Anastasia Yaal

“

Przez lata przysporzyłam sobie wielu wrogów. Nauczyłam się jednego: nie podejmuj walki kiedy wiesz, że z pewnością przegrasz. Ale nigdy nie pozwól, żeby komuś kto Cię znieważył uszło to na sucho. Czekaj na stosowny moment i oddaj kiedy znajdziesz się w dużo lepszej sytuacji, nawet jeśli nie pragniesz odwetu.

— Anastasia

Anastasia Yaal
Rasa	Człowiek
Płeć	Kobieta
Data urodzenia	ur. 1 dnia sezonu Feniksa 1311 roku. (23 l.)
Klasa	Mesmer
Stan zdrowia	Zdrowa
Powiązane organizacje	Seraph(kiedyś)
Pseudonimy	An Ana
Zawód	Najemnik
Rola w Lidze	Towarzysz
Filar	Determinacji
Relacje	Ryan Van Saan – druga połówka Dianto – przyjaciel Adam – przyjaciel od zadań specjalnych Alex Salieri – przyjaciel Veillchen – była duperka
Lokacja	Divinity's Reach
Znana rodzina	Ród Yaal w Divinity's Reach
Status postaci	Główna
Motyw muzyczny	Motyw postaci'

Wygląd

-Ana, oko za oko to nie jest dobre rozwiązanie. - Jest. I tak cały świat oślepnie.

Anastasia Yaal to drobna (56kg), niewysoka dziewczyna (160cm.). Śliczna na pierwszy rzut oka. Delikatna wręcz. Gdyby nie fakt, że najczęściej można ja spotkać z wielkim mieczem i w zbroi to idealnie pasowałaby do salonów szlacheckich. Fioletowe oczy i pastelowe włosy w tym samym odcieniu to jej znak rozpoznawczy. Tak samo jak zadbane ciało, wyraźnie wyćwiczone. Skórę ma alabastrową, usta pełne, a dłonie (jak na machanie przez połowę życia mieczem) delikatne, z długimi palcami, jak u pianistki. Lewe ramie ma zawsze przykryte rękawem lub wzmocnione w swojej zbroi. Wszystko przez jeden z wypadków z przeszłości - ręka jest przeciwieństwem całego jej nienagannego wyglądu - liczne ubytki skórne powodują, że ręka wydaje się pofalowana. Jakby coś wyrwało jej kawałki ramienia, by się nimi pożywić. Ostatnimi czasy da się na jej ciele zauważyć dwie nowe blizny - pierwszą: nieregularną, szeroką na cały bok, jakby ktoś dobrze się bawił wtapiając tam swoje ostrze i drugą: podłużną, gładką na szyi - jakby komuś zależało na poderżnięciu jej gardła.

Charakter

Kiedyś sama nazywała siebie artystyczna duszą, dla której najlepsze dzieło to martwy przeciwnik. Do teraz fascynują ją ludzki umysł i słowo niesione pismem. Stara się łączyć dziewczęcą wręcz niewinność z zabójczym ostrzem i wykorzystywaniem innych do swoich celów. Potrafi wysławiać się nad wyraz kulturalnie i trafiać z tematem rozmowy. Jakimś cudem ludzie ją lubią, cieżko zawsze powiedzieć czy z wzajemnością. Prawdziwe emocje uwalnia zwykle w walce - niestety często wiążą się one z brakiem litości. Kiedy atakuje to zawsze tak, by zabić. Potrafi jednak ustać w ryzach - jesli trzeba i jeśli ma w tym interes. Irytuje ją opieszałość i niezdecydowanie. Jest człowiekiem czynu, a jej umysł zdaje się zawsze podsuwać jej milion wyjść z danej sytuacji. Miłość jest jej nieco obca, ale na tym polu stara się zawsze improwizować. Przedstawienie musi trwać! Z dobrych rzeczy nie można jej zarzucić braku słuchu. Śpiewa niczym słowik, co kłóci się z jej charakterem. Gra na fortepianie, a do tego tańczy z gracją, jaką wykorzystuje również na polu bitwy.

Historia

Anastasia ma za sobą przeszłość, o której rzadko mówi (bo co tu się chwalić, jak się wychowało w domu, gdzie wszystko miało się pod nosem?). Kiedy rodzina (szczególnie matka) dowiedziała się, że posiada zdolności mesmerskie i woli biegać z mieczem niż stepować i grać na fortepianie, zagrozili, każąc wybierać między pasją a szlachectwem. Oczywiście w obawie przed plotkami (kto widział szlachciankę, która podnosi się z błota w zwykłej, skórzanej zbroi?). Był to powód dla dziewczyny do ruszenia w świat i napisania swojej własnej historii, bez rodzinnego wsparcia. Nigdy nie lubiła wystawności ani kolorowych sukien, więc porzucenie luksusów, treningów z ojcem i wygody okazało się dla niej najlepszym wyjściem. Spakowała pamiątkowy miecz i bez słowa opuściła rezydencję. Odbiło się to niewielkim echem wśród szlachty i plotkarskich rubryk w gazetach Znany wytwórca mieczy, nauczyciel szermierki, szanowany Roderick Yaal stracił córkę. Z domu wyniosła jednak coś jeszcze - doskonałe wychowanie, dyscyplinę i poczucie wyższości. Przez te cechy nie zagościła nigdzie na dłużej. Lata doskonaliła się w zwodzeniu innych i graniu kogoś, kim nie jest i nigdy nie będzie. Szlifowała swój talent walki mieczem i tworzenie iluzji, by po pewnym czasie dołączyć do Bractwa. Bractwa, które, pomimo jej starań w odnalezienie jego członków - upadło, zostawiając ją znów z uczuciem braku przynależności do jakiekolwiek grupy. Próbowała też w Seraph, ale podporządkowanie, jakie na niej wymuszano sprawiło, że po roku opuściła te szeregi. Spędziła sporo czasu w Elonie, zakochując bez pamięci w pięknej sztuce Mirażu. W czasie podróży została złapana przez Triadę i okres niewoli, tortur i braku kontroli nad własnym losem zostawił na niej dostrzegalne ślady. Jeśli wcześniej można było nazwać ją skrytą to teraz wydaje się być murem, do którego nie docierają uczucia i ludzkie instynkty. Stara się jednak odnaleźć j