Irunn Athas: Różnice pomiędzy wersjami

! style="background:#ffffff;" colspan="2" |[[Plik:InstaIrunn.jpg|400px|center]]

! style="background:#ffffff;padding-left:7px;" align="left" | Rola

! style="background:#ffffff;padding-left:7px; line-height:100%;" align="left" | Organizacje

Lwia Straż (dawniej), Vigil, Pakt

! style="background:#ffffff;padding-left:7px;" align="left" |Znana rodzina

Irunn nigdy nie znała dokładnej daty swoich urodzin. Pierwsze co pamięta to Dom Sierot w dzielnicy Salmy w Divinity's Reach, w którym spędziła znaczną część swojego dzieciństwa. Miała reputację problemowego dziecka - uprzykrzała życie opiekunom, wymykała się w nocy, uciekała, gdy tylko pojawili się potencjalni adopcyjni rodzice. Gdy miała piętnaście lat, podczas jednego ze swoich wypadów ukryła się w świątyni Grentha. Jedna z kapłanek znalazła ją tam w podłym nastroju i wdała się z nią w rozmowę, imponując jej mądrością i taktem. Od tamtej chwili gdy tylko w jakiś sposób udało jej się wyjść z Domu, kierowała się do świątyni boga śmierci. Widząc jej determinację i łatwość w przyswajaniu wiedzy kapłanka skierowała się do dyrekcji sierocińca z prośbą o wydanie jej dziewczyny jako uczennicy. Naczelniczka Domu była niezwykle zdziwiona (głównie faktem, że piętnastolatce z taką łatwością przychodziło wykradanie się z budynku), ale ostatecznie udzieliła zgody. Od tamtej pory Irunn terminowała w świątyni ucząc się o bogu śmierci i jego magii, a także trenując władanie magią jako młoda nekromantka. Nie mogła się jednak pogodzić z perspektywą spędzenia całego życia w świątyni, dlatego gdy osiągnęła dorosłość opuściła jej progi. Udała się do Lwich Wrót - miasta, w którym spotykali się wszyscy poszukujący nieskrępowanej swobody.

Nie miała prawie nic. Oprócz nauk wyniesionych ze świątyni nie znała żadnego zawodu, a zapotrzebowanie na zgodne z ludzką wiarą rytuały pogrzebowe nie wydawało się wielkie. Włóczyła się więc po mieście poszukując jakiejś dorywczej pracy. Okazało się jednak, że nowe twarze są w cenie. Widząc szansę w nieco bardziej militarnej karierze zwróciła się do biura Lwiej Straży. Prowadzący rekrutację oficerzy z początku spojrzeli na nią krzywym okiem, ale list polecający ze świątyni i pokaz umiejętności ostatecznie przekonały ich na tyle, że przyjęli ją na szkolenie i okres próbny. Po kilku tygodniach wyruszyła na swój pierwszy patrol, na początku ulicami miasta. Wkrótce przydział do ochrony kupców miał ją ponieść poza jego granice. Tym sposobem zwiedziła pokaźny kawałek Kryty, stacjonując w miejscach takich jak Nebo czy Osada Askalońska. To właśnie w Gendarran po raz pierwszy miała okazję współpracować z Vigil przy rozbiciu pokaźnej szajki bandytów, co miało mieć znaczny wpływ na jej przyszłość.

Przy Lwiej Straży Vigil jawiło się bowiem w jej oczach jako organizacja wiele razy potężniejsza i bardziej uniwersalna, przekraczająca granice, czy to państwowe, czy rasowe. Zafascynowana wizją dołączenia do największej armii Tyrii, chociażby dla samych podróży, opuściła Lwie Wrota po dwóch latach służby w Straży.

W twierdzy Vigil została przyjęta z otwartymi ramionami. Nie było tam jednak miejsca dla nierobów i darmozjadów - kolejne lata spędziła na intensywnym treningu pod okiem zahartowanych w boju mistrzów. Utworzenie Paktu i inwazja na Orr pozwoliły jej po raz pierwszy zmierzyć się ze smoczymi armiami. Nie brała jednak udziału w szturmie na Arah - pozostała wraz z garnizonem w Forcie Trinity, aby ubezpieczać główny punkt zaopatrzenia dla wysuniętych wojsk. Po pokonaniu Zhaitana została awansowana na taktyka. Nie minęło wiele czasu, zanim siły Paktu znów zostały zmobilizowane. Tym razem celem była Maguuma i władający w niej Mordremoth. Ogromna flota, która ruszyła na zachód w stronę dżungli sprawiała wrażenie siły nie do zatrzymania. Nikt nie spodziewał się, jak szybko całość pójdzie w drzazgi...

Patrzyła, jak kolejne statki stają w płomieniach i mkną w dół niczym głazy. Patrzyła, jak sylvari obracają się przeciw swym towarzyszom. Gdy nadeszła kolej na nią, modliła się o szybką śmierć. Zrządzenie losu sprawiło, że nie zginęła. Nie było to jednak dużym pocieszeniem - dalej musiała walczyć o życie z Mordremami, a nawet całą dżunglą. Minęły dni zanim znalazła innych ocalałych. Grupka rozbitków do której dołączyła ruszyła na południe pod wodzą warmastera Harxa. Spotkał ją jednak smutny los - gdy widzieli już obóz, widok tak przez nich wyczekiwany, wpadli w zasadzkę. Wielki teragriff zaatakował ich z ukrycia, masakrując praktycznie cały oddział zacząwszy od Harxa i Irunn, która cudem przeżyła dzięki szybkiej interwencji asurańskich medyków, niedających jej zresztą dużych szans. Dzięki ich leczniczej magii i sporej dozie szczęścia wróciła wkrótce do walki, napędzana nienawiścią do smoczych sług i koszmarami, które odtąd miały powracać co noc. Rana pozostawiła na niej jednak trwałe piętno, odbierając jej główny powód do porzucenia wojskowego życia.

==Od momentu dołączenia do Ligi==

[[Plik:IrunnAutoportret1.png|450px|thumb|right|„Autoportret, Astralarium, 1331 AE”]]

Irunn dołączyła do Ligi niedługo po przybyciu kompanii do Amnoon. Nie mogąc uwolnić się od związanej z dżunglą traumy przeszła w Vigil w stan zawieszenia. Udała się do Elony, aby wrócić do jedynego rzemiosła jakie znała. Pomoc miejscowym była początkowo jedynie wygodną wymówką dla ucieczki od wstrząsających wspomnień. Nie minęło jednak dużo czasu, zanim zdecydowała się świadomie zaangażować. Towarzystwo Ligowiczy miało zbawczy wpływ na jej psychikę i pozwoliło przynajmniej częściowo zapanować nad lękami. Poznała wiele osób, w których wkrótce zaczęła pokładać zaufanie, w tym [[Ryan Van Saan|jedną]], która miała się okazać szczególnie droga. 15 dnia sezonu Zefira 1331 AE została awansowana na Warmaster i oficjalnie oddelegowana na teren Elony. Otrzymała zadanie "zbadania i oceny zagrożenia ze strony Piętna". Rozczarowana brakiem dalszych działań ze strony Vigil powróciła z Ligą na pustynię, by wspomagać Słoneczne Włócznie w partyzanckiej walce z siłami Joko. Desperacka próa odczynienia ciążącej na gildii klątwy zaprowadziła ją aż na Istan. W nocy z 71 na 72 dzień sezonu Zefira 1331 AE w podziemiach Astralarium na otrzymała od [[Lockey|Locka]] amulet Ligi. Tym samym została awansowana na Towarzysza, wybierając na swój filar Rozsądek.

== Wygląd ==

Irunn jest raczej wysoką kobietą o smukłej sylwetce i jasnej cerze. Efektem długoletnich ćwiczeń są stonowane mięśnie, o których formę stara się cały czas dbać. Zdecydowanie najbardziej charakterystycznym elementem jej wyglądu są długie, proste, zebrane do tyłu i opadające na ramiona śnieżnobiałe włosy. Nie są farbowane, ale nie wydają się być siwizną. Jej oczy zdają się być wyprane ze swojego koloru i emanuje z nich nieco chłodne spojrzenie. Jej zdecydowane rysy zazwyczaj układają się w wyraz zdający się wyrażać frustrację (i jest to ich naturalny stan), co w połączeniu z imponującym wzrostem i budową sprawia, że Irunn na pierwszy rzut oka może wyglądać wręcz groźnie. Nie przepada za wszelkiego rodzaju nakryciami głowy, pominąwszy srebrny wieniec, który czasami nosi. Lubuje się w dopasowanych formach, dłuższych płaszczach i ciemniejszych kolorach - szczególnie czerwieni. W czasie pobytu na pustyni przypadły jej do gustu ubrania w tradycyjnym elońskim stylu, a od czasu awansu coraz częściej można ją zobaczyć w mundurze Vigil. Tym, którym dane będzie widzieć ją bez okrycia na pewno rzuci się w oczy spora blizna na podbrzuszu. Nisko na plecach, zaraz nad miednicą, znajduje się druga - po ranie wylotowej.

Lata służby odcisnęły swe piętno na jej psychice i zahartowały jej charakter. Na pierwszy rzut oka może się wydać oschła. Jest dość nieufna i podchodzi do nowych znajomości z dozą rezerwy, jednak otwiera się, gdy przebywa w gronie zaufanych osób, lub gdy napotka kogoś o podobnej sytuacji. Staje się wówczas skłonna do rozmowy i żartów. Towarzystwo pozwala jej nie myśleć o nękających ją w nocy koszmarach, co nie udaje się jej, gdy jest sama i nie próbuje stwarzać żadnych pozorów. Jest wówczas zupełnie inna - można zobaczyć, jak wpatruje się nieobecnym wzrokiem w jakiś oddalony punkt lub włóczy się bez sensu. Nienawidzi okazywać swojej słabości, pewne wydarzenie pozostawiło ją okaleczoną, co odbiera jako ogromną niepełnosprawność i hańbę. Raczej nie wspomina o swoich problemach, a gdy budzi się w nocy często znika gdzieś na długie godziny. Sama przyznaje, że może być nieco nieczuła i niełatwo ją wzruszyć. Uprzejmość okazywana przez innych potrafi wprawić ją w zakłopotanie, podobnie jak zainteresowanie jej osobą. W walce jest pragmatyczna i słucha poleceń przełożonych, nie ubiega się o pozycję dowódcy jeśli nie ma takiej potrzeby. Stara się nie działać pochopnie i analizować sytuację z taktycznego punktu widzenia. Potrafi zachować zimną krew w stresowych sytuacjach, ale tłumione emocje dają się jej później we znaki.

Irunn specjalizuje się w magii krwi, którą wykorzystuje do rzucania ofensywnych klątw, niwelowania przewagi wroga i wzmacniania swych towarzyszy. Jej styl władania magią opiera się w dużej mierze na wykorzystaniu własnej krwi do wzmacniania efektów zaklęć. Robi to instynktownie i niemal bez zastanowienia. Jak każdy nekromanta ma również dostęp do całunu, którym chroni się przed zagrożeniami i wywołuje panikę w słabszych umysłach. Podczas trwania w tym stanie nie jest w stanie panować nad rozszalałymi emocjami, więc zdarza jej się ponieść gniewowi i rzucić wprost na wroga z dziką furią. Jej wąska specjalizacja oznacza, że pozostałe dyscypliny nekromancji są w jej przypadku zaniedbane: zna co najwyżej absolutne podstawy animacji nieumarłych, studni i zaklęć widmowych. Nie czuje się również pewnie w magii leczniczej, nawet tej opartej na krwi, jako że całe życie trenowała magię bojową.

[[Plik:ScourgeIcon.png]]''' Obecnie uczy się korzystać z magii powołanych przez Joko pustynnych nekromantów. Póki co potrafi utrzymać Piaskowy Cień przez 20 sekund (6 tur).'''

**'''Animozja''' - Irunn pasywnie otacza się wirem ze strug piasku (zarówno duchowego jak i krwawego) o małej prędkości i promieniu około półtora metra. Wir może przyspieszyć, żeby okaleczyć wrogów wokół lub zatrzymać się na chwilę i zgęstnieć, by uformować barierę. Zgromadzony w nim piach jest również używany do pozostałych zaklęć.

**'''Kąsające piaski''' - wariacja na temat klasycznej klątwy; wyrzuca podmuch piasku z wiru lub ze świeżej rany. Wymierzony we wroga strumień rozpędzonych cząstek uderza mocniej niż można by się spodziewać, powodując przy tym krwawienie. Naturalnie może również oślepić przeciwnika, jeżeli jest wymierzony w jego oczy.

**'''Szorstki podarunek''' - Piasek z wiru Irunn wędruje pod nogi wroga, gdzie po chwili ma miejsce potężna erupcja. Przypominająca gejzer kolumna piachu może poważnie poranić, zostawiając paskudne, zanieczyszczone rozcięcia (torment).

*'''Umiejętności wymagające bezwarunkowego poświęcenia krwi:'''

**'''Konwersja wzmocnień''' - wykorzystywana przeciwko wrogom korzystającym z magicznych wzmocnień. Wykorzystując krew Irunn manipuluje strukturą zaklęcia, wywołując odwrotny efekt, na przykład zamieniając przyspieszenie w spowolnienie lub mękę. Obejmuje swoim zasięgiem kilka celów.

**'''Krwawy chwyt''' - wykorzystując krew dusi przeciwnika, chwytając go magicznie za płuca i sploty naczyń krwionośnych. Wymaga dozy koncentracji. Przydatne również w trakcie przysłuchań.

**'''Marionetka''' -  skupiając się kontroluje przepływ krwi we wrogu, używając jej jak punktów przyczepu dla sznurków marionetki, co skutkuje unieruchomieniem i jest dość bolesne.

**'''Rój''' (elitarna) - używa całego zapasu siły życiowej i dużej ilości krwi, aby podnieść z ziemi rój duchowej szarańczy. Ich ukąszenia nie są bardzo groźne, ale bolesne. Ponadto ogromna ilość owadów oślepia wrogów, a ogłuszający łoskot ich skrzydeł przyprawia słabsze umysły o panikę.

*'''Pustynny całun''' - ta forma całunu porzuca walkę wręcz, w zamian zapewniając potężną barierę. Ponadto wir '''Animozji''' przyspiesza i razem z istniejącymi Piaskowymi Cieniami pulsuje mroczną energią pozbawiającą wrogów sił i zadającą im ból przy poruszaniu się.

**'''Mignięcie''' - teleportuje się na krótki dystans, zapadając się błyskawicznie pod ziemię i wyłaniając się w piaskowej kaskadzie w miejscu docelowym. Przydatne do unikania ataków i zaskakiwania wroga.

**'''Trupia salwa''' - ciska w przeciwnika pociskami ze zgromadzonej siły życiowej uformowanej w duchowy piach. Mogą one mieć różną wielkość i moc - zmiana pomiędzy serią kilku szybkich ataków a jednym potężniejszym nie jest trudna.

'''Rapier''' - wygrany w karty, a następnie podarowany jej jeszcze nad Elonem przez [[Ryan Van Saan|tajemniczego dobroczyńcę]]. Porządnie wykonany, ale nieochrzczony wcześniej w boju. Długie ostrze pozwala trzymać wroga na dystans. Irunn w wolnych chwilach szkoli się w posługiwaniu nowym rodzajem broni, nieco zapomnianej od czasu Istanu.  

'''Pochodnia''' -  zdobyta na Istanie. W zasadzie bardziej przypominająca kopesz niż źródło światła i może być z powodzeniem użyta jako miecz w zwarciu. Płonie zielonkawym płomieniem zasilanym nekromantyczną energią, który zmienia kolor na złoty, gdy jest używany jako przewodnik magii.

'''Pamiątkowy nóż''' - wykonany z wysokogatunkowej stali, bynajmniej nie jest zwykłym bibelotem. Na jego klindze wygrawerowana jest maksyma Vigil. Irunn otrzymała go przy awansie na Warmaster i nosi go obok bagnetu. W końcu dwa noże są lepsze niż jeden.

'''Mały Skimmer''' - młody samiec płaszczki kupiony od Ardry na ranczu. Junior, bo tak Irunn zwykła nazywać zwierzę, jest bardzo ufny, jak przystało na przedstawiciela swojego gatunku. Unosi się zazwyczaj gdzieś koło nóg swojej pani, lub trąca je łbem, a na pieszczoty reaguje entuzjastycznymi piruetami.

| '''Apia''' - po tym, jak płaszczka wypożyczona jej przez Ardrę zginęła w trakcie walki z doppelgangerami, [[Ryan Van Saan|Ryan]] oddał jej swoją, wygraną w wyścigu na ranczu (tłumacząc się, że i tak woli raptory). Irunn nadała zwierzęciu imię Apia i od tamtej pory używa go jako wierzchowca. Jest modelowym przedstawicielem swojego gatunku i nie wyróżnia się wyglądem.

*Podobno umie całkiem dobrze śpiewać, niestety nie robi tego za często.