Markus var Maelius

Markus var Maelius Helm
Rasa	Człowiek
Płeć	Mężczyzna
Wiek	Urodzony 84 dzień sezonu Kolosa 1303 roku. (28 lat)
Klasa	Strażnik
Alias	Helmingan
Powiązane organizacje	Liga Sześciu Filarów
Rola w Lidze	Opiekun
Filar	Więzi
Znana Rodzina i Bliscy	Lysolda var Maelius✟ - Matka Dunard var Maelius✟ - Ojciec Dorrous var Maelius✟ - Wuj Julia var Maelius - Pra-Babcia Cała reszta rodu var Maelius Teena Dest - Partnerka
Motyw Muzyczny	"The Call"
Motyw Walki	"Master of Fate"
Głos	Próbka głosu
Status postaci	Główna

“

Być strażnikiem, to być mieczem oraz sercem.

— Markus

Wygląd

Markus jako młody chłopiec

Wysoki mężczyzna o dobrze zbudowanej posturze. Nie można powiedzieć że jego ciało jest wysportowane czy altetyczne, jest zwyczajnie dobrze zbudowany.

Ma długie, brązowe i lekko jaśniejące włosy, praktycznie zawsze zaczesane do tyłu, zgarnięte za pomocą chusty na czole lub przykryte kapeluszem. Jego twarz jest szczupła i pokryta zazwyczaj co tydzień przycinanym zarostem, ma wysoko położone kości policzkowe. Oczy mężczyzny są jasnoniebieskie i mają łagodny wyraz jednak, położone brwi sprawiają wrażenie jakby był niezadowolony przy bardzo poważnej mimice.

Ma długie i zgrabne palce, co procentuje przy władaniu bronią taką jak miecze. Same dłonie noszą ślady poparzeń. Na ciele posiada kilka blizn, głównie na ramionach, nogach i dwie większe na plecach. Na prawym udzie ma paskudny ślad po ugryzieniu przez wielką rybę. Dodatkowo jeden ślad na prawym ramieniu oraz mała blizna na prawej piersi i plecach po tej samej stronie. Ma dość specyficzny sposób chodzenia który jest widoczny w większej grupie. Stawia on długie kroki, w efekcie przebiera nogami wolniej od reszty, cały czas dorównując im kroku.

W kwestii ubrań, pomimo że pochodzi ze szlachty preferuje przede wszystkim wygodę. Nie ważne czy przy mniej lub bardziej wyszukanych ubraniach, zawsze cechuje je prostota wykonania i niewielka ilość ozdób. Poza tym lubuje się on głównie w ciepłych kolorach. W palecie barw wykorzystuje od kolorów bardzo ciemnych oraz czerni, poprzez odcienie brązów i czerwieni, wliczając w to wszystkie kolory pomiędzy nimi, nierozróżnialne dla męskiego oka.

Charakter

“

Durni rycerze, zawsze muszą dotrzymywać danego słowa. Korona z ich płytowej głowy by nie spadła jak by tak raz czegoś zapomnieli.

— Strzałą prosto w cel. - Annie

Markus jest dobrodusznym człowiekiem ludu. Wziął rolę strażnika głęboko do serca i jego życie skupia się na przestrzeganiu obranych przez niego trzech cnót.

Osobiście jest to miła i uprzejma osoba która lubi spędzić czas z najbliższymi przy dobrym trunku. Pomimo jednak swojej otwartości, nie przepada za tłumami. Preferuje towarzystwo kilku osób z którymi ma bezpośredni kontakt aniżeli większym zbiorowiskiem ludzi. Do każdej osoby podchodzi indywidualnie, akceptuje on większość wad oraz zalet. Jeśli nawiąże z kimś lepszy kontakt potrafi bardzo mocno się przywiązać do takiej osoby i pokłada w takiej przyjaźni wielkie zaufanie którego lepiej nie nadszarpywać.

Jego charakter można powiedzieć że dzieli się na kilka warstw, i traktuje wszystkich w sposób zależny od tego jak daleko ich dopuszcza do siebie. Czasami powoduje to dużą rozbieżność opinii na jego temat, ale wszystko jest spowodowane faktem, że woli trzymać się osób zaufanych sobie i jest on dość nieufny wobec obcych.

Miłośnik historii oraz wielu zapomnianych już tradycji o których mógłby opowiadać godzinami. Lubi posługiwać się w swoich wypowiedziach metaforami lub sarkastycznie z czegoś zażartować. Jest zaznajomiony z językiem szlachty i potrafi odnaleźć się w jej towarzystwie, doskonale wie kiedy: "Z całym szacunkiem" tłumaczy się na: "Pocałuj mnie w dupę". Nie lubi jednak tego oficjalnego języka i posługuje się nim tak rzadko jak to możliwe.

Jest bardzo dumny ze swojego pochodzenia, czasami aż za bardzo przez co momentami może wymagać od siebie zbyt wiele, jakby czuł wzrok przodków na sobie. Tak jakby gdyby urodził się w innej rodzinie, mógłby nie znaleźć tego czegoś co pchnęło go na obecną drogę. Bardzo chętnie opowiada o swoim dziedzictwie innym jeśli ktoś zapyta, stara się z tym jednak nie obnosić.

Jeśli zapytać niektórych nornów którym udało się go lepiej poznać, wielu z nich przytoczyłoby w jego opisie ducha wilka. Nie jest to nic dziwnego, jako że charakteryzują go te same cechy. Jest lojalny i razem ze swoimi kompanami mógłby wskoczyć w ogień. Jednocześnie jest on wprawnym strażnikiem uwielbiającym walkę, jednak traktujący ją jako test umiejętności. Zabijanie jest tylko w konieczności, natomiast łatwa walka nie jest warta rozgłosu.

Nie jest on zwolennikiem tortur, nie ważne w jakim celu. Uważa że jest to nieetyczne i niepraktyczne, uzyskane w ten sposób informacje mogą nie być wiarygodne, jako że ofiara może powiedzieć wszystko by się uwolnić. Karanie w ten sposób jest zwyczajnie głupie, jako że nie naprawi to żadnej szkody, ani nikomu nie przyniesie korzyści.

Można go niestety mocno zrazić do siebie poprzez złe pierwsze wrażenie, preferuje wtedy zachować dystans do takiej osoby. Raz zawiedzone zaufanie trudno u niego odbudować, wtedy dystans do takiej osoby to odległość ramienia, które trzyma miecz. Jest lojalnym sojusznikiem oraz bezwzględnym wrogiem nienawidzącym zdrajców.

Stosunek do innych ras

Markus o ile nie traktuje źle żadnej innej rasy, w kontaktach z innymi można początkowo dostrzec kierowanie się stereotypami. Po bliższym poznaniu jednak stereotypy się zacierają a wcześniejsze zachowanie znika, chyba że ktoś pokazał się mu z negatywnej strony która wpisuje się w stereotyp. Wtedy uznaje zakie zachowanie za "typowe".

	Rasa	Opinia	Relacje
	Sylvari	To dosyć ciekawe jak nasze rasy się różnią, i jednocześnie są tak podobne do siebie.	Widzi w nich bardzo podobną, lecz nie pokrewną rasę z ludźmi. Pomimo dużej różnicy w formie, są dalej bardzo podobni w zachowaniu i zwyczajach. Początkowo uznawał je trochę za dziecinnych i infantywnych, jednak po kampanii w Maguumie dostrzegł w nich siłę woli której nie widział u żadnych innych ras.Dodatkowo twierdzi że jest to rasa która najlepiej może zrozumieć ludzi, z racji że milczenie Białego Drzewa jest dla nich jak milczenie Bogów dla ludzi.
	Popielce	Spopielenie nie było sprawieliwością, nie można odpowiadać zbrodnią za zbrodnię.	Markus ma dość mieszane uczucia wobec popielców, co koniec końców sprowadza się do konieczności poznania każdego z nich. Uznaje ich za najlepszych wojowników i bardzo ceni ich zdolności bojowe, ale z drugiej strony nie podziela ich interpretacji honoru w bitwie.