James Falk: Różnice pomiędzy wersjami

Linia 13:

|status=Główna

}}

==Informacje ogólne==

[[Plik:Glowne4.png|thumb|236x236px|Aktualny wygląd postaci]]James jest człowiekiem, urodzonym i wychowanym na pustkowiach okolic Brisban Wildlands, Dry Top i Silverwastes. Jego rodzice wywodzą się z bandyckiej szajki, pośród której dorastał i uczył się trudu sztuki przetrwania. Gdy podrósł do młodzieńczego wieku, postanowił siłą opuścić rodziców i ich bandę, pozostawiając ich wszystkich w tyle.

Charakteru Jamesa nie da się jasno określić. Czasami bywa rozmowny, czasami nie mówi za dużo. Gdy się zdenerwuje, rzuca przekleństwami na prawo i lewo, nie stroni też od tego by komuś dociąć. Lubi pić wino, piwo, ludzki wariant whiskey oraz palić skręty.

== Umiejętności ==

{| class="article-table"

|[[File:Rewolwerowiec.png|centre|thumb|75x75px]]

!Rewolwerowiec

|James potrafi zręcznie i wprawnie posługiwać się pistoletami. Potrafi ich szybko dobyć i wystrzelić. Do tego opanował sztuczkę strzelania w dwie strony naraz - mierzy w dwa cele z każdego pistoletu i szybko patrzy raz w jedną, raz w drugą stronę, odpowiednio kalibrując położenie broni. Nie zawsze to wychodzi celnie, lecz mimo wszystko nieraz może uratować strzelcowi życie.

|-

|[[File:Tropiciel.png|centre|thumb|75x75px]]

!Tropiciel

|James ma bardzo dobrą orientację w terenie i dużą wyobraźnię przestrzenną. Posiada umiejętność tropienia ze śladów a także zna się na sztuce przetrwania. Rozpalenie ogniska, rozbicie obozu - to dla niego żadne wyzwanie. Potrafi wykryć ślady pozostawione przez jakąś większą grupkę osób i nimi podążać, o ile nie zostaną zatarte. Gdy przyjdzie co do czego, potrafi się trochę poskradać, lecz nie używa do tego żadnej magii.

|-

|[[File:Zręczny.png|centre|thumb|75x75px]]

!Zwinny

|James jest zwinniejszym człowiekiem niż silniejszym. Niedobory w sile mięśni nadrabia skocznością, refleksem i płynnymi ruchami. Jest jeszcze młody więc jest w stanie szybko uniknąć ataku, sprawie przeskoczyć przeszkodę lub zablokować ruch przeciwnika. Poza tym dobrze walczy wręcz - potrafi wyprowadzić silny i celny cios w szczękę lub mocnego kopniaka na klatę.

|-

|[[File:Pierwsza pomoc.png|centre|thumb|75x75px]]

!Pierwsza pomoc

|Samotne kroczenie przez pustkowia wymagało dobrego zaznajomienia się z leczeniem ran. Dlatego też James zna się na pierwszej pomocy - potrafi przeprowadzić resuscytację, wyciągnąć pocisk z ciała, obandażować ranę czy nastawić bark. Nie używa w tym celu magii, tylko podręcznikowego doświadczenia.

|-

|[[File:Kurzok.png|centre|thumb|75x75px]]

!Koneser wyrobów tytoniowch

|Jakby nie patrzeć, każdy ma jakieś nałogi. James wypuszcza swoje napięcie wraz z wydychanym dymem. Zawsze nosi przy sobie drewnianą papierośnicę, mieszczącą do 20 papierosów. Lubi też sobie popić, szczególnie brandy czy wino.

|-

|[[File:Majster.png|centre|thumb|75x75px]]

!Majster

|James potrafi z niczego zrobić coś. Nauczyło go to życie na pustkowiu, gdzie samemu trzeba było naprawiać swój sprzęt i produkować naboje. Potrafi również zmontować prowizoryczne gadżety i ulepszenia, by dać sobie przewagę w walce. Zna się na konserwacji broni palnej, jej obsłudze i budowie. To sprawia że wiele rzeczy, nawet teraz, woli wytworzyć sobie sam niż kupić.

|-

|[[File:Helm-wojsko-przod-490.jpeg|centre|thumb|75x75px]]

!Podstawowe przeszkolenie pilotażowe

|Na potrzeby Drugiej wyprawy na Kryształową Pustynię, James został na szybko przeszkolony w M.E.S.M.E.R. w dziedzinie pilotowania pojazdów latających. Nie mniej jednak brakuje mu doświadczenia - kilka lotów symulacyjnych i jeden praktyczny jeszcze nie czynią go asem przestworzy.

|}

== Wygląd i ekwipunek ==

{| class="article-table"

|[[File:Krytan Jerkin.png|centre|thumb|75x75px]]

!Starokryteński płaszcz

|Skórzany płaszcz wzorowany na dawnym ubiorze kryteńskim. Posiada kilka pasów i pazuch, dzięki czemu można umieszczać w nim przeróżne przedmioty. Jak zawsze jedna pazucha poświęcona jest dla papierośnicy. James zdobył ten płaszcz za swoje zarobione pieniądze.

|-

|[[File:Iron Pistol.png|centre|thumb|75x75px]]

!Dwa żelazne pistolety

|Zwyczajna para pistoletów skonstruowana przez Jamesa w pracowni LmA z tego co mu akurat pod rękę wpadło. Jakieś żelazne lufy, drewniane obudowy złączone w jeden jednostrzałowy pistolet. Nie jest to cud techniki a raczej dzieło typu "Jak zrobić coś z niczego". Po każdym strzale należy go przeładowywać. James nosi zapas amunicji ze sobą, w zależności od tego na ile go stać.

|-

|[[File:Lionguard Rifle.png|centre|thumb|75x75px]]

!"Karabin snajperski" Lwiej Gwardii

|Pierwotnie muszkiet, jednakże po wymianie lufy, zamka na czterotaktowy, dodaniu lunety i zamontowaniu stojaka służy Jamesowi za broń wyborową. Po każdym strzale należy przeładować. Celność jest przeciętna, tak samo jak siła strzału. Nie mniej jednak jest lekki i poręczny.

|-

|[[File:Greatsword Slice.png|centre|thumb|75x75px]]

!Ukryte ostrze w rękawicy

|Pierwszy skonsturowany przez Jamesa gadżet odkąd zawitał w bractwie. Jest to zwyczajny nożyk osadzony na trybikowym mechanizmie, ukryty w rękawicy. Naciśnięcie odpowiedniego przycisku powoduje wysunięcie się noża. Ostrze można swobodnie wyjmować z mechanizmu i używać np. do krojenia czegokolwiek.

|-

|[[File:120px-Arc Lightning.png|centre|thumb|75x75px]]

!Moduł paraliżujący

|Nowy dobytek Jamesa. Jest to gadżet skonstruowany z asurańskich śmieci. Wykorzystany został kryształ energetyczny, który wysyła wiązkę energii gotową obezwładnić żywą istotę i zapewnić jej sen na jakiś czas. Po każdym strzale kryształ musi się ponownie naładować, a trwa to 3 tury. Moduł ukryty jest w prawej rękawicy.

|-

|[[File:Magitech Boots Skin.png|centre|thumb|75x75px]]

!Rakietowe buty

|Buciory obite stalą. Podeszwy kryją mechanizm, który pozwala Jamesowi wykonać daleki skok. Podczas walki kopniak z takiego obuwia boli, tym bardziej gdy przy tym James pozwoli sobie na odpalenie niewielkiego odrzutu, sprzedając rakietowego kopa na klatę. Mechanizm skoku ma swój limit ze względu na zbiorniczek paliwa który trzeba stale odnawiać.

|-

|[[File:Healing Mist.png|centre|thumb|75x75px]]

!Spryskiwacz mgiełki leczącej "Szlauf"

|Niezwykle przydatne urządzenie ukryte w naramienniku. W razie niebezpieczeństwa, James może włączyć urządzenie które spryska obszar wokół niego leczącą mgiełką. Wpłynie to pozytywnie na stan fizyczny sojuszników oraz pomoże w gojeniu się ran. Niestety, zbiornik po każdym użyciu trzeba napełnić.

|-

|[[File:Chest of Black Lion Goods.png|centre|thumb|75x75px]]

!Drewniana papierośnica

|Zwyczajna, drewniana papierośnica, mieszcząca dwadzieścia sztuk papierosów lub skrętów, zależy co pod ręką. Na wewnętrznej stronie pudełka, na klapce namalowany jest obrazek kobiety przypalony papierosem.

|-

|[[File:Flask of Blood Whiskey.png|centre|thumb|75x75px]]

!Bukłak z wodą ze Szmaragdowej Przystani

|James nosi go przy pasie. Wypełniony jest wodą z jednej z fontann ze Srebrnopustkowi, dokładniej ze Szmaragdowej Przystani. Na terenie pustokwi jest bardzo orzeźwiająca i zachowuje swoją niską temperaturę, z kolei po opuszczeniu lokacji staje się zwykłą wodą. James używa jej do orzeźwiania się po papierosie, lub w trakcie walki. Stosuje ją też do odkażania ran, gdy udziela pierwszej pomocy.

|-

|[[File:Harmonijka.png|centre|thumb|75x75px]]

!Harmonijka

|Otrzymana jako prezent od rady na inicjacji w poprzednim bractwie. James powoli sobie ogarnia jakieś proste melodyjki, więc co nieco już potrafi zagrać. Wygrawerowany na niej jest napis ''Włóczykij''. Czego chcieć więcej dla takiego człowieka jak James?

|}

==Historia postaci==

=== Namiot w kręgu palisady nazwany domem ===

Jestem James Falk. Pochodzę z małej "ludzkiej" osady na pustkowiach w stronę Maguumy...

Ta, jasne, kogo ja chcę oszukać? Urodziłem się wśród bandytów i pomiędzy nimi dorastałem. Prawda boli, ale ten ból każe ci się wygadać. Mimo że bardzo chcesz o tym nie mówić byle komu, i tak powiesz, takie życie.

Więc mieszkałem w bandyckiej osadzie. Rodziców się nie wybiera, choć mogłem trafić gorzej. Ojciec był hersztem, matka to wiadomo, skoro kobieta wodza to ma pozycję uprzywilejowaną. Gdy byłem dzieciakiem stary nie dawał mi luzu. Musiałem czyścić broń, zasuwać z wodą, naprawiać palisadę, łatać dziury w namiotach. Nieźle ciężka robota jak dla małego chłopca, ale żarcie było w zamian w porządku. No i to że ojciec patrzył na mnie przychylnie. Co miało mi się przydać zupełnie niebawem...

=== Czarnoskóra piękność ===

Tego dnia rozbudził mnie soczysty kopniak w brzuch. Otwieram oczy i słyszę: - [i]Wszystkiego najlepszego![/i] Żyjąc tak daleko od cywilizacji, często zapominasz o dniu sezonu jaki mamy, nie mówiąc o roku. Niektórzy z obozu, Ci co szli bliżej Drogi, przynosili takie informacje ze świata. Tak jakby to było bandziorom potrzebne. Przeliczyłem szybko na rękach, w sumie... to tego dnia skończyłem 17 lat.

Urodziny to dla mojego starego było wielkie święto. Nie żeby moje, ale każdego z osobna. Wtedy zawsze wieczorami robili ucztę - rozpalali ognisko, piekli świnie, kurczaki czy ptaki moa. Matka znała się na gotowaniu, więc takiego żarcia to nigdzie nie znajdziesz. No, szkoda że już w ogóle nigdy nie odnajdzie się tej kucharki. Znowu te wspomnienia...

Ta, która mnie obudziła nazywała się Esmira - szesnastoletnia kobieta, całkiem niezła, ma się na czym oko zawiesić. Jedyny jej minus to fakt, że wydaje się mieć jaja większe od niektórych starszych bandziorów. Taka no, odważna, silna i przebiegła. Kumplowaliśmy się z dzieciństwa, w sumie zostało nam do teraz ale to nie to samo. Ona już od dawna mogła wychodzić na Drogę, kiedy ja jeszcze zakopywałem sławojki po starym.

- ''Wstawaj, Twój ojciec chce Cię widzieć'' - odrzekła i puściła mi oczko, po czym wyszła z namiotu. Dupę miała nieziemską.

Co takiego robi się w urodziny w bandyckim obozie? Chleje, pali i idzie dupczyć. Tak też było wieczorem, gdy wszyscy zasiedli by świętować kolejny rok mojego gnicia na tym zadupiu. Ojciec jak zwykle śpiewał, matka tańczyła z innymi dziewuchami ku uciesze reszty bandy. Ojciec wiedział, że czasami musi pozwolić by jego służalcy mogli sobie popatrzeć na jego kobietę, jak wywija biodrami i wije się niczym wąż po ściółce, żeby byli zadowoleni. Ja to miałem w dupie, posiedziałem chwilę i poszedłem do namiotu.

Chciałem ruszyć, dowiedzieć się co to jest Droga. Ciągle tylko gadali - akcja na Drodze, na Drodze spotkałem tego, tamtego, sramtego. Może sobie jeszcze korki w dupy wsadzali na tej Drodze - myślałem. Pah, teraz to takie śmieszne, patrząc na czasy kiedy człowiek nic o tym nie wiedział. Teraz mi wstyd. Wstyd za to, że byłem tak nieświadomy swojego położenia. Nie wiedziałem że należę do bandziorów i mój ojciec z matką na takiego właśnie mnie wychowują.

''Hej, co tak siedzisz sam?'' - rzekł czyjś kobiecy głos. To była Esmira, która wlazła do mojego namiotu. Miała na sobie ciężki, skórzany płaszcz. Była dobra w kamuflowaniu się, bo jej skóra i ten płaszcz idealnie się zlewały. Położyć ją koło gówna i nie zauważysz. Zawsze jej to chciałem powiedzieć, ale... Tak czy siak weszła do środka.

- ''Nie chce mi się słuchać pijackich przyśpiewek Esmiro. Wkurzają mnie, tym bardziej gdy widzę jak matka odprawia dzikie tańce.''

- ''I dlatego lubisz sobie posiedzieć tak sam co? Powiem Ci coś. Mnie też się tam nie chce siedzieć. Dobrze, że cię tu zastałam.''

To nie był jej naturalny ton głosu. Zawsze twarda i nieugięta, teraz mruczy jak kot. Zdziwiłem się i uważniej na nią spojrzałem. Zaczęła iść w moją stronę, powoli i... jakoś inaczej. Stanęła naprzeciwko mnie w lekkim rozkroku i popatrzyła na mnie od stóp do głów. Zerwałem się na nogi i zapytałem:

- ''W czym rzecz?''

Nie odpowiedziała, a tylko rozchyliła nieco płaszcz, wyciągając zza pazuchy flaszkę z winem. Ta, tak jak gdyby mnie wino interesowało skoro przed chwilą zobaczyłem że pod tym płaszczem nie ma żadnej koszuli. Odkorkowała flaszkę zębami i wzięła łyk, po czym dała mnie. Rozsiadłem się wygodnie, przechyliłem flaszkę wlewając sobie napitek. Czułem że robi mi się gorąco - bardziej od wina czy od niej? Ta myśl ustąpiła innej, tej, że mam dość bycia traktowanym jak dzieciaczek przez swojego starego i cały obóz, a przede mną stała najlepsza okazja by to udowodnić. Zerwałem się z nóg, ona chyba na to czekała. Tym lepiej dla mnie.

Po wszystkim, wstała naga z łoża i podeszła po płaszcz. Wyciągnęła z niego drewnianą papierośnicę i dała ją mnie, malując na swojej twarzy ten pociągający uśmiech który przez ostatnie dwie godziny napędzał mnie bardziej i bardziej. Świetne urodziny - pić, palić i dupczyć.

=== Droga ===

Żyło się dobrze. Esmira pozostała przy mnie i była tylko

moja, więc żaden fagas nie ważył się jej tknąć. Nie myślałem że tak będzie

wyglądać dorosłe życie, ale teraz każdy czuł przede mną jakiś respekt - czy to

ze względu na ojca, matkę albo umiejętności strzeleckich.

Tak, we władaniu pistoletami nie miałem sobie równych. To taki chyba dar, na

przekór losowi, gdyż stary nosił miecz i tarczę, matka zaś biła się sztyletami.

Była szybka i zwinna, tak jak ja.

Droga. Gdy pytałem co to, wszyscy mnie zbywali. Tym razem

było inaczej, miałem przekonać się na własne oczy czym jest ta cała Droga.

Stary dał mi grupkę kilku ludzi i miałem się słuchać najstarszego. Po co takie

przygotowania? Przecież wcześniej już wychodziłem na polowania i tym podobne,

ale stary miał rację - wtedy nie byłem gotowy na to by poznać prawdę o sobie i

świecie zamkniętym za drewnianą bramą osady.

Szliśmy jakiś kawałek, przy okazji gadając, podśpiewując. Tak

czy siak, podobno się zbliżaliśmy do celu. Nie było tam nic poza zwyczajną

drogą i kilkoma drzewami. Coś mi tego dnia powiedziało, że w powietrzu wisi

jakieś niebezpieczeństwo, że cos tu nie gra. Dupczyć to, zrobić co zrobić i

zakurzyć.

Krótka pogadanka na temat tego co robimy. Ma tu jechać grupa

osób z zapasami, które mamy od nich przejąć. Młody i głupi gówno wiedziałem o

tym że mamy ich tak naprawdę obrabować. No trudno, miałem ruszyć do nich i

"przejąć" towary. Zaczailiśmy się za drzewami.

Nuda, nuda i nuda. A cały czas jarać mi się chciało na

poczekaniu. Ale nie można było, jakkolwiek by się chciało, bo stary za uszy

wytarga lub gorzej.

Nadjechali - kilka marmoxów objuczonych towarami, do tego

zbrojni w złotych pancerzach i ubraniach. Ale jacy? Wielkie koty, małe karły z

długimi uszami, jakieś chodzące krzaki. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.

Naprawdę zdziwiony patrzyłem się na nich, do momentu usłyszenia wystrzału.

Ruszyli. Na moment utkwiłem w stagnacji gdy patrzyłem jak ludzie z mojego obozu

idą "przejmować" towar. Gówno prawda. Rozmawiali z nimi językiem

stalowych szabli i ołowianych pocisków. Tamci najwyraźniej nie zrozumieli z

czym mają do czynienia. Zaskoczeni, padali na ziemię. Poczułem klepnięcie w tył

pleców, co oznaczało że albo ruszam albo kula w łeb. Gówniany interes. Zacząłem

strzelać, choć nie chciałem.

Po wszystkim nie odzywałem się do nikogo. Prowadzili marmoxy

do obozu, ciesząc się jak dzieci które właśnie dostały drewnianego konika do

zabawy. Gdy dotarliśmy do obozu, wrota otwarły się a wszyscy rzucili się

zobaczyć, co dzisiaj padło łupem. Alkohole, żarcie i moja niewinność, to

dzisiaj zgrabili i już nigdy nie oddadzą.

=== Coup de grâce ===

Nigdy nie zapomnę tego miesiąca. Dziennie wstawałem i miałem

ochotę połknąć lufę swojego pistoletu i pociągnąć za spust. Dlaczego musiałem

się urodzić akurat wśród bandziorów? Czym sobie kurwa zasłużyłem na taki los?

Splunąłbym mu na twarz, gdyby się dało, ale oczywiście trzeba przełknąć tę

gorycz. Ale jak się miało okazać niebawem, będę miał rozwiązanie...

Matka wlazła do mojego namiotu gdy siedzieliśmy z Esmirą

przy żarciu. Też nie ma lepszy por, tylko przychodzić wtedy, gdy jestem zajęty.

Popatrzyłem na nią beznamiętnie i zapytałem w jakim celu przyszła.

- ''James, wyruszasz dzisiaj z nami na przechwycenie. Musimy rodzinnie zapolować''

co młody? Jak zjesz to przyjdź do nas, obgadamy plan i ruszymy.'' ''

Esmira popatrzyła na mnie z uśmiechem, po czym rzekła swoim nienaturalnym acz

pociągającym tonem przeznaczonym tylko dla mnie:

- ''No proszę, trójka przywódców rusza na polowanie.''

Uśmiechnąłem się tylko w odpowiedzi, nic więcej. Skończyłem jeść i ruszyłem do

namiotu rodziców. Tam przeszliśmy przez pełne planowanie, znaczy oni wymyślali,

mnie to tam gówno obchodziło. Tym razem miał to być mniejszy transport, ale

bogatszy. Starzy nie chcieli powiedzieć co, więc byłem dodatkowo zaniepokojony.

Pożegnałem się z Esmirą, jedyną osobą dla której chciało mi się tu siedzieć,

choć wiedziałem że ona też swoje za uszami ma, jednakże to traci ważność przy

tym jaka jest dla mnie.

Ruszyliśmy w trójkę. Ojciec jak zwykle ze swoim mieczem i

tarczą, matka miała przy biodrach dwa długie ostrza, zaś ja z dwoma

pistoletami. Kroczyliśmy w równym szeregu. Przez chwilę poczułem coś innego niż

te perfidnie samopoczucie odkąd obrobiłem pierwszą karawanę. Idąc tak,

dostrzegłem w nich tych samych rodziców co kiedyś, za dziecka. Tego ojca, który

uczył życia i matkę, która dbała o Ciebie, byś coś zeżarł, ubrał się porządnie

i chodził spać o tej samej porze co inne dzieciaki i nie interesował się tym co

robią dorośli. I tutaj wpadłem między młot a kowadło - z jednej strony uczucie

do rodziców, z drugiej strony nienawiść do nich za to kim są. To wszystko nie

dawało mi funkcjonować, czułem się jakby spadło na mnie olbrzymie kowadło

morale.

Doszliśmy na miejsce, Droga była pusta a wzdłuż niej

rozwinął się pas wyschłych gałęzi krzaków, gdzieniegdzie kilka drzew, na

szczęście obrośniętych. Wdrapałem się na jedno z nich, ojciec schował się za

nim, zaś matka padła pod krzakami, by wyczekiwać. Do mnie należało dać znać,

kiedy transport będzie w odpowiednim miejscu by rozpocząć rabunek. Też mi

robota.

Nadjechali. Transport nie zawierał więcej jak dwa marmoxy i

sześciu strażników, uzbrojonych w broń białą. Z korony drzewa mogłem wyczytać

myśli ojca - ''Bułka z masłem''. Gdy minęli leżącą w krzakach matkę, uniosłem jeden

z pistoletów i wycelowałem w tego idącego z przodu. Wątły popielec ubrany w

jakieś złote szmaty, wyglądał jak klaun z jednej książki którą czytałem w

osadzie. Miał tępy wyraz mordy, oczy szeroko rozstawione zaś szczęka wysunięta

do przodu. Naciągnąłem kurek pistoletu.

Dzięki popielec doczekał się ozdoby pomiędzy tymi dwoma ślepiami, szkoda tylko

że nie spojrzy na siebie w lustrze.

Matka wystrzeliła jak z procy, rzucając nożami w dwójkę

strażników osłaniających tyły. Ojciec z rykiem wybiegł - ''To jest napad!''

Żegnajcie się z sakwami i życiem!'' A ja zostałem tam, u góry, choć miałem''

zeskoczyć. Razem z tym wystrzałem, odesłałem wszystko co na mnie ciążyło -

nienawiść do starych, do obozu i tego gdzie się znajduję. Została tylko pustka,

której nijak nie dało się wypełnić. Siedziałem tak dobrą chwilę, gdy usłyszałem

ryk ojca wzywającego na pomoc. Walka okazała się nieco trudniejsza niż im się

wydawało, tym bardziej że jeden z napadających siedział sobie beztrosko na

drzewie. Zlazłem z drzewa i rzuciłem się w wir. Zacząłem strzelać do

strażników, w sumie w dupie miałem to czy przeżyją czy nie. Odkąd straciłem

wiarę w świat, w którym się wychowałem, tylko moja kobieta rozpalała iskrę,

która pozwalała mi wieść ten usrany żywot.

Został tylko jeden strażnik - człowiek wysokiego wzrostu,

wyglądający majestatycznie w tej złotej płytówce i mieczem zdobionym głową lwa

u taszki. W jego oczach można było zobaczyć strach, najzwyczajniejszy w świecie

strach osoby która wie że zaraz zarobi nóż w gardło, cięcie w brzuch i pocisk

między oczy. Mimo tego skurczybyk stał dalej w pozycji bojowej, choć wiedziałem

że jego spodnie kolcze przeciekają właśnie gównem.

Ojciec zamachnął

mieczem w powietrzu, matka otarła sztylety o siebie. Ruszyli we dwoje, jak hieny,

które właśnie zabierają się za wpieprzanie padliny. I właśnie w tym momencie do

głowy uderzyła mi ta myśl, która obróciła moje życie o sto osiemdziesiąt

stopni. Nie myślałem wtedy ani o sobie, ani o starych, tym bardziej o Esmirze.

Stanąłem w rozkroku. Pistolet w prawej ręce wymierzyłem w starego, ten w lewej

w matkę. Przebiegałem wzrokiem z jednej strony na drugą, upewniając się że

trafię. Obsrany strażnik jeszcze bardziej musiał się obsrać, tym razem chyba z

wrażenia gdy zobaczył jak dwójka parszywych bandziorów pada a z ich głów leje

się krew.

Zrobiłem to. Syn wyklęty zabił swoich wyklętych rodziców.

Nie było mi żal, nie było mi szkoda. Gdy tamten stał w osłupieniu, rzekłem

tylko:

- ''Spadaj stąd. Mam po jednym naboju w każdym z pistoletów, więc bez głupot.''

Zabieraj towar.

Podziękował mi. A o tym gównie nie żartowałem, naprawdę

poczułem że się zesrał. Popatrzyłem tylko na truchło ojca i matki. Nie czułem

do nich nic. Absolutne zero. Przeszukałem ciała poległych. Trochę żarcia,

jakieś naboje, zapasy, śmieci - wszystko to wrzuciłem do jednego, wielkiego

plecaka który jeden miał na plecach. Przyda się, wszak od teraz miałem wieść

życie samotnika z wiecznym bólem serca, że musiałem zostawić w starym świecie

kogoś, na kim mi zależało.

=== Stróż pustkowi ===

Jałowe ziemie mają jeden zasadniczy plus - z wyschniętego

drewna szybko zapala się ognisko. I tak właśnie spędziłem całkiem spory kawał

mojego życia - śpiąc pod gołym niebem, czasami w prowizorycznym namiocie i przy

ognisku. Nieczęsto spotykało się tu kogoś poza wygłodniałymi zwierzętami, no

ale od czego ma się broń? To takie proste, gdy obiad przychodzi sam do ciebie,

przekonany w tym że to ty będziesz jego obiadem. Nic bardziej mylnego.

Co można było robić w międzyczasie? Na początku zabijałem

nudę czytaniem. Ten popielec, któremu trzecie oko dorobiłem w trakcie napadu,

miał przy sobie kilka książek. Pierwsza była o przetrwaniu - rozpalanie ognisk,

pierwsza pomoc i takie inne pierdoły, druga z kolei o sztuce ukręcania z gówna

bicza. Mam tu na myśli jak z niczego zrobić coś przy pomocy kilku narzędzi. I

właśnie dzięki temu byłem w stanie serwisować moją broń, produkować naboje,

tworzyć sobie ulepszenia takie jak buty na sprężynach czy czapka ze szkłem

powiększającym. Świetna rzecz, naprawdę, szczególnie dla osoby która dookoła

nie ma nic poza jałową ziemią. No, prawie nic...

Innym moim zajęciem było przychodzenie na wzgórze i

oglądanie tego jak radzi sobie mój stary dom. Przychodziłem co jakiś czas,

gapiąc się na ludzi których tak bardzo nienawidzę. Najchętniej to bym ich

powystrzelał, ale gdzie tam sam z motyką na słońce się garnąć. Ktoś po ojcu

szybko przejął dowodzenie i toczyło się dalej. Dalej napadali na transporty,

ale mieli jedną przeszkodę - mnie. To może też zaskarbiło sobie przychylność

tych strażników w złotych ciuchach, ale nie wdawałem się w zbytnie kontakty z

nimi. Zrobić co zrobić, wysłać kilku parszywców do Grenth i spadać gdzieś

indziej.

Ale nigdy nie zapomnę jej. Może dlatego oszczędzałem się

przed wpadnięciem do obozu na pałę i strzelania do kogo popadnie? Pewnego dnia

jej nie zauważyłem. I tak co każdy następny raz - Esmiry już nie było. Umarła?

Bo chyba tylko to ją mogło spotkać. Ale na pewno nie z mojej ręki, nigdy nie

spotkałem jej na Drodze podczas napadu. Może i to z korzyścią dla nas obu.

No i ostatnią rzeczą którą się zajmowałem to było ściganie

rabusi z innych obozowisk. Nigdy nie wiedziałem gdzie są inne, ale prędko

okazało się że całkiem niedaleko. No więc urządzałem sobie polowania na takich,

co to ich narysowane pyski wisiały w różnych obozach - Lwiej Gwardii (wreszcie

się wtedy dowiedziałem jak nazywali się ci złoci strażnicy) i Serafinów, którzy

się wprowadzili niedawno. Pojawiły się też sylvari - byli naprawdę przemili ale

nie chciałem zostawać u nich długo. Ze wszystkimi handlowałem czym się dało -

jedzeniem, ulepszeniami, bronią własnoręcznie robioną czy ulepszeniami.

=== Pakt Trzech Parszywców, czyli Triada ===

Okazało się ze teraz łowca stał się zwierzyną. Skończyły się

czasy beztroskiego przemierzania pustkowi z obozu do obozu. Wieść niosła że

uformowała się tak zwana Triada, czyli przymierze jakiegoś Inquestu, Dworu

Koszmarów oraz bandytów. Pięknie było patrzeć jak trzy złowieszcze siły ze sobą

współpracują. Dziwiło mnie, że tak zaskakująco dobrze.

Ale skończył się mój czas. Wiedziałem, że nie mogę dłużej

zostać bo prędzej czy później wpadnę w ich sidła. Byli wszędzie. Nie licząc

tych pokręconych roślin które z ziemi wybijały się jak ukryte źródło, szkoda

tylko że to pierwsze częściej. Więc musiałem, psia mać, szukać schronienia i

tak trafiłem do znajomego mi obozu Serafinów. Tam dowiedziałem się, że niestety

ale nie mogą mnie zwerbować. Czemu mnie to nie dziwi? Biurokracja i pogmatwane

procedury a żołnierzy brak. Ale usłyszałem o pewnym bractwie, którego siedziba

znajduje się na drugim końcu Tyrii, pośród zimowych pustkowi i wiśniowych

drzew. Ale jak się tam dostać bez pieniędzy?

I takim oto sposobem, bo podróżach tak zwanymi

Drogowskazami, za które serdecznie dziękuje, trafiłem gdzieś na ziemie nornów.

Z tymi Drogowskazami to był oczywiście sarkazm, bo mnie zawsze wywalało nie tam

gdzie trzeba. Gówniany środek transportu. Zabrałem się z jedną karawaną, no ale

oczywiście trza było coś dać w zamian. I tak zostałem tylko z samym płaszczem,

bez broni, ale z wiedzą o tym jak sobie poradzić. I dam sobie psia mać radę.

Stoję przed wrotami i patrzę na strażnika.

=== Wiatry zmian ===

Mój pierwszy dzień w siedzibie bractwa był jak wejście do

domu z czubkami. Wystarczy że wspomnę o kobiecie, która mnie rekrutowała.

Pisała coś po kartce, po czym wyszła drzwiami a za chwilę schodzi z góry. Do

tego przyznaje że nie pamięta jak opisywała moje podanie. Chora organizacja...

Co jeszcze mnie tam czeka? Quaggan latający na balonie w głównej siedzibie?

Jakkolwiek nie pogięte i niezrozumiałe były pierwsze dni, to

odnalazłem się jakoś w tym bajzlu. Na początku odwiedziłem ich warsztat i

skorzystałem z wolnych części na konstrukcję dwóch prowizorycznych gnatów.

Cholerstwo trzeba czyścić dziennie ale lepsze to niż wydawanie tych zasranych

pieniędzy których przy sobie nie miałem. Szczęście, że w okolicy szukano ludzi

do pomocy w karczmach i gospodarstwach. I tyle zachodu dla durnych miedzianych

i srebrnych krążków...

"Z jakim przystajesz, takim się stajesz". I dobrze

mi było że podróżowałem sam. Będąc sam na sam ze sobą mogłem się niczym nie

przejmować. Ale teraz? Toż to cholerna choroba, ale zacząłem lubić te osoby.

Pal licho że wszystkie rasy są tam w kupę wzięte, różne osobowości z których

dałoby się napisać książkę - "Jak można dostać cipca i przy tym nie strzelić

sobie w łeb". No, lecz ich polubiłem. Z musu czy od siebie?

Na pewno od siebie. Jakkolwiek bym się nie oszukiwał, to

jednak udowodnili że w grupie bezpieczniej. Lecz dalej czasami mam wrażenie, że

to wszystko jest pieprzonym szczęśliwym strzałem. Toć niektórzy by sobie do

gardeł skoczyli, ba, nawet już się tak raz zdarzyło. Pięć zasad, pięć banalnych

do przestrzegania i prostych w interpretacji reguł a i tak wydaje się jakby dla

niektórych był to papier do wycierania dupska. Nie mniej jednak... trzymamy się

razem.

No właśnie, trzymamy. Niedługo moje zapiski zamienią się w

sentymentalny dziennik o tym jak pokochałem grupę obcych istot i zacząłem

powierzać im mój żywot. Ale jest w nich coś specjalnego... Usłyszałem opowieści

niektórych z nich, z niektórymi piłem, poznałem ich tajemnice, problemy, motywy

jakimi się kierują w życiu. To chyba to coś czego brakowało mi w domu. Mówiąc o

domu...

Ostatnimi czasy biorę udział w najemniczych wypadach bractwa

na pustkowia. Udało mi się już poharatać Triadę, i dobrze! Niech żrą piasek i

ołów. Zagrożenie smoczymi pomiotami to już inna bajka, do dzisiaj mam ciary po

tej jednej misji. To wszystko jednak wskazuje na to że coś się we mnie zmienia.

Na dobre czy na złe? Tracę nad tym panowanie już...

A Drogowskazy dalej płatają mi figle. Pojawiam się czasami

nie tam gdzie chcę mimo że jasno daję do zrozumienia. Raz wylądowałem na

kompletnym zadupiu i pogoniony przez ogry trafiłem do jakiegoś posterunku

popielców. Tylko członkini bractwa które tam spotkałem uratowały mój zadek od

wywalenia na zbity pysk. Mam chyba szczęście.

I mówiąc o szczęściu - jedna podróż wyrzuciła mnie gdzieś w

jakimś ludzkim mieście. Jak się miało okazać, był to najlepszy zbieg

okoliczności jaki mógł się wydarzyć w moim życiu włóczęgi.

=== Łut szczęścia w nieudanych wyprawach ===

Czy pisałem jak bardzo nienawidzę podróży Drogowskazami? Zasrane

ustrojstwo raz na cztery podróże wywali mnie gdzieś, gdzie nie chciałem się

pojawić. I w ten oto sposób na siłę poznaje świat, akurat w tym momencie gdy do

załatwienia mam coś innego. Ja dupczę, jednak nic nie jest tak pewne jak podróż

na własnych nogach. Chyba że Ci nogi urwie, to wtedy co najwyżej możesz

poudawać kraba nad wybrzeżem chodząc na dwóch rękach.

Nie mniej jednak jedna z podróży była zaskakująco udana. Po

co o tym pisać? Ano po to, że ten wypad zmienił moje życie na dobre, a chyba

takie rzeczy się opisuje. No tak czy owak, korzystając z asurańskiego

ustrojstwa do podróży przeniosłem się do jakiejś ludzkiej wioski nad jeziorem.

Wspaniałe wyżyny dookoła, typowa wiejska zabudowa, ludzie prości, życzliwi,

oraz wielki staw od którego waliło zapachem śniętej ryby.

Wyłowiłem wzrokiem największy budynek i pomyślałem sobie, że

tam na pewno dowiem się gdzie jestem. Jakież było moje zadowolenie gdy

usłyszałem że znajduje się gdzieś blisko południowej granicy Kryty, blisko

swojego dawnego domu. Domu do którego nie mam zamiaru wracać bez ciężkiego

uzbrojenia. Pluję na stary dom. Ale nie o tym dzisiaj...

Budynek przed którym stałem okazał się karczmą i mieszkaniem

władz w jednym. Czego się spodziewać od prostej wioski? Jak pisałem - prości

ludzie, proste zasady, żarcie beznadziejne. Zamówiłem jakieś mięso, bez żadnego

napitku bo już pieniędzy miałem mało a nocleg trza było opłacić. Szlag by to,

że akurat spałem w innym pokoju niż swoim. Miedziaki wywalone w błoto.

Przy stole umieszczonym zaraz przy kominku siedziała jakaś

kobieta. Wszystkie ławy i stoły były drewniane, wiejskie. Rzuciła mi się w oczy

od razu - delikatne rysy twarzy, gęste blond włosy i odzienie godne

szlachcianki niż zwykłej farmerki. Definitywnie tutaj nie pasowała. Siedziała

sobie spokojnie, popijając od czasu do czasu wino z lampki. Nie dawało mi to

spokoju - co kobieta takiego pokroju robi na takim wygwizdowie? Podróżuje? Ma

za dużo pieniędzy i się nudzi? Też mi zajęcia. Siadłem sobie przy kominku i w

oczekiwaniu na jedzenie skusiłem się na jeden kufel piwa. Już lepiej nie mieć

pieniędzy a być zaspokojonym niż mieć pieniądze a pustynię w gardle. A

miedzianymi talarami się nie napiję, chyba że miałoby to być samobójstwo.

Perfidne zrządzenie losu które mnie tu przywołało okazało

się być silniejsze od mojej filozofii lania na świat, zupełnie jak w przypadku

dołączenia do bractwa. Ta kobieta nie dawała mi spokoju. Ukradkiem patrzyłem na

nią, a ona na mnie. Ta wymiana tajniackich spojrzeń doprowadzała mnie do

wrzenia szybciej niż norski spirytus, tylko że bez efektu zwracania pożywienia.

W końcu nie wytrzymałem i rzuciłem do niej: -Co? Dziwnie zareagowała. Też mi

wielce co, jak już coś ją interesuje we mnie to mogłaby się za to nie zabierać

jak pies do ruchania. Dopiłem piwo i zaczęła się rozmowa.

Jeżeli bogowie naprawdę istnieją, to tego dnia cała ich

łaska spłynęła na moją przeklętą osobę. Chyba już zapomnieli że kilka lat temu

odstrzeliłem swoich starych, wysyłając ich dusze na sąd Grenth. A może właśnie zostałem za to nagrodzony?

Kobieta do której się dosiadłem była dziwna jak ta cała arystokracja w stolicy.

Typowy przykład. Popija wino powoli, gada pół do mnie pół do siebie, zadaje

jakieś dziwne pytania... Nie mniej jednak podjąłem się tej rozmowy. A co tam

szkodzi, skoro już mnie wywaliło na takie zadupie to trzeba korzystać z

lokalnych rozrywek, zawsze będzie o czym napisać.

Jej oczy, sposób w jaki się wypowiada, pełne gracji ruchy...

myślałem że oszaleję. Sposób w jaki znalazłem się w jej pokoju dalej pozostaje

dla mnie tajemnicą - wszak tak licho odziany człowiek jak ja, z kilkoma

miedziakami w kieszeni jest raczej skarabeuszem pod butem takiej arystokratki. Ale

@@ Linia 13: / Linia 13: @@
 |status=Główna
 }}
+==Informacje ogólne==
+[[Plik:Glowne4.png|thumb|236x236px|Aktualny wygląd postaci]]<p class="MsoNormal">James jest człowiekiem, urodzonym i wychowanym na pustkowiach okolic Brisban Wildlands, Dry Top i Silverwastes. Jego rodzice wywodzą się z bandyckiej szajki, pośród której dorastał i uczył się trudu sztuki przetrwania. Gdy podrósł do młodzieńczego wieku, postanowił siłą opuścić rodziców i ich bandę, pozostawiając ich wszystkich w tyle.<br /></p>
+<p class="MsoNormal">Charakteru Jamesa nie da się jasno określić. Czasami bywa rozmowny, czasami nie mówi za dużo. Gdy się zdenerwuje, rzuca przekleństwami na prawo i lewo, nie stroni też od tego by komuś dociąć. Lubi pić wino, piwo, ludzki wariant whiskey oraz palić skręty. </p>
+== Umiejętności ==
+{| class="article-table"
+|[[File:Rewolwerowiec.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Rewolwerowiec
+|James potrafi zręcznie i wprawnie posługiwać się pistoletami. Potrafi ich szybko dobyć i wystrzelić. Do tego opanował sztuczkę strzelania w dwie strony naraz - mierzy w dwa cele z każdego pistoletu i szybko patrzy raz w jedną, raz w drugą stronę, odpowiednio kalibrując położenie broni. Nie zawsze to wychodzi celnie, lecz mimo wszystko nieraz może uratować strzelcowi życie.
+|-
+|[[File:Tropiciel.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Tropiciel
+|James ma bardzo dobrą orientację w terenie i dużą wyobraźnię przestrzenną. Posiada umiejętność tropienia ze śladów a także zna się na sztuce przetrwania. Rozpalenie ogniska, rozbicie obozu - to dla niego żadne wyzwanie. Potrafi wykryć ślady pozostawione przez jakąś większą grupkę osób i nimi podążać, o ile nie zostaną zatarte. Gdy przyjdzie co do czego, potrafi się trochę poskradać, lecz nie używa do tego żadnej magii.
+|-
+|[[File:Zręczny.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Zwinny
+|James jest zwinniejszym człowiekiem niż silniejszym. Niedobory w sile mięśni nadrabia skocznością, refleksem i płynnymi ruchami. Jest jeszcze młody więc jest w stanie szybko uniknąć ataku, sprawie przeskoczyć przeszkodę lub zablokować ruch przeciwnika. Poza tym dobrze walczy wręcz - potrafi wyprowadzić silny i celny cios w szczękę lub mocnego kopniaka na klatę.
+|-
+|[[File:Pierwsza pomoc.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Pierwsza pomoc
+|Samotne kroczenie przez pustkowia wymagało dobrego zaznajomienia się z leczeniem ran. Dlatego też James zna się na pierwszej pomocy - potrafi przeprowadzić resuscytację, wyciągnąć pocisk z ciała, obandażować ranę czy nastawić bark. Nie używa w tym celu magii, tylko podręcznikowego doświadczenia.
+|-
+|[[File:Kurzok.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Koneser wyrobów tytoniowch
+|Jakby nie patrzeć, każdy ma jakieś nałogi. James wypuszcza swoje napięcie wraz z wydychanym dymem. Zawsze nosi przy sobie drewnianą papierośnicę, mieszczącą do 20 papierosów.  Lubi też sobie popić, szczególnie brandy czy wino.
+|-
+|[[File:Majster.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Majster
+|James potrafi z niczego zrobić coś. Nauczyło go to życie na pustkowiu, gdzie samemu trzeba było naprawiać swój sprzęt i produkować naboje. Potrafi również zmontować prowizoryczne gadżety i ulepszenia, by dać sobie przewagę w walce. Zna się na konserwacji broni palnej, jej obsłudze i budowie. To sprawia że wiele rzeczy, nawet teraz, woli wytworzyć sobie sam niż kupić.
+|-
+|[[File:Helm-wojsko-przod-490.jpeg|centre|thumb|75x75px]]
+!Podstawowe przeszkolenie pilotażowe
+|Na potrzeby Drugiej wyprawy na Kryształową Pustynię, James został na szybko przeszkolony w M.E.S.M.E.R. w dziedzinie pilotowania pojazdów latających. Nie mniej jednak brakuje mu doświadczenia - kilka lotów symulacyjnych i jeden praktyczny jeszcze nie czynią go asem przestworzy.
+|}
+== Wygląd i ekwipunek ==
+{| class="article-table"
+|[[File:Krytan Jerkin.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Starokryteński płaszcz
+|Skórzany płaszcz wzorowany na dawnym ubiorze kryteńskim. Posiada kilka pasów i pazuch, dzięki czemu można umieszczać w nim przeróżne przedmioty. Jak zawsze jedna pazucha poświęcona jest dla papierośnicy. James zdobył ten płaszcz za swoje zarobione pieniądze.
+|-
+|[[File:Iron Pistol.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Dwa żelazne pistolety
+|Zwyczajna para pistoletów skonstruowana przez Jamesa w pracowni LmA z tego co mu akurat pod rękę wpadło. Jakieś żelazne lufy, drewniane obudowy złączone w jeden jednostrzałowy pistolet. Nie jest to cud techniki a raczej dzieło typu "Jak zrobić coś z niczego". Po każdym strzale należy go przeładowywać. James nosi zapas amunicji ze sobą, w zależności od tego na ile go stać.
+|-
+|[[File:Lionguard Rifle.png|centre|thumb|75x75px]]
+!"Karabin snajperski" Lwiej Gwardii
+|Pierwotnie muszkiet, jednakże po wymianie lufy, zamka na czterotaktowy, dodaniu lunety i zamontowaniu stojaka służy Jamesowi za broń wyborową. Po każdym strzale należy przeładować. Celność jest przeciętna, tak samo jak siła strzału. Nie mniej jednak jest lekki i poręczny.
+|-
+|[[File:Greatsword Slice.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Ukryte ostrze w rękawicy
+|Pierwszy skonsturowany przez Jamesa gadżet odkąd zawitał w bractwie. Jest to zwyczajny nożyk osadzony na trybikowym mechanizmie, ukryty w rękawicy. Naciśnięcie odpowiedniego przycisku powoduje wysunięcie się noża. Ostrze można swobodnie wyjmować z mechanizmu i używać np. do krojenia czegokolwiek.
+|-
+|[[File:120px-Arc Lightning.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Moduł paraliżujący
+|Nowy dobytek Jamesa. Jest to gadżet skonstruowany z asurańskich śmieci. Wykorzystany został kryształ energetyczny, który wysyła wiązkę energii gotową obezwładnić żywą istotę i zapewnić jej sen na jakiś czas. Po każdym strzale kryształ musi się ponownie naładować, a trwa to 3 tury. Moduł ukryty jest w prawej rękawicy.
+|-
+|[[File:Magitech Boots Skin.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Rakietowe buty
+|Buciory obite stalą. Podeszwy kryją mechanizm, który pozwala Jamesowi wykonać daleki skok. Podczas walki kopniak z takiego obuwia boli, tym bardziej gdy przy tym James pozwoli sobie na odpalenie niewielkiego odrzutu, sprzedając rakietowego kopa na klatę. Mechanizm skoku ma swój limit ze względu na zbiorniczek paliwa który trzeba stale odnawiać.
+|-
+|[[File:Healing Mist.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Spryskiwacz mgiełki leczącej "Szlauf"
+|Niezwykle przydatne urządzenie ukryte w naramienniku. W razie niebezpieczeństwa, James może włączyć urządzenie które spryska obszar wokół niego leczącą mgiełką. Wpłynie to pozytywnie na stan fizyczny sojuszników oraz pomoże w gojeniu się ran. Niestety, zbiornik po każdym użyciu trzeba napełnić.
+|-
+|[[File:Chest of Black Lion Goods.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Drewniana papierośnica
+|Zwyczajna, drewniana papierośnica, mieszcząca dwadzieścia sztuk papierosów lub skrętów, zależy co pod ręką. Na wewnętrznej stronie pudełka, na klapce namalowany jest obrazek kobiety przypalony papierosem.
+|-
+|[[File:Flask of Blood Whiskey.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Bukłak z wodą ze Szmaragdowej Przystani
+|James nosi go przy pasie. Wypełniony jest wodą z jednej z fontann ze Srebrnopustkowi, dokładniej ze Szmaragdowej Przystani. Na terenie pustokwi jest bardzo orzeźwiająca i zachowuje swoją niską temperaturę, z kolei po opuszczeniu lokacji staje się zwykłą wodą. James używa jej do orzeźwiania się po papierosie, lub w trakcie walki. Stosuje ją też do odkażania ran, gdy udziela pierwszej pomocy.
+|-
+|[[File:Harmonijka.png|centre|thumb|75x75px]]
+!Harmonijka
+|Otrzymana jako prezent od rady na inicjacji w poprzednim bractwie. James powoli sobie ogarnia jakieś proste melodyjki, więc co nieco już potrafi zagrać. Wygrawerowany na niej jest napis ''Włóczykij''. Czego chcieć więcej dla takiego człowieka jak James?
+|}
+==Historia postaci==
+=== Namiot w kręgu palisady nazwany domem ===
+Jestem James Falk. Pochodzę z małej "ludzkiej" osady na pustkowiach w stronę Maguumy...
+<p class="MsoNormal">Ta, jasne, kogo ja chcę oszukać? Urodziłem się wśród bandytów i pomiędzy nimi dorastałem. Prawda boli, ale ten ból każe ci się wygadać. Mimo że bardzo chcesz o tym nie mówić byle komu, i tak powiesz, takie życie.</p>
+<p class="MsoNormal">Więc mieszkałem w bandyckiej osadzie. Rodziców się nie wybiera, choć mogłem trafić gorzej. Ojciec był hersztem, matka to wiadomo, skoro kobieta wodza to ma pozycję uprzywilejowaną. Gdy byłem dzieciakiem stary nie dawał mi luzu. Musiałem czyścić broń, zasuwać z wodą, naprawiać palisadę, łatać dziury w namiotach. Nieźle ciężka robota jak dla małego chłopca, ale żarcie było w zamian w porządku. No i to że ojciec patrzył na mnie przychylnie. Co miało mi się przydać zupełnie niebawem...</p>
+=== Czarnoskóra piękność ===
+Tego dnia rozbudził mnie soczysty kopniak w brzuch. Otwieram oczy i słyszę: - [i]Wszystkiego najlepszego![/i] Żyjąc tak daleko od cywilizacji, często zapominasz o dniu sezonu jaki mamy, nie mówiąc o roku. Niektórzy z obozu, Ci co szli bliżej Drogi, przynosili takie informacje ze świata. Tak jakby to było bandziorom potrzebne. Przeliczyłem szybko na rękach, w sumie... to tego dnia skończyłem 17 lat.
+<p class="MsoNormal">Urodziny to dla mojego starego było wielkie święto. Nie żeby moje, ale każdego z osobna. Wtedy zawsze wieczorami robili ucztę - rozpalali ognisko, piekli świnie, kurczaki czy ptaki moa. Matka znała się na gotowaniu, więc takiego żarcia to nigdzie nie znajdziesz. No, szkoda że już w ogóle nigdy nie odnajdzie się tej kucharki. Znowu te wspomnienia...</p>
+<p class="MsoNormal">Ta, która mnie obudziła nazywała się Esmira - szesnastoletnia kobieta, całkiem niezła, ma się na czym oko zawiesić. Jedyny jej minus to fakt, że wydaje się mieć jaja większe od niektórych starszych bandziorów. Taka no, odważna, silna i przebiegła. Kumplowaliśmy się z dzieciństwa, w sumie zostało nam do teraz ale to nie to samo. Ona już od dawna mogła wychodzić na Drogę, kiedy ja jeszcze zakopywałem sławojki po starym.</p>
+<p class="MsoNormal">- ''Wstawaj, Twój ojciec chce Cię widzieć'' - odrzekła i puściła mi oczko, po czym wyszła z namiotu. Dupę miała nieziemską.</p>
+<p class="MsoNormal">Co takiego robi się w urodziny w bandyckim obozie? Chleje, pali i idzie dupczyć. Tak też było wieczorem, gdy wszyscy zasiedli by świętować kolejny rok mojego gnicia na tym zadupiu. Ojciec jak zwykle śpiewał, matka tańczyła z innymi dziewuchami ku uciesze reszty bandy. Ojciec wiedział, że czasami musi pozwolić by jego służalcy mogli sobie popatrzeć na jego kobietę, jak wywija biodrami i wije się niczym wąż po ściółce, żeby byli zadowoleni. Ja to miałem w dupie, posiedziałem chwilę i poszedłem do namiotu.</p>
+<p class="MsoNormal">Chciałem ruszyć, dowiedzieć się co to jest Droga. Ciągle tylko gadali - akcja na Drodze, na Drodze spotkałem tego, tamtego, sramtego. Może sobie jeszcze korki w dupy wsadzali na tej Drodze - myślałem. Pah, teraz to takie śmieszne, patrząc na czasy kiedy człowiek nic o tym nie wiedział. Teraz mi wstyd. Wstyd za to, że byłem tak nieświadomy swojego położenia. Nie wiedziałem że należę do bandziorów i mój ojciec z matką na takiego właśnie mnie wychowują. </p>
+<p class="MsoNormal">''Hej, co tak siedzisz sam?'' - rzekł czyjś kobiecy głos. To była Esmira, która wlazła do mojego namiotu. Miała na sobie ciężki, skórzany płaszcz. Była dobra w kamuflowaniu się, bo jej skóra i ten płaszcz idealnie się zlewały. Położyć ją koło gówna i nie zauważysz. Zawsze jej to chciałem powiedzieć, ale... Tak czy siak weszła do środka.</p>
+<p class="MsoNormal">- ''Nie chce mi się słuchać pijackich przyśpiewek Esmiro. Wkurzają mnie, tym bardziej gdy widzę jak matka odprawia dzikie tańce.''</p>
+<p class="MsoNormal">- ''I dlatego lubisz sobie posiedzieć tak sam co? Powiem Ci coś. Mnie też się tam nie chce siedzieć. Dobrze, że cię tu zastałam.''</p>
+<p class="MsoNormal">To nie był jej naturalny ton głosu. Zawsze twarda i nieugięta, teraz mruczy jak kot. Zdziwiłem się i uważniej na nią spojrzałem. Zaczęła iść w moją stronę, powoli i... jakoś inaczej. Stanęła naprzeciwko mnie w lekkim rozkroku i popatrzyła na mnie od stóp do głów. Zerwałem się na nogi i zapytałem:</p>
+<p class="MsoNormal">- ''W czym rzecz?''</p>
+<p class="MsoNormal">Nie odpowiedziała, a tylko rozchyliła nieco płaszcz, wyciągając zza pazuchy flaszkę z winem. Ta, tak  jak gdyby mnie wino interesowało skoro przed chwilą zobaczyłem że pod tym płaszczem nie ma żadnej koszuli. Odkorkowała flaszkę zębami i wzięła łyk, po czym dała mnie. Rozsiadłem się wygodnie, przechyliłem flaszkę wlewając sobie napitek. Czułem że robi mi się gorąco - bardziej od wina czy od niej? Ta myśl ustąpiła innej, tej, że mam dość bycia traktowanym jak dzieciaczek przez swojego starego i cały obóz, a przede mną stała najlepsza okazja by to udowodnić. Zerwałem się z nóg, ona chyba na to czekała. Tym lepiej dla mnie.</p>
+Po wszystkim, wstała naga z łoża i podeszła po płaszcz. Wyciągnęła z niego drewnianą papierośnicę i dała ją mnie, malując na swojej twarzy ten pociągający uśmiech który przez ostatnie dwie godziny napędzał mnie bardziej i bardziej. Świetne urodziny - pić, palić i dupczyć.
+=== Droga ===
+Żyło się dobrze. Esmira pozostała przy mnie i była tylko
+moja, więc żaden fagas nie ważył się jej tknąć. Nie myślałem że tak będzie
+wyglądać dorosłe życie, ale teraz każdy czuł przede mną jakiś respekt - czy to
+ze względu na ojca, matkę albo umiejętności strzeleckich.
+Tak, we władaniu pistoletami nie miałem sobie równych. To taki chyba dar, na
+przekór losowi, gdyż stary nosił miecz i tarczę, matka zaś biła się sztyletami.
+Była szybka i zwinna, tak jak ja.
+Droga. Gdy pytałem co to, wszyscy mnie zbywali. Tym razem
+było inaczej, miałem przekonać się na własne oczy czym jest ta cała Droga.
+Stary dał mi grupkę kilku ludzi i miałem się słuchać najstarszego. Po co takie
+przygotowania? Przecież wcześniej już wychodziłem na polowania i tym podobne,
+ale stary miał rację - wtedy nie byłem gotowy na to by poznać prawdę o sobie i
+świecie zamkniętym za drewnianą bramą osady.
+Szliśmy jakiś kawałek, przy okazji gadając, podśpiewując. Tak
+czy siak, podobno się zbliżaliśmy do celu. Nie było tam nic poza zwyczajną
+drogą i kilkoma drzewami. Coś mi tego dnia powiedziało, że w powietrzu wisi
+jakieś niebezpieczeństwo, że cos tu nie gra. Dupczyć to, zrobić co zrobić i
+zakurzyć.
+Krótka pogadanka na temat tego co robimy. Ma tu jechać grupa
+osób z zapasami, które mamy od nich przejąć. Młody i głupi gówno wiedziałem o
+tym że mamy ich tak naprawdę obrabować. No trudno, miałem ruszyć do nich i
+"przejąć" towary. Zaczailiśmy się za drzewami.
+Nuda, nuda i nuda. A cały czas jarać mi się chciało na
+poczekaniu. Ale nie można było, jakkolwiek by się chciało, bo stary za uszy
+wytarga lub gorzej.
+Nadjechali - kilka marmoxów objuczonych towarami, do tego
+zbrojni w złotych pancerzach i ubraniach. Ale jacy? Wielkie koty, małe karły z
+długimi uszami, jakieś chodzące krzaki. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
+Naprawdę zdziwiony patrzyłem się na nich, do momentu usłyszenia wystrzału.
+Ruszyli. Na moment utkwiłem w stagnacji gdy patrzyłem jak ludzie z mojego obozu
+idą "przejmować" towar. Gówno prawda. Rozmawiali z nimi językiem
+stalowych szabli i ołowianych pocisków. Tamci najwyraźniej nie zrozumieli z
+czym mają do czynienia. Zaskoczeni, padali na ziemię. Poczułem klepnięcie w tył
+pleców, co oznaczało że albo ruszam albo kula w łeb. Gówniany interes. Zacząłem
+strzelać, choć nie chciałem.
+Po wszystkim nie odzywałem się do nikogo. Prowadzili marmoxy
+do obozu, ciesząc się jak dzieci które właśnie dostały drewnianego konika do
+zabawy. Gdy dotarliśmy do obozu, wrota otwarły się a wszyscy rzucili się
+zobaczyć, co dzisiaj padło łupem. Alkohole, żarcie i moja niewinność, to
+dzisiaj zgrabili i już nigdy nie oddadzą.
+=== Coup de grâce ===
+Nigdy nie zapomnę tego miesiąca. Dziennie wstawałem i miałem
+ochotę połknąć lufę swojego pistoletu i pociągnąć za spust. Dlaczego musiałem
+się urodzić akurat wśród bandziorów? Czym sobie kurwa zasłużyłem na taki los?
+Splunąłbym mu na twarz, gdyby się dało, ale oczywiście trzeba przełknąć tę
+gorycz. Ale jak się miało okazać niebawem, będę miał rozwiązanie...
+Matka wlazła do mojego namiotu gdy siedzieliśmy z Esmirą
+przy żarciu. Też nie ma lepszy por, tylko przychodzić wtedy, gdy jestem zajęty.
+Popatrzyłem na nią beznamiętnie i zapytałem w jakim celu przyszła.
+- ''James, wyruszasz dzisiaj z nami na przechwycenie. Musimy rodzinnie zapolować''
+co młody? Jak zjesz to przyjdź do nas, obgadamy plan i ruszymy.'' ''
+Esmira popatrzyła na mnie z uśmiechem, po czym rzekła swoim nienaturalnym acz
+pociągającym tonem przeznaczonym tylko dla mnie:
+- ''No proszę, trójka przywódców rusza na polowanie.''
+Uśmiechnąłem się tylko w odpowiedzi, nic więcej. Skończyłem jeść i ruszyłem do
+namiotu rodziców. Tam przeszliśmy przez pełne planowanie, znaczy oni wymyślali,
+mnie to tam gówno obchodziło. Tym razem miał to być mniejszy transport, ale
+bogatszy. Starzy nie chcieli powiedzieć co, więc byłem dodatkowo zaniepokojony.
+Pożegnałem się z Esmirą, jedyną osobą dla której chciało mi się tu siedzieć,
+choć wiedziałem że ona też swoje za uszami ma, jednakże to traci ważność przy
+tym jaka jest dla mnie.
+Ruszyliśmy w trójkę. Ojciec jak zwykle ze swoim mieczem i
+tarczą, matka miała przy biodrach dwa długie ostrza, zaś ja z dwoma
+pistoletami. Kroczyliśmy w równym szeregu. Przez chwilę poczułem coś innego niż
+te perfidnie samopoczucie odkąd obrobiłem pierwszą karawanę. Idąc tak,
+dostrzegłem w nich tych samych rodziców co kiedyś, za dziecka. Tego ojca, który
+uczył życia i matkę, która dbała o Ciebie, byś coś zeżarł, ubrał się porządnie
+i chodził spać o tej samej porze co inne dzieciaki i nie interesował się tym co
+robią dorośli. I tutaj wpadłem między młot a kowadło - z jednej strony uczucie
+do rodziców, z drugiej strony nienawiść do nich za to kim są. To wszystko nie
+dawało mi funkcjonować, czułem się jakby spadło na mnie olbrzymie kowadło
+morale.
+Doszliśmy na miejsce, Droga była pusta a wzdłuż niej
+rozwinął się pas wyschłych gałęzi krzaków, gdzieniegdzie kilka drzew, na
+szczęście obrośniętych. Wdrapałem się na jedno z nich, ojciec schował się za
+nim, zaś matka padła pod krzakami, by wyczekiwać. Do mnie należało dać znać,
+kiedy transport będzie w odpowiednim miejscu by rozpocząć rabunek. Też mi
+robota.
+Nadjechali. Transport nie zawierał więcej jak dwa marmoxy i
+sześciu strażników, uzbrojonych w broń białą. Z korony drzewa mogłem wyczytać
+myśli ojca - ''Bułka z masłem''. Gdy minęli leżącą w krzakach matkę, uniosłem jeden
+z pistoletów i wycelowałem w tego idącego z przodu. Wątły popielec ubrany w
+jakieś złote szmaty, wyglądał jak klaun z jednej książki którą czytałem w
+osadzie. Miał tępy wyraz mordy, oczy szeroko rozstawione zaś szczęka wysunięta
+do przodu. Naciągnąłem kurek pistoletu.
+Dzięki popielec doczekał się ozdoby pomiędzy tymi dwoma ślepiami, szkoda tylko
+że nie spojrzy na siebie w lustrze.
+Matka wystrzeliła jak z procy, rzucając nożami w dwójkę
+strażników osłaniających tyły. Ojciec z rykiem wybiegł - ''To jest napad!''
+Żegnajcie się z sakwami i życiem!'' A ja zostałem tam, u góry, choć miałem''
+zeskoczyć. Razem z tym wystrzałem, odesłałem wszystko co na mnie ciążyło -
+nienawiść do starych, do obozu i tego gdzie się znajduję. Została tylko pustka,
+której nijak nie dało się wypełnić. Siedziałem tak dobrą chwilę, gdy usłyszałem
+ryk ojca wzywającego na pomoc. Walka okazała się nieco trudniejsza niż im się
+wydawało, tym bardziej że jeden z napadających siedział sobie beztrosko na
+drzewie. Zlazłem z drzewa i rzuciłem się w wir. Zacząłem strzelać do
+strażników, w sumie w dupie miałem to czy przeżyją czy nie. Odkąd straciłem
+wiarę w świat, w którym się wychowałem, tylko moja kobieta rozpalała iskrę,
+która pozwalała mi wieść ten usrany żywot.
+Został tylko jeden strażnik - człowiek wysokiego wzrostu,
+wyglądający majestatycznie w tej złotej płytówce i mieczem zdobionym głową lwa
+u taszki. W jego oczach można było zobaczyć strach, najzwyczajniejszy w świecie
+strach osoby która wie że zaraz zarobi nóż w gardło, cięcie w brzuch i pocisk
+między oczy. Mimo tego skurczybyk stał dalej w pozycji bojowej, choć wiedziałem
+że jego spodnie kolcze przeciekają właśnie gównem.
+Ojciec  zamachnął
+mieczem w powietrzu, matka otarła sztylety o siebie. Ruszyli we dwoje, jak hieny,
+które właśnie zabierają się za wpieprzanie padliny. I właśnie w tym momencie do
+głowy uderzyła mi ta myśl, która obróciła moje życie o sto osiemdziesiąt
+stopni. Nie myślałem wtedy ani o sobie, ani o starych, tym bardziej o Esmirze.
+Stanąłem w rozkroku. Pistolet w prawej ręce wymierzyłem w starego, ten w lewej
+w matkę. Przebiegałem wzrokiem z jednej strony na drugą, upewniając się że
+trafię. Obsrany strażnik jeszcze bardziej musiał się obsrać, tym razem chyba z
+wrażenia gdy zobaczył jak dwójka parszywych bandziorów pada a z ich głów leje
+się krew.
+Zrobiłem to. Syn wyklęty zabił swoich wyklętych rodziców.
+Nie było mi żal, nie było mi szkoda. Gdy tamten stał w osłupieniu, rzekłem
+tylko:
+- ''Spadaj stąd. Mam po jednym naboju w każdym z pistoletów, więc bez głupot.''
+Zabieraj towar.
+Podziękował mi. A o tym gównie nie żartowałem, naprawdę
+poczułem że się zesrał. Popatrzyłem tylko na truchło ojca i matki. Nie czułem
+do nich nic. Absolutne zero. Przeszukałem ciała poległych. Trochę żarcia,
+jakieś naboje, zapasy, śmieci - wszystko to wrzuciłem do jednego, wielkiego
+plecaka który jeden miał na plecach. Przyda się, wszak od teraz miałem wieść
+życie samotnika z wiecznym bólem serca, że musiałem zostawić w starym świecie
+kogoś, na kim mi zależało.
+=== Stróż pustkowi ===
+Jałowe ziemie mają jeden zasadniczy plus - z wyschniętego
+drewna szybko zapala się ognisko. I tak właśnie spędziłem całkiem spory kawał
+mojego życia - śpiąc pod gołym niebem, czasami w prowizorycznym namiocie i przy
+ognisku. Nieczęsto spotykało się tu kogoś poza wygłodniałymi zwierzętami, no
+ale od czego ma się broń? To takie proste, gdy obiad przychodzi sam do ciebie,
+przekonany w tym że to ty będziesz jego obiadem. Nic bardziej mylnego.
+Co można było robić w międzyczasie? Na początku zabijałem
+nudę czytaniem. Ten popielec, któremu trzecie oko dorobiłem w trakcie napadu,
+miał przy sobie kilka książek. Pierwsza była o przetrwaniu - rozpalanie ognisk,
+pierwsza pomoc i takie inne pierdoły, druga z kolei o sztuce ukręcania z gówna
+bicza. Mam tu na myśli jak z niczego zrobić coś przy pomocy kilku narzędzi. I
+właśnie dzięki temu byłem w stanie serwisować moją broń, produkować naboje,
+tworzyć sobie ulepszenia takie jak buty na sprężynach czy czapka ze szkłem
+powiększającym. Świetna rzecz, naprawdę, szczególnie dla osoby która dookoła
+nie ma nic poza jałową ziemią. No, prawie nic...
+Innym moim zajęciem było przychodzenie na wzgórze i
+oglądanie tego jak radzi sobie mój stary dom. Przychodziłem co jakiś czas,
+gapiąc się na ludzi których tak bardzo nienawidzę. Najchętniej to bym ich
+powystrzelał, ale gdzie tam sam z motyką na słońce się garnąć. Ktoś po ojcu
+szybko przejął dowodzenie i toczyło się dalej. Dalej napadali na transporty,
+ale mieli jedną przeszkodę - mnie. To może też zaskarbiło sobie przychylność
+tych strażników w złotych ciuchach, ale nie wdawałem się w zbytnie kontakty z
+nimi. Zrobić co zrobić, wysłać kilku parszywców do Grenth i spadać gdzieś
+indziej.
+Ale nigdy nie zapomnę jej. Może dlatego oszczędzałem się
+przed wpadnięciem do obozu na pałę i strzelania do kogo popadnie? Pewnego dnia
+jej nie zauważyłem. I tak co każdy następny raz - Esmiry już nie było. Umarła?
+Bo chyba tylko to ją mogło spotkać. Ale na pewno nie z mojej ręki, nigdy nie
+spotkałem jej na Drodze podczas napadu. Może i to z korzyścią dla nas obu.
+No i ostatnią rzeczą którą się zajmowałem to było ściganie
+rabusi z innych obozowisk. Nigdy nie wiedziałem gdzie są inne, ale prędko
+okazało się że całkiem niedaleko. No więc urządzałem sobie polowania na takich,
+co to ich narysowane pyski wisiały w różnych obozach - Lwiej Gwardii (wreszcie
+się wtedy dowiedziałem jak nazywali się ci złoci strażnicy) i Serafinów, którzy
+się wprowadzili niedawno. Pojawiły się też sylvari - byli naprawdę przemili ale
+nie chciałem zostawać u nich długo. Ze wszystkimi handlowałem czym się dało -
+jedzeniem, ulepszeniami, bronią własnoręcznie robioną czy ulepszeniami.
+=== Pakt Trzech Parszywców, czyli Triada ===
+Okazało się ze teraz łowca stał się zwierzyną. Skończyły się
+czasy beztroskiego przemierzania pustkowi z obozu do obozu. Wieść niosła że
+uformowała się tak zwana Triada, czyli przymierze jakiegoś Inquestu, Dworu
+Koszmarów oraz bandytów. Pięknie było patrzeć jak trzy złowieszcze siły ze sobą
+współpracują. Dziwiło mnie, że tak zaskakująco dobrze.
+Ale skończył się mój czas. Wiedziałem, że nie mogę dłużej
+zostać bo prędzej czy później wpadnę w ich sidła. Byli wszędzie. Nie licząc
+tych pokręconych roślin które z ziemi wybijały się jak ukryte źródło, szkoda
+tylko że to pierwsze częściej. Więc musiałem, psia mać, szukać schronienia i
+tak trafiłem do znajomego mi obozu Serafinów. Tam dowiedziałem się, że niestety
+ale nie mogą mnie zwerbować. Czemu mnie to nie dziwi? Biurokracja i pogmatwane
+procedury a żołnierzy brak. Ale usłyszałem o pewnym bractwie, którego siedziba
+znajduje się na drugim końcu Tyrii, pośród zimowych pustkowi i wiśniowych
+drzew. Ale jak się tam dostać bez pieniędzy?
+I takim oto sposobem, bo podróżach tak zwanymi
+Drogowskazami, za które serdecznie dziękuje, trafiłem gdzieś na ziemie nornów.
+Z tymi Drogowskazami to był oczywiście sarkazm, bo mnie zawsze wywalało nie tam
+gdzie trzeba. Gówniany środek transportu. Zabrałem się z jedną karawaną, no ale
+oczywiście trza było coś dać w zamian. I tak zostałem tylko z samym płaszczem,
+bez broni, ale z wiedzą o tym jak sobie poradzić. I dam sobie psia mać radę.
+Stoję przed wrotami i patrzę na strażnika.
+=== Wiatry zmian ===
+Mój pierwszy dzień w siedzibie bractwa był jak wejście do
+domu z czubkami. Wystarczy że wspomnę o kobiecie, która mnie rekrutowała.
+Pisała coś po kartce, po czym wyszła drzwiami a za chwilę schodzi z góry. Do
+tego przyznaje że nie pamięta jak opisywała moje podanie. Chora organizacja...
+Co jeszcze mnie tam czeka? Quaggan latający na balonie w głównej siedzibie?
+Jakkolwiek nie pogięte i niezrozumiałe były pierwsze dni, to
+odnalazłem się jakoś w tym bajzlu. Na początku odwiedziłem ich warsztat i
+skorzystałem z wolnych części na konstrukcję dwóch prowizorycznych gnatów.
+Cholerstwo trzeba czyścić dziennie ale lepsze to niż wydawanie tych zasranych
+pieniędzy których przy sobie nie miałem. Szczęście, że w okolicy szukano ludzi
+do pomocy w karczmach i gospodarstwach. I tyle zachodu dla durnych miedzianych
+i srebrnych krążków...
+"Z jakim przystajesz, takim się stajesz". I dobrze
+mi było że podróżowałem sam. Będąc sam na sam ze sobą mogłem się niczym nie
+przejmować. Ale teraz? Toż to cholerna choroba, ale zacząłem lubić te osoby.
+Pal licho że wszystkie rasy są tam w kupę wzięte, różne osobowości z których
+dałoby się napisać książkę - "Jak można dostać cipca i przy tym nie strzelić
+sobie w łeb". No, lecz ich polubiłem. Z musu czy od siebie?
+Na pewno od siebie. Jakkolwiek bym się nie oszukiwał, to
+jednak udowodnili że w grupie bezpieczniej. Lecz dalej czasami mam wrażenie, że
+to wszystko jest pieprzonym szczęśliwym strzałem. Toć niektórzy by sobie do
+gardeł skoczyli, ba, nawet już się tak raz zdarzyło. Pięć zasad, pięć banalnych
+do przestrzegania i prostych w interpretacji reguł a i tak wydaje się jakby dla
+niektórych był to papier do wycierania dupska. Nie mniej jednak... trzymamy się
+razem.
+No właśnie, trzymamy. Niedługo moje zapiski zamienią się w
+sentymentalny dziennik o tym jak pokochałem grupę obcych istot i zacząłem
+powierzać im mój żywot. Ale jest w nich coś specjalnego... Usłyszałem opowieści
+niektórych z nich, z niektórymi piłem, poznałem ich tajemnice, problemy, motywy
+jakimi się kierują w życiu. To chyba to coś czego brakowało mi w domu. Mówiąc o
+domu...
+Ostatnimi czasy biorę udział w najemniczych wypadach bractwa
+na pustkowia. Udało mi się już poharatać Triadę, i dobrze! Niech żrą piasek i
+ołów. Zagrożenie smoczymi pomiotami to już inna bajka, do dzisiaj mam ciary po
+tej jednej misji. To wszystko jednak wskazuje na to że coś się we mnie zmienia.
+Na dobre czy na złe? Tracę nad tym panowanie już...
+A Drogowskazy dalej płatają mi figle. Pojawiam się czasami
+nie tam gdzie chcę mimo że jasno daję do zrozumienia. Raz wylądowałem na
+kompletnym zadupiu i pogoniony przez ogry trafiłem do jakiegoś posterunku
+popielców. Tylko członkini bractwa które tam spotkałem uratowały mój zadek od
+wywalenia na zbity pysk. Mam chyba szczęście.
+I mówiąc o szczęściu - jedna podróż wyrzuciła mnie gdzieś w
+jakimś ludzkim mieście. Jak się miało okazać, był to najlepszy zbieg
+okoliczności jaki mógł się wydarzyć w moim życiu włóczęgi.
+=== Łut szczęścia w nieudanych wyprawach ===
+Czy pisałem jak bardzo nienawidzę podróży Drogowskazami? Zasrane
+ustrojstwo raz na cztery podróże wywali mnie gdzieś, gdzie nie chciałem się
+pojawić. I w ten oto sposób na siłę poznaje świat, akurat w tym momencie gdy do
+załatwienia mam coś innego. Ja dupczę, jednak nic nie jest tak pewne jak podróż
+na własnych nogach. Chyba że Ci nogi urwie, to wtedy co najwyżej możesz
+poudawać kraba nad wybrzeżem chodząc na dwóch rękach.
+Nie mniej jednak jedna z podróży była zaskakująco udana. Po
+co o tym pisać? Ano po to, że ten wypad zmienił moje życie na dobre, a chyba
+takie rzeczy się opisuje. No tak czy owak, korzystając z asurańskiego
+ustrojstwa do podróży przeniosłem się do jakiejś ludzkiej wioski nad jeziorem.
+Wspaniałe wyżyny dookoła, typowa wiejska zabudowa, ludzie prości, życzliwi,
+oraz wielki staw od którego waliło zapachem śniętej ryby.
+Wyłowiłem wzrokiem największy budynek i pomyślałem sobie, że
+tam na pewno dowiem się gdzie jestem. Jakież było moje zadowolenie gdy
+usłyszałem że znajduje się gdzieś blisko południowej granicy Kryty, blisko
+swojego dawnego domu. Domu do którego nie mam zamiaru wracać bez ciężkiego
+uzbrojenia. Pluję na stary dom. Ale nie o tym dzisiaj...
+Budynek przed którym stałem okazał się karczmą i mieszkaniem
+władz w jednym. Czego się spodziewać od prostej wioski? Jak pisałem - prości
+ludzie, proste zasady, żarcie beznadziejne. Zamówiłem jakieś mięso, bez żadnego
+napitku bo już pieniędzy miałem mało a nocleg trza było opłacić. Szlag by to,
+że akurat spałem w innym pokoju niż swoim. Miedziaki wywalone w błoto.
+Przy stole umieszczonym zaraz przy kominku siedziała jakaś
+kobieta. Wszystkie ławy i stoły były drewniane, wiejskie. Rzuciła mi się w oczy
+od razu - delikatne rysy twarzy, gęste blond włosy i odzienie godne
+szlachcianki niż zwykłej farmerki. Definitywnie tutaj nie pasowała. Siedziała
+sobie spokojnie, popijając od czasu do czasu wino z lampki. Nie dawało mi to
+spokoju - co kobieta takiego pokroju robi na takim wygwizdowie? Podróżuje? Ma
+za dużo pieniędzy i się nudzi? Też mi zajęcia. Siadłem sobie przy kominku i w
+oczekiwaniu na jedzenie skusiłem się na jeden kufel piwa. Już lepiej nie mieć
+pieniędzy a być zaspokojonym niż mieć pieniądze a pustynię w gardle. A
+miedzianymi talarami się nie napiję, chyba że miałoby to być samobójstwo.
+Perfidne zrządzenie losu które mnie tu przywołało okazało
+się być silniejsze od mojej filozofii lania na świat, zupełnie jak w przypadku
+dołączenia do bractwa. Ta kobieta nie dawała mi spokoju. Ukradkiem patrzyłem na
+nią, a ona na mnie. Ta wymiana tajniackich spojrzeń doprowadzała mnie do
+wrzenia szybciej niż norski spirytus, tylko że bez efektu zwracania pożywienia.
+W końcu nie wytrzymałem i rzuciłem do niej: -Co? Dziwnie zareagowała. Też mi
+wielce co, jak już coś ją interesuje we mnie to mogłaby się za to nie zabierać
+jak pies do ruchania. Dopiłem piwo i zaczęła się rozmowa.
+Jeżeli bogowie naprawdę istnieją, to tego dnia cała ich
+łaska spłynęła na moją przeklętą osobę. Chyba już zapomnieli że kilka lat temu
+odstrzeliłem swoich starych, wysyłając ich dusze na sąd Grenth.  A może właśnie zostałem za to nagrodzony?
+Kobieta do której się dosiadłem była dziwna jak ta cała arystokracja w stolicy.
+Typowy przykład. Popija wino powoli, gada pół do mnie pół do siebie, zadaje
+jakieś dziwne pytania... Nie mniej jednak podjąłem się tej rozmowy. A co tam
+szkodzi, skoro już mnie wywaliło na takie zadupie to trzeba korzystać z
+lokalnych rozrywek, zawsze będzie o czym napisać.
+Jej oczy, sposób w jaki się wypowiada, pełne gracji ruchy...
+myślałem że oszaleję. Sposób w jaki znalazłem się w jej pokoju dalej pozostaje
+dla mnie tajemnicą - wszak tak licho odziany człowiek jak ja, z kilkoma
+miedziakami w kieszeni jest raczej skarabeuszem pod butem takiej arystokratki. Ale