Herta Gullikdottir
| Herta Gullikdottir | |
|---|---|
 | |
| Rasa |
Norn |
| Płeć |
Kobieta |
| Data urodzenia |
53 dzień sezonu Zefiru 1244 AE (84 lata) |
| Klasa |
Łowca |
| Tytuł |
|
| Rola w Lidze |
Rekrut |
| Powiązane organizacje |
brak |
| Filar |
brak |
| Znana Rodzina |
Gullik Beojornson - ojciec |
| Status postaci |
Alternatywna |
Charakter
Herta jest spokojną i rozsądną nornką. Doskonale wie jak należy zachować się podczas walki, polowania, czy zwiadu. Treningi na północnych rubieżach nauczyły ją stanowczości, wytrwałości, a także umiejętności zachowania stalowych nerwów. Gdy będzie wiedziała, że musi zabić, nie zawaha się. Nie łatwo jest złamać jej ducha, wierzy, że zahartowała go wystarczająco mocno, by przetrwać każde tortury. Potrafi postawić na sobie i nie daje się sobą manipulować. Jest jednak w stanie poświęcić największą cenę dla swojej rodziny i watahy. Ceni sobie zżycie osób, które ją otaczają. Lubi czuć, że nie jest sama i ma na kim polegać. Mimo swojej sławy w Loży Wilka, nie czuje się bohaterką. Często porównywana do Eir Stegalkin, powoli zaczęła ignorować fakt, że jej legenda zdążyła już urosnąć do bardzo wielkich rozmiarów. W dalszym ciągu jest ambitna i liczy, że jej legenda może jeszcze wzrosnąć, aż w końcu prześcignąć Eir, w której znajduje się cieniu. Jest raczej przyjaźnie nastawioną nornką, która sama nie szuka kłopotów. Już dawno zdążyła wydorośleć, jednak jeśli ktoś nachalnie będzie ją obrażał bądź prowokował, jest w stanie pokazać swoje umiejętności.
Wygląd
Jak na nornkę w jej wieku przystało na jej cerze nie zdążyły pojawić się jeszcze oznaki starości. Silne, dobrze zbudowane, blade i szczupłe ciało okrywa zazwyczaj skórzanym płaszczem z doszytym futrem wilka, który w niektórych miejscach okuty jest metalowymi zdobieniami. W jej ubiorze bardzo dobrze widoczna jest kultura Ducha Wilka, do którego odczuwa największą więź. Skórzane rękawice i buty dodatkowo wzmacniane metalową podeszwą idealnie nadają się do poruszania w dziczy. Jedna z rękawiczek nie ma palców, aby łuczniczka dokładniej mogła chwycić cięciwę swojego łuku, bez możliwości jej wyślizgnięcia się.
Blada skóra, typowa dla nornów, zamieszkujących północ wytatuowana jest ciemnymi symbolami, które zajmują także dużą część jej twarzy. Dość ostre rysy nornki i lekko skośne oraz przymrużone oczy dodają jej surowego wyglądu. Agresywniejsza fryzura skierowana na prawą stronę z wyraźnym wcięciem po lewej o kolorze ciemnego, szarego błękitu jest idealnym odzwierciedleniem agresywności i zażartości nornki podczas bitwy. W swoje włosy wplecione ma także dwa wilcze kły.
Legenda
Herta jest jedną ze słynniejszych nornek w Loży Wilka, a także jest dość dobrze znana w Hoelbrak. Jej Legenda zdążyła wzrosnąć do poziomu, którego każdy norn mógłby jej pozazdrościć. Jej sława nie wybiega jednak poza samo społeczeństwo nornów, bądź osób, które interesują się ich kulturą, czy historią. Na Legendę Herty Gullikdottir składa się wiele wzlotów i upadków, wspaniałe łowy, samotne bitwy, jak i jej przywiązanie do Ducha Wilka. Jeśli spytasz o nią w największym mieście nornów, z pewnością usłyszysz liczne opowieści z nią związane.
Herta swoją Legendę rozpoczynała budować jako zwykła leśna łowczyni. Od najmłodszych lat wychowywana była przez ojca w wierze wielkich czynów. Młodość spędziła na nauce sztuki łowiectwa, a także łucznictwa. To las stał się jej drugim domem, wszak wychowywana była w zgodzie z duchami dziczy, a w szczególności z Duchem Wilka. Jako młoda łuczniczka, których wiele było w owych czasach wybiła się jako ta, która w pojedynkę wybiła całą kolonię gryfów, w tym jej czempiona - Windshear'a. Właśnie wtedy Hoelbrak po raz pierwszy usłyszało o Gryfiej Łowczyni. Na kolejne sukcesy nornki nie trzeba było długo czekać. jeszcze tego samego roku wygrała The Great Hunt. I to właśnie był przełom w jej Legendzie. Od tamtej pory stoczyła liczne bitwy ze sługami Jormaga, a także potężnymi bestiami, które spotkała na swojej drodze. Na jej temat powstało wiele legend związanych z jej osobą, towarzyszami, czy też jej powiązaniem z Mgłami i Duchem Wilka. Ostatnio została wybrana do reprezentowania Loży Wilka na Turnieju Walki. Dzięki temu zaszczytowi Herta po raz kolejny zwiększyła swój zasób tytułów, a także postanowiła wyruszyć w Tyrię, aby jej legendę usłyszeli nie tylko nornowie. Żywi głęboką nadzieję, na wyjście z cienia Eir Stegalkin, która według wielu głosów jest jej główną rywalką.
Umiejętności
Herta już od najmłodszych lat uczyła się sztuki łucznictwa, jak i łowiectwa od swojego ojca. Długie wyprawy do dziczy nauczyły ją wielu sztuczek, które często przydają się przy polowaniu. Posiada wiele umiejętności, które często wykorzystuje. Jest jedną z wybitniejszych nornijskich łuczniczek, której Legenda nie wzięła się jedynie ze słów rzucanych na wiatr. Posiada bardzo dobrze wytrenowane ciało, a także umysł, bez którego nigdy nie poradziłaby sobie w stresujących sytuacjach. Dzięki zachowaniu spokoju jest wojowniczką kompletną, która w dalszym ciągu szlifuje swoje umiejętności nabyte podczas wielu lat morderczego treningu. Doskonale wie jak radzić sobie w trudnych sytuacjach, jak i pojedynkach z różnymi rodzajami przeciwników. Dzięki swojej ambicji i uporowi udało jej się osiągnąć na prawdę wiele.
Łucznictwo
Herta swoje umiejętności łucznicze zaczęła szlifować bardzo wcześnie. Miała zaledwie kilka lat, gdy otrzymała od ojca swój pierwszy łuk i rozpoczęła treningi. Surowość ojca, a także zawziętość samej nornki spowodowały, że treningi były nie raz bardzo długie i przeprowadzane w ciężkich warunkach. Styl posługiwania się łukiem Herty różni się dość znacząco od tych standardowych. W przeciwieństwie do rozpowszechnionych szkół łucznictwa, które stawiają na spokojne przymierzenie i precyzyjne strzały, Herta postawiła głównie na szybkość i zabójczość swoich strzał. Swój kołczan zawieszony ma zawsze przy swoim prawym udzie, aby odległość jej ręki do strzał była minimalna. Nornka, gdy zamierza strzelać zawsze wyciąga więcej niż jedną strzałę na raz. Zazwyczaj wyciąga trzy strzały, które opiera na swoim przedramieniu prawej, a więc wiodącej ręki. Dzięki temu nie traci czasu na sięganie po kolejne strzały, a także jest w stanie wystrzelić wszystkie trzy pociski w mniej niż półtora sekundy. Posługiwanie się przez nią łukiem jest czymś naturalnym. Jej oczy (Żadnego z nich nie przymyka podczas strzałów), a także mięśnie przyzwyczaiły się do dzierżenia, jak i strzelania z łuku z nadzwyczajną skutecznością. Łucznictwo jest dla niej tak naturalne i celne jak rzucanie piłką. Potrafi ona strzelać podczas poruszania się, skoków, zeskoków, czy też innych gwałtowniejszych ruchów. Jest w stanie dzierżyć łuk w obu rękach z równą skutecznością, a także jest w stanie wystrzelić nawet kilka strzał na raz w razie potrzeby.
Jej strzały są tworzone przez nią samą według jej własnego schematu. Różnią się one od tych tradycyjnych, że grot po dwóch stronach jest całkowicie wyżłobiony i nałożony na drewniany statyw niczym hełm na żołnierzu, który odsłania dokładnie dwie strony drewnianego statywu. Dzięki temu zabiegowi grot łatwiej odchodzi od reszty strzały, a wbity pocisk w przeciwnika, przy próbie jego wyciągnięcia, pozostawia w ciele samą głowicę.
Herta jest w stanie użyć magii do nadania specjalnych efektów swoim strzałom. Dzięki zaklęciu swojego łuku, a konkretniej rzecz ujmując piór gryfa, które go zdobią, po wystrzeleniu strzały z cięciwy broni, nornka jest w stanie stać się niewidzialna na pięć sekund, co daje jej bezcenny czas na zmianę pozycji bądź umknięcie z zasięgu wzroku swojego przeciwnika. Gdy Herta nasyci natomiast swoją strzałę, jej grot w locie obrastają niewielkie ciernie, które dodatkowo ranią przeciwnika. Ta umiejętność przydatna jest szczególnie podczas wytwarzania ran mających na celu wykrwawienie się przeciwnika. Po za umiejętnościami magicznymi, Herta zawsze nosi przy sobie niewielką fiolkę z trucizną osłabiającą. Dzięki niej, przeciwnik trafiony zatrutą strzałą bardzo szybko traci siły.
Tropicielstwo
Herta na wyprawach ze swoim ojcem nie uczyła się jednie łucznictwa. Dzięki czasowi, który spędziła w dziczy doskonale poznała środowisko leśne, jego mieszkańców, a także sztuczki, które potrafi wykorzystać przy polowaniu. Jest doskonałym myśliwym, który gdy potrzeba jest w stanie rozłożyć odpowiednie sidła, a także wytropić swoją ofiarę. Wie jak ucieka zwierzyna, jakie ślady zostawia i gdzie można ich szukać. Wie co można zjeść, a co zabije Cię przy pierwszym kęsie. Wie jak maskować swój zapach i wygląd, jak rozpalić ognisko, przygotować szałas, czy inne schronienie. Potrafi rozpoznać kierunek dzięki gwiazdom i słońcu, a także mchu czy mrowiskom. Potrafi dobrze się wspinać i pływać, a niskie temperatury nie robią na niej większego wrażenia. Od zawsze przyzwyczajona była do mrozu i śniegu.
Umiejętności magiczne
Herta jako łuczniczka posiada także umiejętności magiczne. Jej magia działa na kilka sposobów, z czego żaden z nich nie wiedzie wyraźnego prymu. Dzięki temu jej umiejętności magiczne można określić jako średnie. Nornka nie stosuje ich jednak do bezpośredniej walki, a do wzmacniania siebie, swoich umiejętności, a także sojuszników. Zna jedynie dwie umiejętności z zakresu czystej magii natury. Potrafi przyzwać ducha słońca, który w postaci złotego wilka podąża za nią, otaczając sojuszników aurą światła, która sprawia, że ich pociski mają 50% szans na błyśnięcie przy trafieniu w cel i oślepienie go, a także po jego detonacji jest w stanie podpalić pobliskich wrogów. Drugą umiejętnością z zakresu czystej magii natury jest przyzwanie sprzyjających wiatrów. Umiejętność ta szczególnie skuteczna jest w środowisku leśnym i polega ona n zesłaniu podmuchów wiatru podobnych do tych przyzywanych przez elementalistów, choć zdecydowanie od nich słabszych.
Herta postawi przyjąć także dwie postawy magiczne. Pierwsza z nich - Szybkostrzelność, wzmacnia i podkreśla jej umiejętności związane z łucznictwem. Podczas tej postawy Herta jest w stanie dwa razy szybciej nakładać strzały na cięciwę, oddawać same strzały, a same jej strzały dzięki lepszemu naciągowi poruszają się szybciej. Dzięki tej postawie nornka jest w stanie strzelać szybciej z tą samą celnością co normalnie. Druga postawa jest postawą elitarną. Pierwotne echa to postawa, która wpływa zarówno na nią, jak i jej zwierzęcego towarzysza. W tej postawie ciało zarówno jej, jak i jej towarzysza zyskuje wiele pierwotnych możliwości. Umiejętności zwierzaka takie jak szybkość, siła, precyzja, wytrzymałość i zwinność zwiększają się, a sama Herta upodabnia się umiejętnościami do swojego zwierzaka.
Herta posiada także jeden sygnet. Sygnet Antidotum. Dzięki niemu Herta posiada większą odporność na trucizny (nie wpływają one na nią tak szybko jak powinny), co ciekawe dzięki temu pasywnemu działaniu nornka dużo szybciej trzeźwieje. A po przelaniu w niego magii jest w stanie raz dziennie wyleczyć się ze wszystkich kondycji, które aktualnie ma na sobie. Mało skomplikowane trucizny, niewielkie zadrapania fizyczne (krwawienie) bądź magiczne (torment), podpalenie, a także oślepienie, czy konfuzja magiczna mijają bardzo szybko.
Totem Wilka
Herta posiada dużą i wyraźną sferę duchową, która w głównym stopniu opiera się na jej więzi do Ducha Wilka. To z nim nawiązała najlepszy kontakt i to do niego zawsze ucieka ze swoimi prośbami, błogosławieństwami i ofiarami. Podczas jednej ze swoich przygód, spotkała ona Ducha Wilka i otrzymała od niego błogosławieństwo. Właśnie od tego wydarzenia zyskała tytuł Dotkniętej przez Wilka. Jej duchowa więź z wilkami jest na prawdę niesamowita. Legendy głoszą, że potrafi ona nawet z nimi rozmawiać i nakazywać swoją wolę. Prawda jest jednak taka, że Herta potrafi jedynie współodczuwać z wilkami. One czują jej emocje, a ona ich. Właśnie dzięki temu jest w stanie tak łatwo nawiązywać kontakty z wszelkimi napotkanymi wilkami. Dzikimi, czy też udomowionymi.
Oczywiście jako wyznawczyni Ducha Wilka, Herta posiada także swój własny Totem Wilka. Dzięki tej umiejętności i błogosławieństwu od Ducha Wilka jest w stanie przybrać formę jego awatara. Człekokształtnego wilka. W tej formie, ciało nornki jest wytrzymalsze, silniejsze, zwinniejsze, a co najważniejsze jej zmysły są bardziej wyczulone i podobne do tych zwierzęcych. Przyjmuje ona jednak formę totemu tylko w ostateczności, nie lubi bowiem nadużywać zaufania Ducha Wilka.
Skaza
Skaza to wierny towarzysz Herty. Dziesięcioletni wilk szary jest już trzecim wilkiem Herty. Znajduje się on pod jej opieką od małego szczeniaka. Znaleziony i ofiarowany Duchowi Wilka Skaza jest najbliższym jej serca towarzyszem. Uważa go za dobrego przyjaciela, o którego należy dbać i nigdy o nim nie zapominać. Herta jest w stanie współodczuwać ze wszystkimi wilkami, jednak to ze Skazą posiada największą więź. Oboje są w stanie siebie wyczuć na znaczne odległości i niezależnie od przeszkód zawsze będą dążyli do spotkania.
Skaza jest bardzo inteligentnym i poukładanym wilkiem. Swoim charakterem przypomina bowiem Hertę. Zazwyczaj opanowany i niezbyt skory do przesadnych zabaw czy agresji potrafi zmienić się zarówno w potulnego baranka, jak i zawziętą bestię. Skaza nigdy nie buntuje się przeciwko nornce, a także jest w stanie posłuchać komendy innej bliskiej sobie osobie. Dzięki błogosławieństwu od Ducha Wilka rozpoznaje on część ludzkiej mowy. Nie potrzebuje on zatem słownych, wyraźnych komend by wiedzieć co ma robić, szczególnie, że bardzo często porozumiewa się z Hertą poprzez uczucia. Oboje lubią działać instynktownie.
Jak na wilka przystało, Skaza ma bardzo dobry węch i słuch. Jest w stanie wychwycić niskie i wysokie dźwięki, a także wyczuć nawet te ukryte z pozoru zapachy. Nie ma on najlepszego wzroku, jednak nie musi na nim zbytnio polegać. Jest dobrze wytrenowany, szybki, zwinny i zwrotny. Nie należy do najsilniejszych wilków, jednak dzięki swojej smukłej sylwetce potrafi on poruszać się niemal bezszelestnie. Dzięki swojemu biało-szaremu futru bardzo dobrze kamufluje się wśród śniegu. Jego ostre kły oraz pazury są oczywiście przydatne przy chwytaniu, czy podduszaniu ofiary, a także wykopywaniu dołów bądź wspinania się na niektóe przedmioty.
Przy efekcie Pierwotnego Echa powiązanego ze Skazą, Herta zyskuje bonusy do szybkości i zwinności, jej słuch i węch wyostrzają się, a dzięki wyciu jest w stanie przyzwać dodatkowe dwa wilki z lasu. Kły nornki lekko powiększają się, a jej pazury delikatnie wzrastają, dzięki czemu potrafi także zagryźć swoją ofiarę, a także wspiąć się na niedostępne wcześniej dla niej miejsca.
Rysa
Rysa to drugi ze zwierzęcych towarzyszy Herty. Sporych rozmiarów, ośmioletnia jastrzębica została oswojona przez Hertę około sześciu lat temu. W przeciwieństwie do Skazy, Rysa nie współodczuwa emocji nornki, dlatego jej wychowanie i wytresowanie zajęło znacznie więcej czasu i opiera się głównie na komendach głosowych jak i dźwiękowych. Jastrzębica dobrze wie jaka jest jej powinność, choć dalej uważa się za wolnego ptaka. Nie lubi przesiadywać w zamkniętych pomieszczeniach gdyż woli latać nad okolicą by mieć wszystko na oku. Gdziekolwiek znajduje się Herta można być pewnym, że Rysa także jest w pobliżu. Zazwyczaj jednak nie ujawnia się ona bezpośrednio, pozostając ukryta w okolicy bądź w przestworzach. Jest bardzo samodzielna i z tego powodu nie wymaga praktycznie żadnej opieki. Sama zapewnia sobie pożywienie, schronienie i wszystko czego jej potrzeba, jest jednak zawsze w stanie pojawić się na wezwanie Herty.
Rysa jest bardzo szybka i zwrotna. Zdecydowanie woli walkę w przestworzach i na dużej przestrzeni. W małych pomieszczeniach może mieć trudności ze zwrotnością spowodowane swoimi rozmiarami. Atakuje głównie poprzez pikowanie z dużej wysokości. To zapewnia jej szybkość i siłę na której polega. Ostre szpony i zakrzywiony dziób idealnie nadają się do rozrywania mięsa, co jest głównym atutem samicy. Posiada dobry wzrok, gdyż to właśnie na nim głównie bazuje przy swoich polowaniach. Jest bardzo zwrotna przy dużych prędkościach, dlatego manewrowanie w pomiędzy konarami drzew nie sprawia jej dużych problemów.
Przy efekcie Pierwotnego Echa powiązanego z Rysą, Herta zyskuje bonusy do szybkości i siły. Jej wzrok wyostrza się, pazury powiększają się i sprawiają wrażenie szponów. Nornka jest w stanie wyżej skakać, a także wydać z siebie nieprzyjemne dla otoczenia skrzeczenie, które z całą pewnością jest w stanie przyprawić przeciwników o dużą migrenę.