Ylia Swiftwolf
| Ylia Chyża Wadera | |
|---|---|
 | |
| Rasa |
Norn |
| Płeć |
Kobieta |
| Wiek |
113 lat.
|
| Klasa |
Szamanka Wilka; Wojowniczka |
| Przydomki |
|
| Rola w Lidze |
Brak |
| Filar |
Brak |
| Więzi |
|
| Status postaci |
Alternatywna |
Wygląd
Ylia jest ponadprzeciętnie wysoką nornką o dość umięśnionej sylwetce, aczkolwiek niepozbawionej kobiecych krągłości tam, gdzie trzeba. Ma jasną skórę, bogato przyozdobioną na ramionach, rękach, brzuchu, udach oraz łydkach tradycyjnymi nornskimi tatuażami. Swoje ciemne, długie włosy w których widać srebrne pasma splata w cienkie warkoczyki, które zgarnia na plecy i częściowo upina w koka. Nornka mocno maluje swoje oczy, zaś brwi rozjaśnia, a czasem wygala. Jej tęczówki są ciepłej jasnobrązowej barwy - mają niemalże złoty odcień, jak oczy wilków. Nieduży, lekko zadarty nos i szersze usta nadają jej nieco bardziej młodzieńczego wyglądu.
Charakter
Niespokojny duch, który nie potrafi długo usiedzieć na miejscu - wciąż jej mało zabawy, przygód i podróży, niemniej kiedy trzeba, wraca do Hoelbrak i gorliwie wypełnia swoje obowiązki szamanki. Głęboko wierzy w duchy i dzięki tej wierze odnajduje w sobie ogromne pokłady nadziei, wiary w przyszłość i ochoty do rozpoczynania kolejnych dni. Łatwiej też przychodzi jej godzenie się z porażkami. Nigdy nie zapomina o swoim stadzie, a każdy sukces uważa za pracę zbiorową; z sukcesów cieszy się szczerze i od razu dziękuje za nie tym, którzy dołożyli do nich swoją cegiełkę oraz Duchom, a szczególnie Duchowi Wilka. Ma dobre serce i sporo radości w sobie, którą chętnie się dzieli, czy dobrym słowem czy pieśnią - Ylia chętnie chwyta za harfę, by zagrać i zaśpiewać tym, którzy chcą jej posłuchać.
Biada jednak tym, którzy zagrożą watasze nornki - stado i jego ochrona jest dla niej najważniejsze.
Zdolności
Ylia głęboko związana z totemem wilka, głównie walczy w wilczej formie kłami, pazurami i susami. Jako wilczyca jest szybsza, silniejsza, wytrzymalsza, szybciej się regeneruje, a do tego swoim wyciem potrafi wspomóc kompanię dodając im zapału do walki i przyspieszając regenerację ich ran. Niektórzy nornowie żartują, że jest bardziej wilczycą niż nornką, bowiem czasami nawet podróżuje w wilczej postaci, by biec szybciej. Czasem, gdy nie starczy jej czasu na przemianę łapie za topory.
Rodzina i wataha
soon
| Portret | Opis |
|---|---|
 |
Hjalmar Wilczy Kieł - ojciec Ylii, jej wzór do naśladowania i inspiracja. Ylia ma z nim bardzo dobry kontakt i stale odwiedza jego i matkę - wszyscy wzajemnie mają w sobie oparcie. Silnie związany z Duchem Wilka. Hjalmar niegdyś zasłynął dzięki częstym polowaniom, podczas których przyjmował wilczą postać i przede wszystkim robił użytek z kłów, stąd jego przydomek. Po ożenku nieco zwolnił tempo i skupił się na rodzinie. cdn. |
 |
Siggy Jasnogłosa - matka Ylii, jej najlepsza przyjaciółka, oaza spokoju i opiekunka domowego ogniska. Nieco młodsza od Hjalmara i mniej sławna, bowiem na rzecz rodziny porzuciła budowanie swojej legendy. Pochodzi z loży Kruka. Przed ożenkiem była poetką i skaaldką, lecz jak śpiewała to nie przynosiła radości, a smutek i zadumę. Mimo upływu lat, wciąż wygląda bardzo młodo mimo siwych włosów. cdn. |
 |
Yvonn Złotoręka - siostra bliźniaczka Ylii, która osiadła pod Hoelbrak. Rzeźbiarka i malarka, dusza artystyczna. cdn. |
 |
Szary - wilk, którym zaopiekowała się Ylia. Porzucony przez swoją watahę znalazł azyl w jej domu. Gdy został odnaleziony okazało się, że jego tylna prawa łapa po dawnym złamaniu paskudnie się zrosła. Mimo leczenia, wilk wciąż kuleje. cdn. |
 |
Biała - wilczyca, którą zaopiekowała się Ylia. Porzucona przez swoją watahę znalazła azyl w jej domu. Gdy została odnaleziona okazało się, że wilczyca miewa ataki epileptyczne. cdn. |
| soon | soon |
Legenda i przydomki
- Chyża Wadera - przydomek nadany po wielu polowaniach przez innych myśliwych. Ylia walczy głównie w zwarciu w wilczej postaci, a do tego robi użytek ze swojej zwinności. Ponadto kiedyś na moocie w Timberline Falls upiła się tak, że w wilczej postaci wskoczyła na stół i tańczyła z resztą biesiadników do białego rana. Zarzeka się, że tego nie pamięta!
- Wilczyca - tytuł, który przylgnął do niej przez to, że często przebywa w wilczej postaci i zaczem zachowuje się bardziej wilczo niż nornio. Stara się być żywym przykładem osoby podążającej z rozsądkiem za naukami wilka i stawiającej na drużynę.
- Wilcze Oko - tytuł nadany jej w loży jeszcze w czasach, gdy dopiero uczyła się na szamankę z uwagi na jej kolor oczu - jej tęczówki są bursztynowe, niemalże żółte
- Szarofutra - Ylia w wilczej postaci ma siwe futro. W norniej postaci często nosi szare futro przy odzieży. Poza tym już od urodzenia Ylia ma siwe pasma nawet wśród swoich włosów. Szary włos stał się poniekąd jej znakiem rozpoznawczym
- Szamanka Wilka - zwana tak, z uwagi na funkcję w loży.
- Wilcza Wizja - Lia jest blisko z duchem wilka i chętnie wprowadza się w trans. Kilka razy zdarzyło jej się mieć znaczące wizje pełne symboli, które udało jej się prawidłowo odczytać i zrozumieć. Znana jako Wilcza Wizja po tym, jak dzięki jednej z wizji udało jej się skrzyknąć chętnych i odnaleźć grupę myśliwych uwięzionych w zawalonym korytarzu w jednej z kopalni w Wayfarer.
- Skaald - zwana tak, z uwagi na to, że jest skaaldką.
- Opiekunka Watahy - na polowaniach dała się poznać jako ta, która zawsze dba o bezpieczeństwo zespołu, a nie o swoją chwałę... Nie ważne czy tymczasowego czy stałego. Tytuł przylgnął do niej po tym, jak podczas zamieci zostawiła resztę swojego zespołu w bezpiecznej jaskini, a sama wybiegła po nornkę z drużyny, która zgubiła się podczas ewakuacji. Nazwę ucementował fakt, że Ylia była współzałożycielką aktualnie już nieistniejącej gildii Wataha Półksiężyca.
- Córka Hjalmara - jej ojciec był sławniejszy niż jej matka, stąd na początku kojarzono ją bardziej dzięki jego sławie. Co więcej, jak pokazała przyszłość jej styl walki jest podobny do stylu jej ojca, z tą różnicą, że Ylia kładzie większy nacisk na zwinność i pazury niż siłę szczęk.
- Lia - zdrobnienie, które Ylia bardzo lubi.
Dorobek artystyczny
Bardziej znane utwory:
- Svanir i Jora
- Pogromcy Issormira
- Lament Bratobójcy
- Wstydliwa Inge
- "Torri, Mroźny Oddech"
- ???
Historia
Od młodości przyuczana na szamankę Wilka sporo lat spędziła w Lożach i przy kapliczkach w terenie. Harfistka od 30 lat. Zapalona podróżniczka, która zna Dreszczogóry jak własną kieszeń - zawsze chętnie pomagała potrzebującym na trakcie i poza nim, dlatego w większości gospód i wiosek jest znana. Stała bywalczyni mootów, które chętnie uświetnia swoim śpiewem i grą na harfie - "specjalizuje" się w piosenkach biesiadnych i pieśniach na poczekaniu. Zawsze chętna na polowania dla inspiracji, równie chętnie zabierana na nie przez myśliwych, bowiem jako skald później podczas świętowania śpiewa i opowiada na biesiadach historie, których była świadkiem.