Ylia Swiftwolf
| Ylia Chyża Wadera | |
|---|---|
 | |
| Rasa |
Norn |
| Płeć |
Kobieta |
| Wiek |
113 lat.
|
| Klasa |
Szamanka Wilka; Wojowniczka |
| Przydomki |
|
| Rola w Lidze |
Brak |
| Filar |
Brak |
| Więzi |
|
| Status postaci |
Alternatywna |
Wygląd
Ylia jest ponadprzeciętnie wysoką nornką o dość umięśnionej sylwetce, aczkolwiek niepozbawionej kobiecych krągłości tam, gdzie trzeba. Ma jasną skórę, bogato przyozdobioną na ramionach, rękach, brzuchu, udach oraz łydkach tradycyjnymi nornskimi tatuażami. Włosy stalowej barwy, przywodzącej na myśl kolor futra wilków zwija i upina w wygodnego Mocno maluje swoje oczy, zaś brwi rozjaśnia, a czasem wygala. Jej tęczówki są ciepłej jasnobrązowej barwy - mają niemalże złoty odcień, jak oczy wilków. Nieduży, lekko zadarty nos i szersze usta odmładzają ją, mimo siwizny. Chuda, pociągła, trójkątna twarz, wysunięta broda i mocno zarysowane kości policzkowe w komplecie dodają jej dzikości.
Charakter
Niespokojny duch, który nie potrafi długo usiedzieć na miejscu - wciąż jej mało zabawy, przygód i podróży, niemniej kiedy trzeba, wraca do Hoelbrak i gorliwie wypełnia swoje obowiązki szamanki. Głęboko wierzy w duchy i dzięki tej wierze odnajduje w sobie ogromne pokłady nadziei, wiary w przyszłość i ochoty do rozpoczynania kolejnych dni. Łatwiej też przychodzi jej godzenie się z porażkami. Nigdy nie zapomina o swoim stadzie, a każdy sukces uważa za pracę zbiorową; z sukcesów cieszy się szczerze i od razu dziękuje za nie tym, którzy dołożyli do nich swoją cegiełkę oraz Duchom, a szczególnie Duchowi Wilka. Ma dobre serce i sporo radości w sobie, którą chętnie się dzieli, czy dobrym słowem czy pieśnią - Ylia chętnie chwyta za harfę, by zagrać i zaśpiewać tym, którzy chcą jej posłuchać.
Biada jednak tym, którzy zagrożą watasze nornki - stado i jego ochrona jest dla niej najważniejsze.
Zdolności
Wilczyca
Ylia głęboko związana z Duchem Wilka w walce najczęściej przyjmuje humanoidalną wilczą postać, uważając ją za błogosławieństwo od Wilka, którym nie obdarzył jej bez powodu. W walce używa kłów i pazurów, a także robi użytek ze skoków i susów, wykorzystując impet i prędkość do zadawania większych obrażeń i wywracania nieprzyjaciół.
Jako wilczyca jest szybsza, silniejsza, wytrzymalsza, szybciej się regeneruje, a do tego swoim wyciem potrafi wspomóc kompanię dodając im zapału do walki i przyspieszając regenerację ich ran. Nie ma żadnych problemów z przechodzeniem do wilczej postaci i z wychodzeniem z niej, może to zrobić w chwilę i nie stracić przy tym orientacji. W tej formie jej zmysły są wyostrzone, szczególnie węch.
Niektórzy nornowie żartują, że jest bardziej wilczycą niż nornką, bowiem czasami nawet podróżuje w wilczej postaci, by biec szybciej.
Krzyki
Drugim sposobem w jaki Ylia robi użytek ze swojej magii są krzyki. Różnią się one od standardowych tym, że nie zawierają w sobie słów - Ylia wydaje wilcze odgłosy, nasycając swój głos odpowiednim zaklęciem. Z uwagi na charakter swoich krzyków potrafi ich używać zarówno w postaci wilczej jak i swojej.
- Warczenie - chrapliwe, niskie, ponure, groźne. Zasiewa strach w sercach wrogów, któremu trudno się przeciwstawić. Silniejszych sparaliżuje, a słabszych od razu skłania do rozpaczliwej ucieczki
- Szczekanie - głośne, donośne i motywujące. Przez wilki używane jako ostrzeżenie, przez Ylię pośrednio również, bowiem ten okrzyk umożliwia jej i czterem towarzyszom w jego zasięgu otrząśnięcie się po ogłuszeniu i wyrwanie się z magicznych więzów.
- Skomlenie - Wilki okazują w ten sposób uległość. "Krzyk" w wykonaniu Ylii sprawia, że wrogowie rozpraszają się i zaczynają się nią interesować jako celem - tak jakby nornka udawała najsłabsze, ranne ogniwo.
- Wycie - swoim wyciem potrafi wspomóc kompanię dodając im zapału do walki i zwiększając siłę ich ataków
- Pisk i skowyt - piski Ylii służą jej do leczenia powierzchownych ran, zarówno swoich jak i sojuszników. W momencie, gdy Ylia rozdzierająco skowycze, jest w stanie wyleczyć średnie rany kosztem większego zużycia magii.
Topory i adrenalina
Czasem, gdy nie starczy jej czasu na przemianę łapie za topór. Z adrenaliny korzysta tylko i wyłącznie po to, by wzmocnić swoje uderzenia, gdy zamierza zadać cios, który powinien zakończyć potyczkę, niemniej to nie jest jej ulubiony styl walki.
Więź z wilkami
Ylia zna się na wilkach lepiej niż na jakichkolwiek innych istotach. Czyta ich mowę ciała i rozumie ich sygnały, potrafiąc odpowiednio na nie zareagować, a co więcej - odpowiedzieć odpowiednim wyciem, piskiem czy ostrzegawczym szczeknięciem. Dobrze zna relacje panujące wewnątrz watah i potrafi z łatwością wskazać, który z wilków jaką rolę w niej pełni. Dzięki obserwacji i swojej wiedzy potrafi szybko nawiązywać kontakt z tymi stworzeniami nie na takiej zasadzie jak łowcy, lecz nie jest przez nich traktowana jak wróg i zagrożenie tylko jak przyjaciel. Zna się na anatomii tych zwierząt i potrafi im udzielać fachowej pomocy medycznej, dlatego często pod jej opiekę powierzane są ranne wilki.
Zdolności szamanki
Jako szamanka wilka służy w loży radą i stanowi Drogowskaz dla tych, którzy nie wiedzą jak podążać ścieżką Wilka. Co więcej, będąc bardzo blisko Ducha Wilka bardzo lekko przychodzi jej komunikacja z nim - gdy zwraca się do niego, czasem otrzymuje odpowiedzi i rady, wilk często występuje w jej wizjach. Ma również sporą wiedzę na temat ziołolecznictwa.
Rodzina i wataha
soon
| Portret | Opis |
|---|---|
 |
Hjalmar Wilczy Kieł - ojciec Ylii, jej wzór do naśladowania i inspiracja. Ylia ma z nim bardzo dobry kontakt i stale odwiedza jego i matkę - wszyscy wzajemnie mają w sobie oparcie. Silnie związany z Duchem Wilka. Hjalmar niegdyś zasłynął dzięki częstym polowaniom, podczas których przyjmował wilczą postać i przede wszystkim robił użytek z kłów, stąd jego przydomek. Po ożenku nieco zwolnił tempo i skupił się na rodzinie. cdn. |
 |
Siggy Jasnogłosa - matka Ylii, jej najlepsza przyjaciółka, oaza spokoju i opiekunka domowego ogniska. Nieco młodsza od Hjalmara i mniej sławna, bowiem na rzecz rodziny porzuciła budowanie swojej legendy. Pochodzi z loży Kruka. Przed ożenkiem była poetką i skaaldką, lecz jak śpiewała to nie przynosiła radości, a smutek i zadumę. Mimo upływu lat, wciąż wygląda bardzo młodo mimo siwych włosów. cdn. |
 |
Yvonn Złotoręka - siostra bliźniaczka Ylii, która osiadła pod Hoelbrak. Rzeźbiarka i malarka, dusza artystyczna. cdn. |
 |
Szary - wilk, którym zaopiekowała się Ylia. Porzucony przez swoją watahę znalazł azyl w jej domu. Gdy został odnaleziony okazało się, że jego tylna prawa łapa po dawnym złamaniu paskudnie się zrosła. Mimo leczenia, wilk wciąż kuleje. cdn. |
 |
Biała - wilczyca, którą zaopiekowała się Ylia. Porzucona przez swoją watahę znalazła azyl w jej domu. Gdy została odnaleziona okazało się, że wilczyca miewa ataki epileptyczne. cdn. |
| soon | soon |
Legenda i przydomki
- Chyża Wadera - przydomek nadany po wielu polowaniach przez innych myśliwych. Ylia walczy głównie w zwarciu w wilczej postaci, a do tego robi użytek ze swojej zwinności. Ponadto kiedyś na moocie w Timberline Falls upiła się tak, że w wilczej postaci wskoczyła na stół i tańczyła z resztą biesiadników do białego rana. Zarzeka się, że tego nie pamięta!
- Wilczyca - tytuł, który przylgnął do niej przez to, że często przebywa w wilczej postaci i zaczem zachowuje się bardziej wilczo niż nornio. Stara się być żywym przykładem osoby podążającej z rozsądkiem za naukami wilka i stawiającej na drużynę.
- Wilcze Oko - tytuł nadany jej w loży jeszcze w czasach, gdy dopiero uczyła się na szamankę z uwagi na jej kolor oczu - jej tęczówki są bursztynowe, niemalże żółte
- Szarofutra - Ylia w wilczej postaci ma siwe futro. W norniej postaci często nosi szare futro przy odzieży. Poza tym już od urodzenia Ylia ma siwe pasma nawet wśród swoich włosów. Szary włos stał się poniekąd jej znakiem rozpoznawczym
- Szamanka Wilka - zwana tak, z uwagi na funkcję w loży.
- Wilcza Wizja - Lia jest blisko z duchem wilka i chętnie wprowadza się w trans. Kilka razy zdarzyło jej się mieć znaczące wizje pełne symboli, które udało jej się prawidłowo odczytać i zrozumieć. Znana jako Wilcza Wizja po tym, jak dzięki jednej z wizji udało jej się skrzyknąć chętnych i odnaleźć grupę myśliwych uwięzionych w zawalonym korytarzu w jednej z kopalni w Wayfarer.
- Skaald - zwana tak, z uwagi na to, że jest skaaldką.
- Opiekunka Watahy - na polowaniach dała się poznać jako ta, która zawsze dba o bezpieczeństwo zespołu, a nie o swoją chwałę... Nie ważne czy tymczasowego czy stałego. Tytuł przylgnął do niej po tym, jak podczas zamieci zostawiła resztę swojego zespołu w bezpiecznej jaskini, a sama wybiegła po nornkę z drużyny, która zgubiła się podczas ewakuacji. Nazwę ucementował fakt, że Ylia była współzałożycielką aktualnie już nieistniejącej gildii Wataha Półksiężyca.
- Córka Hjalmara - jej ojciec był sławniejszy niż jej matka, stąd na początku kojarzono ją bardziej dzięki jego sławie. Co więcej, jak pokazała przyszłość jej styl walki jest podobny do stylu jej ojca, z tą różnicą, że Ylia kładzie większy nacisk na zwinność i pazury niż siłę szczęk.
- Lia - zdrobnienie, które Ylia bardzo lubi.
Dorobek artystyczny
Bardziej znane utwory:
- Svanir i Jora
- Pogromcy Issormira
- Lament Bratobójcy
- Wstydliwa Inge
- "Torri, Mroźny Oddech"
- ???
Historia
Od młodości przyuczana na szamankę Wilka sporo lat spędziła w Lożach i przy kapliczkach w terenie. Harfistka od 30 lat. Zapalona podróżniczka, która zna Dreszczogóry jak własną kieszeń - zawsze chętnie pomagała potrzebującym na trakcie i poza nim, dlatego w większości gospód i wiosek jest znana. Stała bywalczyni mootów, które chętnie uświetnia swoim śpiewem i grą na harfie - "specjalizuje" się w piosenkach biesiadnych i pieśniach na poczekaniu. Zawsze chętna na polowania dla inspiracji, równie chętnie zabierana na nie przez myśliwych, bowiem jako skald później podczas świętowania śpiewa i opowiada na biesiadach historie, których była świadkiem.