Ylva

Ylva Guvisdottir
Rasa	Norn
Płeć	Kobieta
Wiek	35
Klasa	Wojownik
Przydomek	Piskliwa Bratobójczyni Zguba Revelana
Rola w Lidze	-
Filar	-
Powiązane organizacje	Towarzystwo (kiedyś) Srebrzysty Wschód (kiedyś)
Bliscy	Guvi Zmęczony (ojciec) Helga Trzy Noże (matka) Inga Wytrwała (siostra) Javi Zguba Szamanów (siostra) Ragnar Spasiony (brat) Ase Gnębicielka (siostra) Wulfred Opętany (brat)
Status postaci	Alternatywna
Gracz	-

“

Z drogi bo idę!

— Ylva

Motyw muzyczny dla tej karty postaci

Wygląd

Ylva jest rudowłosa i posiada cechy wyglądu specyficzne dla takich osób. Naturalnie ma bardzo jasną karnację, ale w wyniku przeniesienia się z Dreszczogór do Kryty i podróży po świecie, jej skóra zrobiła się nieco ciemniejsza. Duże, zielone oczy, wąskie usta, drobny nos i uwydatnione kości policzkowe nadają jej dziewczęcego wyglądu. Ciało ma dosyć smukłe, nie mocno umięśnione, naznaczone na karku, łydkach, ramionach, boczkach i plecach tradycyjnymi tatuażami. Na jej twarzy nie jest widoczna żadna blizna, ale na lewym policzku można z bliska zauważyć, a po dotyku wyczuć dobrze wyleczoną bliznę po cięciu grubym pazurem. Na lędźwiach posiada poziomą bliznę po cięciu czymś ostrym. Między lewym obojczykiem a lewą piersią posiada inną bliznę - czerwoną plamkę o średnicy kieliszka wódki. Włosy najczęściej spina w kok, aby nie przeszkadzały w trakcie walki, paznokcie ma przypiłowane aby również nie przeszkadzały.

Charakter

Z charakteru, Ylva jest typową nornką. Pewna siebie, niezależna, czasami zarozumiała ale na pewno z dobrym poczuciem humoru. Nie mniej jednak można w jej charakterze dostrzec także inne cechy, które nie rzucają się w oczy od razu. Jest to wyrozumiałość i współczucie - cechy te pozostały jej od dzieciństwa. Należy do tego "lepszego sortu" nornów, mianowicie jest gościnna i nie chełpi się usilnie swoimi dokonaniami, ale nie zapomni o nich wspomnieć. Posiada silne więzi rodzinne i pragnie o nie dbać, szczególnie po incydencie z jej bratem Wulfredem. Ylva ma skłonność do traktowania niektórych słabszych i mniejszych od niej jak dzieci, w tym przypadku na pewno można powiedzieć tak o asurach, które nie kładą nacisku na swoją intelektualną wyższość. W przypadku, gdy zauważa kogoś kto wygląda jakby potrafił sobie radę w życiu dać bądź posiada jakieś godne osiągnięcia, wtedy zachowuje swoją pewność siebie. Ylva (co z w skandynawskich językach znaczy "wilczyca" ,) silnie wierzy w Duchy Dziczy, swoje życie zawierzając Wilkowi. Idąc przez życie stara się zrozumieć ich nauki, dopatrywać się znaków przez nich pozostawionych na jej drodze. Nie wyklucza istnienia pomniejszych Duchów Dziczy i gdy przychodzi pora, oddaje im należytą cześć. Podczas polowań, a także przed i po, często zwraca się z prośbą do odpowiedniego Ducha lub wszystkich naraz o pomyślność. Nie podchodzi z lekkością do powierzonych obowiązków, ale też niełatwo jej wcisnąć jakąś robotę do wykonania. Raczej woli podążać swoimi ścieżkami i dopiero wtedy, gdy zdecyduje że chce się za coś wziąć, to się bierze. Ma tendencję do picia alkoholu, jak to każdy norn, lecz jak sama powiedziała, nie jest to jej główny cel w życiu. Swoją legendę Ylva pragnie oprzeć na podróżach i doświadczeniach, o których mogłaby opowiadać w karczmach i gospodach.

Ekwipunek

Ylva nie nosi wiele przy sobie, jeśli nie musi. Chodzi w lekkich zbrojach, typowych dla nornów, aby nie krępować sobie ruchów i nie paść od gorąca. Poza tym, zawsze ma przy sobie sztylet przy pasie, mieszek z pieniędzmi, bole, sygnet rodzinny, a także niecodzienny amulet. Jeśli chodzi o bronie, to ma kilka zestawów ale maksymalnie dwa weźmie ze sobą.

Noszone na sobie:

• Amulet Odbicia Czaru - zdobyty za czasów Srebrzystego Wschodu, amulet który po uaktywnieniu działa jak Egida, tylko że na zaklęcia. Po uderzeniu zaklęciem, jest ono zniwelowane przez zaklęcie amuletu. Takiego odbicia można użyć raz na trzy godziny.
• Napierśnik gladiatorki - niezbyt wytrzymała ochrona torsu, nie mniej jednak zapewnia pełną swobodę ruchów. Składa się z dwóch skórzanych mis na piersi, futerka, oraz metalowych łańcuchów na ciało.
• Naramiennik gladiatorki - wykuty by pasował do napierśnika, zapewnia standardową ochronę na ramiona. Posiada kolce, które mogą okazać się przydatne przy szarży i wpadnięciu barkiem w kogoś.
• Rękawica łowcy smoków - wygrana w zakładzie, rękawica noszona na lewej ręce. Nie posiada żadnych specjalnych zaklęć czy run w sobie. Na prawej dłoni noszona jest mniejsza, okuta rękawiczka
• Taszka stalowa - ochrona dolnych partii ciała, dwuwarstwowa taszka - pierwsza warstwa jest łuskowa, druga stalowa. Zapewnia swobodę ruchów, lecz nie osłania dobrze ud od przodu.
• Stalowe buty - mocne, wysokie buciory aż po kolana. Dobra ochrona stóp, jak i wspaniałe do kopania przeciwników.

Noszone przy sobie:

• Sztylet z grawerem - podarowany przez ojca gdy wychodziła z domu, na ostrzu sztyletu wygrawerowana jest podobizna wilka.
• Para norskich toporów - zwyczajne, norskie topory które już w nie jednym starciu brały udział.
• Długi miecz - zwykły długi miecz, również nieraz użyty w walce, o czym świadczy jego wygląd.
• Obuch - standardowy młot jednoręczny, służący do rozwalania czaszek.
• Puklerz - okrągła tarcza, służąca do obrony głównie siebie.
• Długi łuk - zwyczajny długi łuk, nic nadzwyczajnego.

Zdolności posługiwania się bronią

Nazwa broni	Biegłość	Opis umiejętności	Umiejętność specjalna pod wpływem adrenaliny
Topory	5/5	Jak byłam mała, to ojciec rąbał drewno toporem. Brat chlastał tasakiem mięso. Matka rzucała toporkami do tarcz. Teraz ja się nauczyłam, jak się posługiwać toporami. Szybkie, lekkie, nie trzeba się natrudzić aby ich używać a robią fontanny krwi.	Ścięcie łba - Ylva wykonuje szybki, ale potężny zamach toporem w celu skutecznej dekapitacji celu. W przypadku większych przeciwników, ta umiejętność posłuży jako próba odcięcia innej kończyny lub dotkliwego zranienia przeciwnika.
Miecze	5/5	W mieczach, to najważniejsza jest praca nadgarstków! Nie machanie jak debil, a płynne poruszanie dłonią. Poza tym, miecz to po tarczy moje ulubione narzędzie do obrony.	Szarża modliszki - Ylva przystępuje do szarży, pochylając głowę do przodu a bronie wyciągając do tyłu. Biegnie szybciej niż zwyczajnie do celu i po dotarciu do niego, atakuje obiema brońmi naraz, a jeśli ma miecz i tarczę, to tylko mieczem.
Buławy	4/5	Bez młota, to ku*wa nie robota, jak to powiadają ci, co budują gospodarstwa. Ja też jestem takiego zdania. Czasami ładniej wygląda zdeformowany i rozplaskany łeb niż pełen cięć kalfas.	Fala sejsmiczna - Ylva wzbiera siły i wyskakuje do przodu, aby opaść na ziemię i uderzyć w nią buławą. W tym momencie uwalnia silną falę o zasięgu 30 kroków, pulsującą w kształcie stożka. Każdy, niezależnie od tego czy przeciwnik czy sojusznik, jeśli nie stoi stabilnie zostanie wywrócony.
Tarcze	4/5	"Nie ma to jak tarcza na polu walki. Jak podejdą to dasz w zęby, jak strzelają to osłoni a gdy jest z górki to zjeżdżasz na niej i heja." Pomyślałam by sparafrazować pewnego norna, który podobnie gadał o strażnikach w karczmie.	Zmasowane uderzenia - Ylva naśladuje technikę uderzeń wielkim mieczem, zmasowanie uderzając osiem razy przeciwnika tarczą z różnych kątów w szybkim tempie. Ostatnie uderzenie powoduje wyrzucenie wroga do góry.
Włócznie	4/5	Nic tak na średni dystans nie pomaga jak włócznia. Ma ostry koniec z jednej strony, może mieć z drugiej. Zablokujesz nią atak. Pizgniesz komuś w głowę, albo oko wybijesz	Rzut czempionki - Ylva przygotowuje się i rzuca włócznią w przeciwnika. Rzut jest tak silny, że potrafi przebić się przez standardowe zbroje i bariery magiczne, lecz bez wątpienia zostanie zatrzymana przez Egidę. Przeciwnicy stojący jeden za drugim mogą być przebici wszyscy naraz.
Sztylety	4/5	Jak ktoś jest już naprawdę blisko, że patrzy ci głęboko w cycki a ty widzisz syfy na jego mordzie, to na tę sytuację mam sztylet. Wciśniesz w szyję i koniec. No a ta broń jest całkiem dobra jeśli chodzi o rzucanie nią.	Rykoszet - Ylva rzuca swoim sztyletem. Broń leci szybciej niż strzała z łuku lecz wolniej niż pocisk z karabinu. Przy uderzeniu we wroga odbija się i leci do następnego przeciwnika w zasięgu. Maksymalnie trzech przeciwników może zostać zranionych sztyletem.
Dwuręczne miecze	2/5	Chociaż bardzo bym chciała, za Kintaj ludowy nie nauczę się ogarniać tych mieczy. Po co taki ogromny? Że niby lepiej walnąć raz, a porządnie? A jak się zezniesz, to co?	☒
Dwuręczne młoty	1/5	Ciężkie, powolne i do tego mogą być niecelne. To nie dla mnie.	☒
Łuki	3/5	Kiedy już włócznia nie sięga, łuk to dobra alternatywa. Matka mi dała łuk, pokazywała jak się z tego strzela. Ale nie idzie mi tak dobrze, jak jej	☒
Karabiny	1/5	A to na kruczy ogon co? Nie dość że głośne, odrzuca jak smród niemytej dupy, to jeszcze długo się to ładuje.	☒
Pistolety	1/5	Nie najgłupsze to coś, lepsze w każdym razie niż te "rakabiny". Tak czy siak, nie umiem tym strzelać. Łuk jest cichszy	☒
Rogi bitewne	1/5	Wspaniała rzecz do posłuchania, gorsza do zaklinania. Niektórzy potrafią, ja nie. Nie należę do tych, co ćwiczą magiczne dmuchanie.	☒
Wyrzutnie harpunów	1/5	Niby to już łatwiejsze niż te "rakabiny", ale dalej to do mnie nie przemawia. Strzelanie małymi włóczniami? Pfeh!	☒
Trójzęby	2/5	Taka włócznia, ale z trzema końcami. I od razu walczy się inaczej. BEZ SENSU!	☒
Kostury i kije	1/5	To jak się dostaje kij do ręki, to czemu mu nie dodać ostrza i zrobić z niego włóczni?	☒
Fokusy	0/5	A co to za dzwonki na patyku? Niech mnie Kruk obesra, podziwiam tych, którzy umieją coś z tego wyczarować!	☒
Berła	0/5	Taki obuch, ale zdecydowanie za słaby by bić nim po łbach. "Służy do czarowania", ta, chyba srania.	☒

Karta w budowie