Ród var Maelius

Podkład muzyczny

Opis Ogólny

Dom Maelius to jeden z bardziej charakterystycznych domów szlacheckich spośród wszystkich innych. Jako jeden z ostatnich domów kultywował tradycyjną rycerską ścieżkę i rolę szlachty jako obrońców Kryty. Symbolem rodu var Maelius jest srebrna rękawica jako symbol porządku, władzy, godności i szlachectwa.

Obecnie jego ostatnim znanym członkiem jest Markus var Maelius.

Geneza

Początki rodu sięgają 250 lat temu do Arkturusa Helma, który jako Krytańczyk uciekł przed Białą Opończą do Elony, skąd trafił do Istan i do Słonecznych Włóczni, których pierwszy raz spotkał w wiosce Chahbek podczas ataku korsarzy, przed którymi bronili się wspólnie. Po tym postanowił zaciągnąć się na służbę u Słonecznych Włóczni, co nie było w tamtych czasach problemem, albowiem po przebudzeniu Apokryty Zakon werbował wielu, więc nie pogardzili też obcym zza morza. Treningi musiały zakończyć się szybko po czym wylądował pod dowództwem samej Kormir. Niewiele jest wiadomo o jego działaniach w Elonie, wiadomo jedynie że przeżył oblężenie twierdzy Gandara. Po klęsce Abaddona i gdy Kormir zajeła jego miejsce jako Bogini Prawdy, Arkturus powrócił do Kryty gdy tylko usłyszał o rewolucji Księżniczki Salmy, która była jego szansą na powrót do domu. Dołączywszy do rewolucji brał udział w wielu bitwach a w tym w bitwie o Lwie Wrota, w których wsławił się faktem że zawsze brał na swój cel liderów Białej Opończy. Za swoje zasługi w boju otrzymał tytuł szlachecki oraz własne włości, choć ponoć otrzymał propozycję dołączenia do Lśniących Ostrzy.

Hierarchia

"Dom" był szerokim pojęciem które obejmowało zarówno członków rodu, jak i podległych im chłopów i kmieci a przypominało to strukturę klanowo-lenną.

Podział społeczny domu opierał się o trzy warstwy:

• Ród naczelny - Składający się z Nestora rodu oraz wszystkich jego potomnych i rodzeństwo. W główny ród nie wliczano wszelkiego rodzaju kuzynostwa głowy rodu, dodatkowo w rodzie naczelnym mogły być tylko i wyłącznie osoby posiadające nazwisko var Maelius. Osoby które na skutek ślubu lub z innych powodów nazwisko zmieniły, przechodziły na szczebel niżej.
• Osoby o tym samym nazwisku oraz krewni. - Składała się na to dalsza rodzina, w postaci kuzynów głowy rodu i ich krewnych. Osoby które na skutek między innymi ślubu czy wstąpienia do świątyni utraciły swoje nazwisko, oraz osoby adoptowane.
• Ludzie złączeni - Osoby zamieszkujące, lub pochodzące z ziem należących do rodu. Były to osoby które zamieszkiwały ziemie należące do rodu, w tę warstwę można zaliczyć zarówno mieszkających tam Rycerzy Przyrodnich, członków wojska nadwornego czy nawet chłopów.

Istniała też czwarta nieformalna grupa składająca się z różnego rodzaju przyjaciół Domu. Byli oni traktowani jako goście, ale zawsze było to zależne od warstwy z której wywodził się członek domu, z którym się przyjaźnili.

Dwór, czyli wewnętrzna część rodu składająca się z pierwszej warstwy składała się z głowy rodu, która zawsze musiała kierować się ścieżką dworską i odstawić na bok rycerstwo, w takim przypadku posiadał on tytuł Hrabiego. O ile nie znalazła się inna osoba która mogłaby pełnić tą rolę w formie Namiestnika, w tym wypadku głowa rodu tytułowała się Diukiem. Jeśli głowa rodu nie była rycerzem, musiała posiadać Czempiona, który będzie bronił jej honoru w wypadku pojedynku. Dalszą częścią dworu była druga warstwa Domu, Giermkowie służący Helminganom oraz Rycerze Przyrodni.

Zasady dziedziczenia

Dziedzictwo przypadało w większości przypadków pierworodnym niezależnie od płci. Wyjątkiem był moment w którym kobieta zmieniła nazwisko na skutek ślubu. Kobieta mogła być dziedziczką jeśli poślubiła przedstawiciela drugiej warstwy Domu ze względu na wyeliminowanie szansy na spokrewnienie. Było to jednak wciąż obciążone szczegółowymi regulacjami pokrewieństwa, aby nie dopuścić do kazirodztwa. Jedną z możliwości pogodzenia tego ze sobą, była adopcja potencjalnego męża do rodu. Na ten czas, do momentu ślubu stawał się przedstawicielem drugiej warstwy, a po nim pierwszej. Wszystkie te regulacje służyły zabezpieczeniu majątku przed wpadnięciem w niepowołane ręce.

W razie gdy pierworodny najstarszego z rodzeństwa nie był w stanie przejąć spadku lub tytułu, prawo na to otrzymywało najstarsze dziecko młodszego z rodzeństwa. Wybierano tak wszystkich pierworodnych aż do wyczerpania. W innym wypadku resztę praw otrzymywali wszyscy potomkowie najstarszego członka rodu po kolei, w zależności od wieku, od najstarszych do najmłodszych.

Lokacje

Ruiny dworku

Dwór Rodu - Dwór rodu znajdował się na obecnych ziemiach wyżynach Harathi, na południe od Guardian's Lake. Obecnie znajdują się tam tylko i wyłącznie ruiny. Dworek był średniej wielkości, zbudowany z ciemnej cegły na planie spłaszczonej litery T. Wewnątrz w centrum budynku znajdował się kominek który stanowił jednocześnie główny filar na którym wspierała się główna część domu. Przed dworkiem rósł potężny i niezwykle twardy dąb, który nazywali Żelazodrzewem, z faktu na niezwykłą twardość jego drewna. Obok dworku znajdowała się kaplica. Wewnątrz nie była bardzo bogato zdobiona, jednak posiadała dziewięć witraży, z których sześć przedstawiało Szóstkę Bogów, a reszta była przeznaczona dla Królowej Salmy, Turai Ossy i Księcia Rurika. W kaplicy zachowywane też były kamienne tabliczki na których spisani byli wszyscy zmarli członkowie rodziny.

Dworek został zburzony w 1315 roku PE po najeździe centaurów w którym zginęła większość rodu.

Krypta Rodu - Po drugiej stronie wzgórz które oddzielają wyżyny Harathi od pól Gendarran znajduje się krypta rodu w której pochowani są jego członkowie. Krypta jest podziemna i przybiera formę długiego tunelu. Wielu pochowanych znajduje się nie tyle w grobach, co w urnach. Znajduje się tam nawet kilka urn z ziemią zamiast prochami, w sytuacjach gdy nie odnajdywano ciał. Sama krypta jest niedostępna, zamknięta jest drzwiami które otwierają się tylko gdy wygra się na flecie odpowiednią melodię. W krypcie można spotkać ducha Julii.

Dom w dzielnicy Salmy - Po zbudowaniu Divinity's Reach, ród wszedł w posiadanie domu w dzielnicy Salmy. Był on wykorzystywany głównie jako tymczasowe miejsce noclegu aniżeli stałe miejsce zamieszkania. Dom znajduje się w południowej części dzielnicy, na granicy z dzielnicą Rurikton. Obecnie zamieszkany jest przez Markusa z racji utraty dworku.

Majątek

Ród utrzymywał się głównie na chłopach i prawie lennym. Każdy chłop otrzymywał ziemię która była podzielona na dwie części: Własność chłopa oraz własność pana. Chłop był zobowiązany od uprawiania własności pana, która stanowiła od 10% do 20% całej ziemi rolnej, reszta była pozostawiona do jego własnej dyspozycji.

Drugim źródłem dochodu był eksport drewna do reszty królestwa. We wczesnym okresie rodu, ziemie te było pokryte gęstymi i ciemnymi lasami bogatymi w zwierzynę. Przy wycince pracowali kmiecie, którzy po wycince mogli otrzymać ziemię jako grunty rolne. W późniejszym okresie kiedy lasy zaczęły się kurczyć, wycinki wstrzymano i skupiono się całkowicie na roli. Polowania też były prowadzone, jednak były one regulowane i odbywały się tylko na dekret głowy Rodu. Kłusownictwo było surowo zabronione.

Prywatne siły

Oddział Potocznych

Oddział Drużyny

Jako że siedziba rodu była położona na granicy ziem Krytańskich, potrzebowali oni własnych sił wojskowych do obrony, aby nie być zależnym od wsparcia Serafu. Główne siły składały się na początku z trzech, a później z czterech warstw.

• Helminganie (Ze starokrytańskiego Potomkowie Helma) - Byli to członkowie rodu którzy obierali ścieżkę rycerską. Nie byli oni zwykle liczni, ze względu na konieczność pokrewieństwa, jednak każdy z nich był wprawnym wojownikiem i z oddaniem ruszał do walki. Zwykle walczyli w formie "Rodzeństwa Broni" które wymagało pełnej znajomości swoich towarzyszy. Przypominało to trochę Warbandy Popielców, jednak bez możliwości uzupełniania szeregów innymi lub zakładania nowej grupy. Podczas szkolenia stawiano nacisk na walkę w grupie, dlatego rodzeństwo zawsze ćwiczyło razem, niezależnie od różnicy wieku. Każdy z nich miał wykutą zbroję zgodnie ze wzorem który był zarezerwowany dla rodu. Noszenie owego pancerza przez nieuprzywilejowanych było surowo karane.

• Drużynowi - Zwani też po prostu drużyną, byli to żołnierze opłacani przez Ród. Służyli zazwyczaj jako wsparcie na polu walki, chroniąc flanki oraz pojedynczych odłączonych od grupy Helmingan. Przypominali trochę najemników, jednak nimi nie byli. Jako że byli na pełnej służbie, nie mogli udzielać się nigdzie indziej. Zazwyczaj aby ograniczać wydatki dostosowywano ich liczbę do potrzeb.

• Potoczni - Byli to wszyscy właściciele ziemi na lennie w obrębie Domu. Każdy z nich musiał posiadać broń (Zazwyczaj łuk lub włócznię i tarczę.) i posiadać umiejętności korzystania z nich. Jeśli właściciel ziemi był niezdolny do walki, jego miejsce mógł zająć ktoś z jego krewnych. Nie mniej Obrona Potoczna była bardzo rzadko wzywana jako że wymagało to bardzo trudnej sytuacji.

• Przyrodni - W późniejszym okresie, zaczęto werbować ludzi spoza Domu do nowo uformowanej gildii. Rycerze Przyrodni, w żadnym stopniu nie musieli początkowo być rycerzami, a nawet nie musieli pochodzić ze szlachty. Byli to najczęściej różnego rodzaju wojownicy lub byli najemnicy na prawie gościny. W zależności od wieku oraz statusu, stawali się oni giermkami, lub rycerzami nobilitowanymi, czyli z nadania tytułu, nie posiadający dziedzictwa szlacheckiego. Mieli oni zagwarantowaną opiekę medyczną oraz pomoc materialną, w zamian towarzyszyli Helminganom jako towarzysze broni oraz giermkowie. Akt nobilitacji był nadawany tylko przez innego Helmingana i odbywał się zazwyczaj kiedy osoba udowodniła swoje umiejętności oraz chęci do pełnienia służby. Był to też dość szybki i w górnych kręgach szlachty kontrowersyjny sposób nadania szlachectwa, jako że było to dostępne dla każdego człowieka niezależnie od stanu.

Ścieżka rycerska

Zbroja charakterystyczna dla Helmingan

Biegłość we władaniu bronią była główną siłą napędową pokoleń rycerzy, z biegiem czasu idea ta stała się bardziej otwarta na pozostałe ścieżki, jednak po dziś dzień dwie najpopularniejsze ścieżki to:

• Wojownik - Klasyczna nauka w posługiwaniu się bronią białą, najczęściej mieczami lub buławami. Walka z wykorzystaniem łuku, była mniej popularną ale wciąż obecną sztuką. W takim przypadku, wojownicy musieli znać podstawy kowalstwa, aby samodzielnie mogli dbać o swój ekwipunek bez pomocy kowali. Wykorzystując ciężki pancerz, tworzyli zastępy rycerzy potrafiacych stawić czoło nie jednemu wyzwaniu.
• Strażnik - Nie należy mylić z obecnymi strażnikami. Jako że rodzina wzorowała się w wielu aspektach na Słonecznych Włóczniach, nauki Paragonów też znalazły swoje miejsce. Z czasem Paragoni zaczęli porzucać korzystanie z krótkich włóczni na rzecz broni tradycyjnej dla Krytańskich zbrojnych. Z biegiem lat, nowa profesja zapuściła swoje korzenie. A wraz ze wzrostem potencjału magii u ludzi oraz istniejącym już w całej Tyrii trendem uformowało to strażników jakich znamy obecnie.

Credo i idee

“

- Jestem Helninganem, wychowywanym w czci pamięci przodków. Dorastającym na polu walki, żyjącym by bronić mojego ludu. Aby polec mając miecz w dłoni i ścieżkę moich przodków we krwi.

— Credo Helmingan

Helminganie posiadali głębokie korzenie w kulturze Słonecznych Włóczni, tak więc częściowo przejęłi ich ideały: męstwa, pokory, szczerości, sprawiedliwości, współczucia, ofiarności i lojalności z częściowo zmienną ich interpretacją na przestrzeni lat. Uznawano za bardzo ważne osobistą wolność. Nikt kto poszedł drogą rycerską nie miał przymusu tego robić i trafiło się wielu którzy preferowali drogę dworską. Szacunek był bardzo ważną cechą w. Nie tylko wobec innych ale i wobec siebie. Nikt nie powinien widzieć jakiegokolwiek imperatywu w postaci innych ludzi, jako że każdy ma ludzkie wady i nie jest nieomylny.

Nie mniej, rola Helmingana była dość prestiżowa. Na tym tytule wyrastali lokalni bohaterowie ludu, którzy chronili pospolitą ludność przed bandytami i potworami. Jednakże biegłość w walce nie była cnotą samą w sobie. Było to bardziej traktowane jako konieczna wiedza potrzebna do wypełniania swoich obowiązków jako rycerzy. Bardzo ważna była wśród nich świadomość swoich czynów i ich konsekwencji, zarówno wobec siebie jak i wobec innych.

Spisano również dwanaście zasad którymi każdy z rycerzy miał się kierować.

“

• 1. Ruszaj pomiędzy tych którzy potrzebują pomocy.

• 2. Nigdy nie odmawiaj pomocy której jesteś w stanie udzielić.

• 3. Dąż do prawdy, obserwuj prawo i poprawiaj je, nigdy nie dodając nowych zasad.

• 4. W chwilach zwątpienia, szukaj rady u tych których uważasz za mądrych.

• 5. Czcij pamięć przodków. To ich starania doprowadziły świat do miejsca w którym jest obecnie. Zapomnieć o nich to zapomnieć kim, i gdzie teraz jesteśmy.

• 6. Za błędy i występki, żałuj oraz napraw szkodę wobec tych którzy ucierpieli.

• 7. Nigdy nie trać wiary w swój cel. Najczarniejsze niebo, jest tuż przed świtem.

• 8. Broń tego w co wierzysz, inaczej zostanie zatracone.

• 9. Nie wyzbywaj się ludzkich uczuć i słabości. Ziemia i ludność którą chronisz, jest twoim odzwierciedleniem.

• 10. Nie poświęcaj nikogo, ani za siebie ani za innych.

• 11. Starcia kończ szybko i stanowczo. Nie przeciągaj walki i nie wyczerpuj wroga.

• 12. Zdrady kończ szybko i boleśnie.

— Dwanaście zasad Helmingan.

Kult Przodków

Obok kultu Szóstki Bogów, ród Var Maelius zawsze przykładał także wielką wagę do oddawania czci i utrzymywania pamięci o przodkach rodziny oraz o bohaterach minionych epok. W prywatnej kaplicy rodu, wokół ołtarza znajdowały się często kamienne tabliczki na których były wymienieni przodkowie oraz pokrótce opisane najważniejsze wydarzenia z ich życia. Starano się przez to utrzymywać więzy rodzinne i uważano że powinni wzajemnie się wspierać, nie ważne naprzeciw czemu.

Przez to bardzo negatywnie postrzegana była przez ród nekromacja, uważano że jest to zakłócanie spokoju duszy która powinna odejść do mgieł.

Stosunki z innymi rodami

Z racji pełnienia czynnej służby, Dom Maelius był bardzo często w łaskach monarchów Kryty. Patrzyli jednak na wiele innych domów które preferowały odchodzenie od tradycji rycerskich z nieprzychylnym wzrokiem. Wielokrotnie dochodziło z tego względu do kłótni pomiędzy rodami. Głównym źródłem sporów był fakt że ród Var Maelius widział siebie często jako lepszych od innych rodów, ze względu na poczucie honoru i powszechne umiejętności bojowe.

Informacja: Ród Markusa ma kilka wrogich wobec siebie innych rodów, ze względu na to że jego przodkowie znieważali innych szlachciców. Pozwalam na ruszanie tego wątku podczas eventów, lub powiązania tak naszych postaci. W obu przypadkach proszę o wcześniejszy kontakt w tej sprawie.

Znane Artefakty

• Grot Słonecznej Włóczni - Ułamany grot włóczni którą posługiwał się Arkturus Helm za czasów swojej służby w Elonie. Sama włócznia wedle legend złamała się na twarzy jednego z Patriarchów Margonitów. Nie posiada właściwości magicznych i jest traktowana jako pamiątka rodzinna.

• Gwiazda Dzienna - Długi półtoraręczny miecz z której korzystała Julia var Maelius. Wykonany jest niemal w pełni z deldrimorskiej stali, jedynie rdzeń rękojeści oraz głownia są wykonane z czarnej stali. Sama rękojeść jest wycięta z kawałka drewna pochodzącego z żelazodrzewa, takiego samego drzewa jak to, które rosło przed rodzinnym dworkiem. Elementem charakterystycznym są świecące się runy na ostrzu, są one fragmentem Sygnetu Zguby Wynaturzeń, który po aktywacji pozwala wykonać dewastujący cios zadający duże obrażenia istotom takie jak nieumarli czy demony.

• Trójząb Dwayny - Trójząb którym wspomagał się jeden z rycerzy przyrodnich o imieniu Godryk z Lwich Wrót. Był on długi na trzy metry i posiadał zęby w formie dwóch skrzydeł i błyskawicy. Posiadał on w sobie runę która aktywowana mogła przywołać sztormową falę morskiej wody, w wskazanym przez trójząb kierunku.

Znani członkowie

Witrochomia przedstawiająca Arkturusa podczas wojny domowej w Krycie.

• Arkturus var Maelius Helm

• Julia var Maelius

• Tyranus var Maelius

• Edvin var Maelius

• Dorrous var Maelius

• Lysolda var Maelius (Matka Markusa)

• Dunard var Maelius (Ojciec Markusa)

• Markus var Maelius

• Godryk z Lwich Wrót (Przyrodni)

• William Wagner (Przyrodni)

• Albreht Siwy (Przyjaciel rodu)

Inne

• "Duch w potrzebie" -Pieśń spisana przez Skaaldkę Ylię, opowiadająca o wyprawie ligowiczy do rodowej krypty i walce z nawiedzającym ją nekromantą.

• Wedle plotek, przez lata ród był w posiadaniu dywanu ze skóry popielca.