było to równocześnie źródłem wielu plotek, niektórzy twierdzili że czczenie pamięci wojowniczych przodków pozwalało im na wzywanie ich duchów podczas bitwy. Inni twierdzili że chowają ciała zmarłych w ich rynsztunkach bojowych, aby w godzinie próby powstali z martwych i ruszyli w obronę swoich ziem. Jakkolwiek jest to tylko plotka lub jakieś tajemnicza magia, pamięć o niej zaginęła.

Obecnie jego ostatnim znanym członkiem jest Markus var Maelius.

Geneza

Początki rodu sięgają 250 lat temu do Arkturusa Helma, który jako Krytańczyk uciekł przed Białą Opończą do Elony, skąd trafił do Istan i do Słonecznych Włóczni, których pierwszy raz spotkał w wiosce Chahbek podczas ataku korsarzy, przed którymi bronili się wspólnie. Po tym postanowił zaciągnąć się na służbę u Słonecznych Włóczni, co nie było w tamtych czasach problemem, albowiem po przebudzeniu Apokryty Zakon werbował wielu, więc nie pogardzili też obcym zza morza. Treningi musiały zakończyć się szybko po czym wylądował pod dowództwem samej Kormir. Niewiele jest wiadomo o jego działaniach w Elonie, wiadomo jedynie że przeżył oblężenie twierdzy Gandara. Po klęsce Abaddona i gdy Kormir zajeła jego miejsce jako Bogini Prawdy, Arkturus powrócił do Kryty gdy tylko usłyszał o rewolucji Księżniczki Salmy, która była jego szansą na powrót do domu. Dołączywszy do rewolucji brał udział w wielu bitwach a w tym w bitwie o Lwie Wrota, w których wsławił się faktem że zawsze brał na swój cel liderów Białej Opończy. Za swoje zasługi w boju otrzymał tytuł szlachecki oraz własne włości, choć ponoć otrzymał propozycję dołączenia do Lśniących Ostrzy.

Heraldyka

“

Cała Tyria jest domem dzielnego wojownika.

— Motto rodu

• Motto - Dywiza rodu, będąca w jakimś stopniu uogólnioną mądrością, jednocześnie pasująca do tradycyjnego nurtu rodu. Motto rodu var Maelius, znaczyło powszechny szacunek dla wszelkiego rodzaju wojowników i innych osób parających się wojennym rzemiosłem, niezależnie od ich pochodzenia, płci czy stanu.

“

Helminganie!

— Zawołanie rodu

• Zawołanie - Rzadziej stosowane publicznie. Zawołanie było to hasło charakterystyczne dla rodu i stosowane głównie na polu walki, w celu odnalezienia i zbiórki swoich ludzi.

• Herb - Nadany Arkutusowi Helmowi przez Królową Salmę, w zamian za jego lojalną służbę podczas wojny domowej. Głównym elementem jest symbol rękawicy, mający podwójne znaczenie. Jest to nawiązanie do prawicy Arkturusa, jego dłoń w czasach służby jako Słoneczna Włócznia została doszczętnie zmiażdżona, a następnie cudownie uleczona, po tym gdy Kormir zastąpiła miejsce Abaddona, co człowiek uznał za jej błogosławieństwo, a rękawicę za relikwię. Rękawica jest też symbolem sprawiedliwej władzy, honoru rycerskiego i szlachectwa. Ramka tła natomiast ma wzór kolczugi, nawiązujący do zbrojnych tradycji.

Hierarchia

"Dom" był szerokim pojęciem które obejmowało zarówno członków rodu, jak i podległych im chłopów i kmieci a przypominało to strukturę klanowo-lenną.

Podział społeczny domu opierał się o trzy warstwy:

• Ród naczelny - Składający się z Nestora rodu oraz wszystkich jego potomnych i rodzeństwo. W główny ród nie wliczano wszelkiego rodzaju kuzynostwa głowy rodu, dodatkowo w rodzie naczelnym mogły być tylko i wyłącznie osoby posiadające nazwisko var Maelius. Osoby które na skutek ślubu lub z innych powodów nazwisko zmieniły, przechodziły na szczebel niżej.
• Osoby o tym samym nazwisku oraz krewni. - Składała się na to dalsza rodzina, w postaci kuzynów głowy rodu i ich krewnych. Osoby które na skutek między innymi ślubu czy wstąpienia do świątyni utraciły swoje nazwisko, oraz osoby adoptowane.
• Ludzie złączeni - Osoby zamieszkujące, lub pochodzące z ziem należących do rodu. Były to osoby które zamieszkiwały ziemie należące do rodu, w tę warstwę można zaliczyć zarówno mieszkających tam Rycerzy Przyrodnich, członków wojska nadwornego czy nawet chłopów.

Istniała też czwarta nieformalna grupa składająca się z różnego rodzaju przyjaciół Domu. Byli oni traktowani jako goście, ale zawsze było to zależne od warstwy z której wywodził się członek domu, z którym się przyjaźnili.

Dwór, czyli wewnętrzna część rodu składająca się z pierwszej warstwy składała się z głowy rodu, która zawsze musiała kierować się ścieżką dworską i odstawić na bok rycerstwo, w takim przypadku posiadał on tytuł Hrabiego. O ile nie znalazła się inna osoba która mogłaby pełnić tą rolę w formie Namiestnika, w tym wypadku głowa rodu tytułowała się Diukiem. Jeśli głowa rodu nie była rycerzem, musiała posiadać Czempiona, który będzie bronił jej honoru w wypadku pojedynku. Dalszą częścią dworu była druga warstwa Domu, Giermkowie służący Helminganom oraz Rycerze Przyrodni.

Zasady dziedziczenia

Dziedzictwo przypadało w większości przypadków pierworodnym niezależnie od płci. Wyjątkiem był moment w którym kobieta zmieniła nazwisko na skutek ślubu. Kobieta mogła być dziedziczką jeśli poślubiła przedstawiciela drugiej warstwy Domu ze względu na wyeliminowanie szansy na spokrewnienie. Było to jednak wciąż obciążone szczegółowymi regulacjami pokrewieństwa, aby nie dopuścić do kazirodztwa. Jedną z możliwości pogodzenia tego ze sobą, była adopcja potencjalnego męża do rodu. Na ten czas, do momentu ślubu stawał się przedstawicielem drugiej warstwy, a po nim pierwszej. Wszystkie te regulacje służyły zabezpieczeniu majątku przed wpadnięciem w niepowołane ręce.

W razie gdy pierworodny najstarszego z rodzeństwa nie był w stanie przejąć spadku lub tytułu, prawo na to otrzymywało najstarsze dziecko młodszego z rodzeństwa. Wybierano tak wszystkich pierworodnych aż do wyczerpania. W innym wypadku resztę praw otrzymywali wszyscy potomkowie najstarszego członka rodu po kolei, w zależności od wieku, od najstarszych do najmłodszych.

Lokacje

Dwór

Dworek za czasów swojej świetności

Ruiny dworku

Dwór Rodu - Dwór rodu znajdował się na obecnych ziemiach wyżynach Harathi, na południowy-wschód od Guardian's Lake. Obecnie znajdują się tam tylko i wyłącznie ruiny. Dworek był średniej wielkości, zbudowany z ciemnej cegły na planie spłaszczonej litery T. Wewnątrz w centrum budynku znajdował się kominek który stanowił jednocześnie główny filar na którym wspierała się główna część domu. Budynek składał się z trzech pięter, strychu oraz piwnicy. Na pierwszym piętrze znajdowała się jadalnia wyposażona w duży podłużny stół, który zakręcał przy obu końcach w jedną stronę, tak aby na środku mogło znajdować się palenisko, stół był na tyle duży, aby było tam zawsze miejsce dla wszystkich. Poza tym znajdował się też tam duży salon, pokój gościnny oraz bogato wyposażona kuchnia. Miejsce było też na zbrojownię oraz salę treningową wyposażoną w małą arenę do ćwiczeń. Służba posiadała swoje własne sypialnie, oraz pomieszczenia gospodarcze. W późniejszym okresie do parteru dobudowano też kuźnię. Pierwsze piętro było przeznaczone na sypialnie dla najmłodszych, oraz sypialnie dla gości, znajdowała się tam też mała biblioteka. Na trzecim piętrze znajdowały się dwie duże sypialnie oraz drugi, mniejszy salon. W piwnicy znajdowała się spiżarnia oraz składzik na drewno, zapasy oraz narzędzia. Przed dworkiem rósł potężny i niezwykle twardy dąb, który nazywali Żelazodrzewem, z faktu na niezwykłą twardość jego drewna. Obok dworku znajdowała się kaplica. Wewnątrz nie była bardzo bogato zdobiona, jednak posiadała dziewięć witraży, z których sześć przedstawiało Szóstkę Bogów, a reszta była przeznaczona dla Królowej Salmy, Turai Ossy i Księcia Rurika. W kaplicy zachowywane też były kamienne tabliczki na których spisani byli wszyscy zmarli członkowie rodziny.

Dworek został zburzony w 1315 roku PE po najeździe centaurów w którym zginęła większość rodu.

Żelazodrzew

Spalony pień żelazodrzewa

Żelazodrzew - Było to wielkie drzewo rosnące tuż przy dworku. Jego pochodzenie nie jest do końca znane, a wyróżniał się na tle innych drzew tym że jego drewno było niezwykle twarde, dość aby zniszczyć wiele pił oraz siekier w próbach wycięcia go. Z czasem jednak drzewo wtopiło się w okolice dworku i stało się jego cześcią. Wokół drzewa na planie koła często na przestrzeni lat rozbudowywane były ogrody, służące do różnych spotkań i jako miejsce wytchnienia. Drzewo to zostało spalone przez centaury przy zniszczeniu dworku, jednak nie zostało przez nie ścięte. Uschnięte drzewo dalej niewzruszenie góruje nad krajobrazem na tle ruin.

Krypta

Wnętrze Krypty

Krypta Rodu - Po drugiej stronie wzgórz które oddzielają wyżyny Harathi od pól Gendarran znajduje się krypta rodu w której pochowani są jego członkowie. Krypta jest podziemna i przybiera formę długiego tunelu. Wielu pochowanych znajduje się nie tyle w grobach, co w urnach. Znajduje się tam nawet kilka urn z ziemią zamiast prochami, w sytuacjach gdy nie odnajdywano ciał. Podziemia krypty mają formę podłużnego jednolitego korytarza z wydrążonymi w kamiennych ścianach otworami, w których znajdują się trumny. Tunel kończy się na dużym kwadratowym pomieszczeniu, a dalej prowadzi do drugiego. Drugie pomieszczenie nie zawiera już żadnych trumien, znajduje się tam posąg Kormir przypominający posągi które znaleźć można w Elonie. Ostatnie pomieszczenie ma formę koła i we wszystkich ścianach znajdują się wykute w kamieniu półki wypełnione książkami. Niektóre sarkofagi tam znajdujące się, mają wykute na przykrywającej je płycie podobizny spoczywających wewnątrz osób w skali 1:1. Na ścianach można też znaleźć wiele płaskorzeźb przedstawiające historyczne wydarzenia lub dzieje rodu. Sama krypta jest niedostępna, zamknięta jest drzwiami które otwierają się tylko gdy wygra się na flecie odpowiednią melodię. W krypcie można spotkać ducha Julii.

Dom w Divinity's Reach

Dom należący do rodu w Divinity's Reach (Drugi od lewej)

Dom w dzielnicy Salmy - Po zbudowaniu Divinity's Reach, ród wszedł w posiadanie domu w dzielnicy Salmy. Był on wykorzystywany głównie jako tymczasowe miejsce noclegu aniżeli stałe miejsce zamieszkania. Dom znajduje się w południowej części dzielnicy, na granicy z dzielnicą Rurikton. Obecnie zamieszkany jest przez Markusa z racji utraty dworku. Jest to wysoki, trzypiętrowy budynek który na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się niczym specjalny na tle innych budynków. Wejście do mieszkania, wprowadza bezpośrednio do przedpokoju, skąd można przejść do połączonej jadali i kuchni, lub łazienki wbudowanej pod schodami. Pod dywanem w przedpokoju znajduje się klapa do piwnicy, która może skrywać wiele mało komu znanych różności. Na piętrze znajduje się salon, w którym umieszczone są wszelakiego rodzaju pamiątki rodzinne, kilka lamp, kanapa i niemała biblioteczka. Poddasze zarezerwowane jest na sypialnie. Dom nie jest często odwiedzany przez obecnego właściciela, dlatego brakuje w nim wszelakiej roślinności, zarówno w domu jak i na parapetach. Z racji że budynek znajduje się w Divinity's Reach, ma on bieżącą wodę i kanalizację. Dom ma numer 83.

• Do użytku rp, wykorzystuje dom znajdujący się w [1].

Majątek

Ród utrzymywał się głównie na chłopach i prawie lennym. Każdy chłop otrzymywał ziemię która była podzielona na dwie części: Własność chłopa oraz własność pana. Chłop był zobowiązany od uprawiania własności pana, która stanowiła od 10% do 20% całej ziemi rolnej, reszta była pozostawiona do jego własnej dyspozycji.

Drugim źródłem dochodu był eksport drewna do reszty królestwa. We wczesnym okresie rodu, ziemie te było pokryte gęstymi i ciemnymi lasami bogatymi w zwierzynę. Przy wycince pracowali kmiecie, którzy po wycince mogli otrzymać ziemię jako grunty rolne. W późniejszym okresie kiedy lasy zaczęły się kurczyć, wycinki wstrzymano i skupiono się całkowicie na roli. Polowania też były prowadzone, jednak były one regulowane i odbywały się tylko na dekret głowy Rodu. Kłusownictwo było surowo zabronione.

Wioska Hearthglem

Wioska która przez lata była w posiadaniu rodu i służyła za jedno z głównych źródeł utrzymania. Jej dokładna lokacja jest trudna o określenia, ponieważ została ona zburzona a na jej zgliszczach wzniósł się garnizon centaurów nad Guardian's Lake.

Początkowo wioska składała się z niewielkiej grupy mieszkańców, jednak rozrosła się w czasie kiedy w Krycie pojawiała się coraz większa liczba uchodźców z Askalonu, którzy osiedlali się na tych ziemiach. Pozostawiona na długi czas w spokoju i pod ochroną rodu, Hearthglem rozrosło się do całkiem nie małej wioski w której żyło zazwyczaj momentach ponad 600 osób.

W wiosce obchodzono też dwa dodatkowe święta. Pierwszym był Dzień boskości Kormir, który upamiętniał dzień w którym Marszałek Włóczni Kormir zastąpiła Abaddona w panteonie i stała się Boginią prawdy. Natomiast drugim był Dzień wyzwolenia, w którym upamiętniano bitwę o Lwie Wrota, po której Kryta zostala ostatecznie wyzwolona z ucisku Białej Opończy. Oba święta były wolne od opłacania pańszczyzny, jak i teren rynku był zwolniony z podatku jakie musieli płacić ludzie prowadzący stragany.

Wioska rządzona była przez radę złożoną z trzech osób:

• Starszy Wioski - Osoba wybierana przez mieszkańców i reprezentująca ich potrzeby.
• Kapitan Milicji - Osoba będąca dowódcą milicji w wiosce.
• Gminnik - Osoba która utrzymywała stały kontakt z członkami rodu.

Główne budynki znajdujące się w wiosce za czasów jej świetności.

• Tartak - Wioska dawniej opierała się o sprzedaż drewna, tak więc głównym i najważniejszym budynkiem był tam tartak.
• Ratusz - Znajdował się w cetrum wioski zaraz za rynkiem. Urzędowali tutaj Starszy wioski oraz Gminnik, oraz składowane były tam wszelkiego rodzaju dokumenty.
• Gospoda "Kraniec Świata" - Gospoda znajdowała się przy rynku obok ratusza. Otwarta dla mieszkańców wioski jak i dla przyjezdnych przynosiła duże dochody z racji że był to jedyny taki obiekt w okolicy które gwarantowało jedzenie i miejsce do spania.
• Farmy - Ziemie wokół wioski, po wykarczowaniu lasów przemieniono na tereny rolne gdzie hodowano głównie pszenice oraz jęczmień, ze zwierząt natomiast najpopularniejsza była hodowla owiec i kóz.
• Młyn - Znajdował się poza wioską przy farmach, służył oczywiście do niczego innego jak wyrabiania mąki.
• Kuźnia - Każda szanująca się wioska musiała posiadać kowala który zajmował się naprawami w tartaku czy młynie, ostrzył piły i zajmował się produkcją narzędzi.
• Warsztaty - Z czasem jednak jak popyt na budulec zaczynał maleć, zaczęły pojawiać się powoli pojedyncze warsztaty w których produkowano różnego rodzaju drewniane narzędzia, beczki a nawet meble. Hodowla owiec na farmach przyczyniła się też do powstawania zakładów tkackich.
• Piekarnia - Skoro były farmy i młyn, była też i piekarnia w której wypiekano chleb.
• Rynek - Miejsce zbytu produktów wytwarzanych w warsztatach oraz wszelkiego rodzaju nadmiaru z farmy czy młynu. Miejsce przyciągało też kupców podróżujących pomiędzy Krytą a Dreszczogórami.
• Baraki - Miejsce w którym przebywała milicja miejsca wioski, oraz urzędował kapitan milicji. Było to też miejsce zbiórki w przypadku wezwania oddziałów potocznych.
• Kapliczka - Ufundowana przez ród var Maelius kapliczka poświęcona Bogini Kormir. Kapliczką opiekował się zazwyczaj pastor wioski.

Prywatne siły

Oddział Potocznych

Oddział Drużyny

Jako że siedziba rodu była położona na granicy ziem Krytańskich, potrzebowali oni własnych sił wojskowych do obrony, aby nie być zależnym od wsparcia Serafu. Główne siły składały się na początku z trzech, a później z czterech warstw.

• Helminganie (Ze starokrytańskiego Potomkowie Helma) - Byli to członkowie rodu którzy obierali ścieżkę rycerską. Nie byli oni zwykle liczni, ze względu na konieczność pokrewieństwa, jednak każdy z nich był wprawnym wojownikiem i z oddaniem ruszał do walki. Zwykle walczyli w formie "Rodzeństwa Broni" które wymagało pełnej znajomości swoich towarzyszy. Przypominało to trochę Warbandy Popielców, jednak bez możliwości uzupełniania szeregów innymi lub zakładania nowej grupy. Podczas szkolenia stawiano nacisk na walkę w grupie, dlatego rodzeństwo zawsze ćwiczyło razem, niezależnie od różnicy wieku. Każdy z nich miał wykutą zbroję zgodnie ze wzorem który był zarezerwowany dla rodu. Noszenie owego pancerza przez nieuprzywilejowanych było surowo karane.

• Drużynowi - Zwani też po prostu drużyną, byli to żołnierze opłacani przez Ród. Służyli zazwyczaj jako wsparcie na polu walki, chroniąc flanki oraz pojedynczych odłączonych od grupy Helmingan. Przypominali trochę najemników, jednak nimi nie byli. Jako że byli na pełnej służbie, nie mogli udzielać się nigdzie indziej. Zazwyczaj aby ograniczać wydatki dostosowywano ich liczbę do potrzeb.

• Potoczni - Byli to wszyscy właściciele ziemi na lennie w obrębie Domu. Każdy z nich musiał posiadać broń (Zazwyczaj łuk lub włócznię i tarczę.) i posiadać umiejętności korzystania z nich. Jeśli właściciel ziemi był niezdolny do walki, jego miejsce mógł zająć ktoś z jego krewnych. Nie mniej Obrona Potoczna była bardzo rzadko wzywana jako że wymagało to bardzo trudnej sytuacji.

• Przyrodni - W późniejszym okresie, zaczęto werbować ludzi spoza Domu do nowo uformowanej gildii. Rycerze Przyrodni, w żadnym stopniu nie musieli początkowo być rycerzami, a nawet nie musieli pochodzić ze szlachty. Byli to najczęściej różnego rodzaju wojownicy lub byli najemnicy na prawie gościny. W zależności od wieku oraz statusu, stawali się oni giermkami, lub rycerzami nobilitowanymi, czyli z nadania tytułu, nie posiadający dziedzictwa szlacheckiego. Mieli oni zagwarantowaną opiekę medyczną oraz pomoc materialną, w zamian towarzyszyli Helminganom jako towarzysze broni oraz giermkowie. Akt nobilitacji był nadawany tylko przez innego Helmingana i odbywał się zazwyczaj kiedy osoba udowodniła swoje umiejętności oraz chęci do pełnienia służby. Był to też dość szybki i w górnych kręgach szlachty kontrowersyjny sposób nadania szlachectwa, jako że było to dostępne dla każdego człowieka niezależnie od stanu.