Aktualna wersja na dzień 00:40, 27 sty 2022

Vyvanse

Rasa	Norn
Płeć	Kobieta
Wiek	56 lat. Urodzona 87 dnia sezonu Kolosa 1277 AE
Klasa	Złodziej
Legenda	Krucze Dziecię Zguba Straconych Słodkogłosa Lodowa Pieśń Poskramiaczka Topielców Gorliwa Pogromczyni Krwawej Wiwerny Zabójczyni Sahloknira Łowczyni Głów ?
Rola w Lidze	?
Filar	?
Inne tożsamości	Krzyk (niejawne) Judy Lwi Ryk (niejawne) - martwa ?
Więzi	Łapa (brat) Ylva (najbliższa spoza rodziny)
Aktualne zajęcie	?
Stan postaci	Martwa/zaginiona
Status postaci	Nieaktywna

Kruk spał w skalnej szczelinie - Motyw muzyczny Vyvanse

Puls - Motyw muzyczny Krzyk

Informacje ogólne

Vyvanse uchodzi za zwykłą myśliwą z niebanalnym poczuciem humoru, która wydaje się być bardzo głęboko wierząca w Duchy. Niemniej to tylko czubek góry lodowej - Vyv posiada kilka różnych tożsamości, którymi się posługuje, bądź posługiwała. Zostało to na niej wymuszone przez jej styl życia, sposób zarobku i chęć pozostania anonimową. Próżno szukać powiązań między rolami, w które się wcielała, gdyż za każdy razem w nową rolę wchodziła zmieniając wygląd i zachowanie, jak wąż skórę. Jej głównymi rolami, przy których zatrzymała się na dłuższą chwilę były 2 kompletnie odmienne postaci - doświadczona i skuteczna złodziejka i zabójczyni na zlecenie Krzyk i bezczelna, brutalna, obleśna piratka Judy Lwi Ryk, obecnie uznana za martwą.

TIMELINE

Hoelbrak ~ 1277 - 1297 - 20 lat (Vyvanse)
Łupienie traktów w Dreszczogórach ~ 1297- 1302 - 5 lat (Vyvanse)
Łupienie traktów w okolicach Lwich Wrót ~ 1302-1305 - 3 lata (Krzyk)
Praca na zlecenie ~ 1305-1315 - 10 lat (Krzyk)
Piraci ~ 1315-1325 - 10 lat (Judy Lwi Ryk Blackpearl)
Powrót do zleceń ~ 1325 do teraz (Krzyk)
Budowanie sobie przykrywki ~ 1325 do 1330 (Vyvanse)
?

Pierwsza tożsamość - Vyvanse Lodowa Pieśń

“

Jestem tylko zwykłym myśliwym, nie wiem dlaczego niektórzy próbują doszukiwać się we mnie czegoś niezwykłego.

— Vyvanse o sobie

Vyvanse pochodzi z loży Kruka. W wieku 20 lat opuściła Hoelbrak, mimo delikatnej aury sławy, która zaczęła ją otaczać i zaczęła wykuwać swoją legendę na własną rękę. Nigdy nie dążyła do tego, by zyskać jak największy rozgłos i poklask wśród swoich - zwykła mawiać, że Kruk obdarzył ją swoimi darami nie po to, by się nimi chełpić, a po to, by je wykorzystywać w słuszny sposób. Jest bardzo związana ze swoim totemem. Była w wielu miejscach, z których przyniosła wiele wspomnień. Podróżowała po Dreszczogórach, zwiedziła centralną Tyrię, była w większości stolic - najcieplej wspomina Lwie Wrota. Od 1325 AE pojawia się regularnie w swojej loży.

Gdzie się pojawi, tam przedstawia się jako poszukiwacz przygód i myśliwy, aby wyjaśnić swój niecodzienny ekwipunek. Czasem wspomina o tym, że potrafi też tatuować, czego dowodem są dzieła sztuki na jej ciele. Tak też jest kojarzona w Lożach Hoelbrak, a co ciekawe ostatnio również jako gospodyni - pod koniec 1328 AE przejęła pewną noclegownię w Dredgehaunt Cliffs wraz ze swoim bratem, zatrudniając starego norna, który chciał zrobić w swoim życiu jeszcze coś dobrego do pomocy. Na co dzień zajmuje się polowaniem i prowadzeniem biznesu. Jej pupilkiem jest samojed Ptyś, pod opieką ma także parę starych leciwych dolyaków, silną dolyaczkę Kiri Irenkadottir z miotu Nieśmiertelnej wraz z dwójką cielaków - zwykłym i albinosem oraz kilkanaście królików, a także młodego Lodowego Drake'a.

Można by było sądzić, że ta kobieta osiadła w końcu na stałe w jednym miejscu i szuka stabilizacji, jednak nic bardziej mylnego - uwielbia walkę, wciąż poluje i robi to, na co ma ochotę, starając się łączyć swoje pasje z obowiązkami. A historie, jakimi się czasem dzieliła w loży i w końcu wyprawa do Elony zdają się tylko potwierdzać jej głód przygody.

Słuch o nornce zaginął w 1330 AE. Nie była widziana w lożach. Ostatnimi, którzy mieli z nia kontakt byla gildia Liga Sześciu Filarów

Legenda

Vyvanse buduje swoją legendę w ciszy i z rozwagą. Niegdyś w loży miała kilka tytułów mimo bardzo młodego wieku, jednak obecnie nie posługuje się niemalże żadnym z nich, poza ostatnim, który do niej przywarł. Znana była jako Krucze Dziecię - nawet do dziś tak nazywają ją do dziś szamani z loży Kruka, w której praktycznie spędziła dzieciństwo.Mówi się, że Vyvanse, gdy była mała została ocalona przez kruki, które wskazały jej ojcu drogę do niej, gdy się zgubiła, jednak to tylko część prawdy o czym wiedzą szamani z loży oraz jej rodzina; otóż Vyvanse po prostu została porzucona na mrozie przez biologicznych rodziców, a ptaszyska zwróciły uwagę ojca Łapy, który postanowił ją zabrać do domu i wychować, przyjmując za swoją córkę.

Gdy była nastolatką, zdała sobie sprawę, że polowanie na zwykłą zwierzynę jej nie ekscytuje - krótko mówiąc, ulubioną zwierzyną do upolowania dla Vyvanse byli synowie Svanira. Obserwowała ich, zauważyła ich zwyczaje i dołączała do grup nornów, którzy oczyszczali trakty przy Hoelbrak, gdy nie miała żadnych zajęć związanych z nauką na szamankę. Dorobiła się tytułu Słodkogłosej, ponieważ dzięki wsparciu sławniejszego norna udało jej się wdrożyć ciekawą strategię rozpraszania przeciwnika, namawiając kilku nornów, by spróbowali planu, który okazał się być sukcesem. Ponadto kiedyś miała czysty i ciepły głos, a gdy cokolwiek śpiewała, śpiewała czystym sopranem, który był tak godny pozazdroszczenia, że aż po plecach przechodziły ciarki. Straciła ten niezwykły dar bezpowrotnie w dniu, w którym zyskała prawdziwą sławę i obecnie prawie nikt o tym jej dawnym tytule nie pamięta.

Następnym tytułem jaki do niej przywarł była Zguba Straconych, gdyż Ci, którzy z nią rajdowali wspominają, że nornka zawsze próbowała okazywać łaskę, gdy widziała, że ktoś nie oddał się smokowi w pełni, gdy nie widziała wyraźnych oznak spaczenia, gdy faktycznie jeszcze była jakaś nadzieja. Jeżeli jednak odkryła próbę oszustwa lub nie widziała dla denata nadziei, była bezwzględna i nie wahała się - nie karała tego czystą śmiercią bez bólu, a wykazywała się zawsze nadzwyczajną kreatywnością. Mówi się, że nawet po opuszczeniu Hoelbrak kontynuowała swoją krucjatę.

Przed opuszczeniem Hoelbrak nazwano ją Lodową Pieśnią, z powodu pewnej historii owianej tajemnicą i domysłami, być może dlatego jej legenda mimo upływu lat jest znana. W wieku 20 lat zasłynęła z tego, że udało jej się roztrzaskać lód smoka własnym głosem. Istnieją różne wersje tej historii z jednakowym finałem - grupa po moocie obudziła się przy stole zrobionym z banerów Synów Svanira, a Vyvanse siedziała w dość tryumfalnej pozie w wejściu tej jaskini, jednak trzymała się za gardło, a wokół było kilka kilkugodzinnych trupów, mnóstwo odłamków lodu oraz zniszczony posążek lodowego smoka. Tego dnia straciła swój głos - stał się on znacznie niższy i zachrypnięty, więc uznano, że to ona roztrzaskała lód, który zakrywał wejście do jaskini swoim głosem, tym bardziej, że wcześniej na moocie założyła się z kimś właśnie o to, że jej się uda ta trudna sztuka. Jej legenda zatem wcale nie przynosi jej żadnej radości i Vyvanse bardzo często kłamie na jej temat lub zataja całą historię pod otoczką innej - być może dlatego wciąż nikt nie zna prawdziwej, dokładnej jej wersji, choć kilkanaście osób jest święcie przekonanych, że to właśnie ich wersja jest prawdziwa.

W Gendarran Fields przy Applenook znana jest jako Poskramiaczka Topielców - wraz z Ylvą i kilkoma innymi osobami z Ligi pokonała dość wymagającego przeciwnika, który straszył ludzi, lecz bała się ognia - była to nieumarła abominacja. Vyvanse z przymrużeniem oka podchodzi do tego tytułu i się nim nie szczyci.

Od 1326 znów pojawia się w lożach Hoelbrak, zawsze z Darem dla Duchów. O swoich obecnych przygodach i o tym, co działo się z nią przez ostatnie 30 lat opowiada bardzo lakonicznie, zupełnie jakby nie chciała się wybijać poza tłum, tylko dobrze się bawić, słuchać innych i dziękować Duchom dziczy za to, że jej łowy są pomyślne. Jej więź z duchem Kruka jest wyjątkowa, a nauki Lamparcicy są jej szczególnie bliskie. Często zwraca się do Niedźwiedzicy, a co ciekawe, ostatnio dużo przebywa w Loży Wilka, by lepiej zrozumieć ideę współpracy. Często rozmawia z szamanami. Po cichu mówi się o niej Gorliwa.

W Lożach krążą też plotki o jej ostatnich udanych polowaniach. Przylgnęło do niej miano Zabójczyni Sahloknira, gdy wydało się, że również przyłożyła swoją rękę do zabicia porucznika Jormaga w Bitterfrost wraz z gildią oraz kodanami, a także miano Pogromczyni krwawej wiwerny, gdy na jednym z mootów opowiedziała historię polowania z Priory, Evelyne, Ylvą i Adamem tuż za południowym wyjściem z Lost Precipice.

Wygląd

Vyvanse to wysoka, długowłosa i charakterystycznie obcięta blondynka z ogromnym i grubym warkoczem. Jest prawie zawsze ubrana tak, by eksponować co trzeba, a także by mieć łatwy dostęp do wszystkich noży i ostrzy jakie nosi przy sobie. Jej płaszcze zazwyczaj mają mnóstwo kieszeni i znajdują się w nich różne rzeczy - od igieł, po kły bestii, na rzeczach, których lepiej nie wyciągać kończąc. Każdy z przedmiotów, jakie posiada Vyvanse według niej ma za sobą kawał historii, o których chętnie opowie. Ma dość dużo blizn, jednak w przeciwieństwie do wielu nornów chowa je i wcale się nimi nie chwali, uważając je za nieprzyjemne pozostałości po tym, jak popełniła błąd. Uwagę od blizn skutecznie odwracają tatuaże Vyvanse - kobieta posiada ich mnóstwo, do tego większość sama wykonała. Są one bardzo szczegółowe - bez wątpienia Vyvanse je odświeża dość często i jest z nich bardzo dumna. Tradycyjne nornowe tatuaże ma na twarzy oraz części pleców, pozostałe to jej własne twory. Wytatuowała sobie m.in. kruka na szyi, śnieżną panterę na plecach, niedźwiedzia na udzie i wilki na żebrach, by oddać hołd duchom-opiekunom, kotwicę na ramieniu, ptasie czaszki na łydkach, a nawet krucze pióra na przedramionach. Podkreśla swoje bursztynowe oczy i pełne usta makijażem. Jest dość umięśniona, ma ładnie wyrzeźbione ciało. Zawsze nosi dopasowane rękawiczki na dłoniach.

Charakter

Nornka uchodzi za bardzo towarzyską ale wulgarną kobietę. Bywa bardzo bezpośrednia, a w wypowiedziach nie szczędzi dosadnych epitetów. Choć na początku znajomości z Ligą wydawała sie być spięta i "uduchowiona", okazała się być śmieszkiem i duszą towarzystwa. Ma absurdalne poczucie humoru i wszystko jest w stanie przerobić na żart. Zaczepia większość obecnych podczas posiadówki w knajpie, czasem podśmiechuje się z każdego, kto jej się napatoczy na swój sposób, jednak zazwyczaj z dużą dozą sympatii w głosie. Czasem, acz rzadko bywa złośliwa. Uwielbia wprawiać innych w zakłopotanie lub wciągać ich w konwersacje, które brną w zdecydowanie... niewłaściwym kierunku - czasem zdarza się podpuszczać niektóre osoby, szczególnie wtedy, gdy jest znudzona albo po prostu ma dobry humor. Nie boi się mówić komplementów. Bardzo często wymyśla innym pseudonimy, bo ma problem z zapamiętaniem imion. Uważa się za zboczoną, jest bezpruderyjna i nazbyt szczera. Bez problemu zagaduje do wszystkich, nawet obcych - bardzo ciężko jest ją zawstydzić albo wprawić w zakłopotanie. Mimo tego, że wydaje się być tak niefrasobliwa, cechuje się dużą rozwagą przy podejmowaniu decyzji. Ma swoje poglądy, których się twardo trzyma. Potrafi spoważnieć w chwilę, jeżeli sytuacja tego wymaga, można z nią porozmawiać na każdy temat i poprosić o radę w większości spraw na jakich się zna. Jeżeli uda jej się komuś pomóc wydaje się być bardzo zadowolona i dumna z siebie. Gdy pełni funkcję zwiadowcy, podchodzi do tego bardzo poważnie - jest uważna i zawsze stara się w porę ostrzec grupę przed zagrożeniem, nawet gdyby to miał być fałszywy alarm. Uważa się za uczciwą osobę. Wydaje się być doświadczonym i ostrożnym myśliwym, który niejedno już widział. Lubi zwiedzać miejsca w których się znajduje, a niektórzy mogą sądzić, że kobieta wręcz uwielbia architekturę, którą zawsze obserwuje dość wnikliwie. Vyvanse należy do osób bardzo ambitnych i pracowitych, jeżeli coś jej nie wyjdzie, to będzie próbowała do skutku.

Lubi walczyć sama i w grupie, z jednym wyjątkiem - bardzo, ale to bardzo nie lubi gdy ktokolwiek podczas ewentualnej potyczki plącze się jej między nogami. Choć sporo analizuje, w walce jest bardzo agresywna. Najchętniej walczy sztyletami lub strzela z krótkiego łuku, ale nie zawaha się użyć bomby czy stłuczonej butelki albo swojej kruczej postaci. Nie czuje obrzydzenia przed zabijaniem gołymi rękami, co często stosuje. Nie jest delikatna i wrażliwa, ale nie przepada za oglądaniem i stosowaniem tortur fizycznych.

Jeżeli jednak ktoś jej podpadnie, Vyvanse poczeka na odpowiedni moment, aby odegrać się z nawiązką. Często krytykuje podejście typowych przedstawicieli jej rasy do problemów oraz typowych samców. Kocha zwierzęta i nie znosi bezsensownego okrucieństwa wobec nich.

Wytresowane pupile

Vyvanse nigdy nie będzie tak dobrze komunikowała się ze swoimi pupilami jak łowcy, niemniej jednak bez magii udało jej się wypracować z niektórymi swoimi pupilami dość silne relacje. Nornka uczyła swoich podopiecznych podstawowych komend, takich jak - trop, siad, waruj, zostań, przynieś, złap, do mnie, nie rusz, za nim, (idź) tam, na miejsce, spokój, puść, zostaw, wracaj. Rozumie mowę ciała każdego ze swoich pupili i zna ich potrzeby. Obserwacja ich zachowania pomaga jej sporo przewidzieć.

Portret	Opis i umiejętności
	Lodowy drake Vlad jest stosunkowo młodym przedstawicielem swojego gatunku - ma raptem 6 lat. Jego ciało ma długość nieco ponad 2 m, z czego połowę stanowi ogon, zaś jego wysokość w kłębie wynosi 0,8m. Vlad nie ma zbyt dobrego wzroku (nie widzi większości kolorów), za to ma świetnie rozwinięty zmysł powonienia. By lepiej wychwytywać zapachy wysuwa swój rozdwojony język z paszczy. Ma długie, zdrowe zębiska i ostre pazury. Vyvanse zaopiekowała się nim po tym, jak zastrzeliła z łuku jego matkę, która broniła swojego gniazda. Vlad zazwyczaj nie angażuje się w walkę i woli przeczekać potyczkę w bezpiecznym miejscu, jednak nie zawaha się pomóc Vyv, gdy dostanie taką komendę lub zarejestruje, że coś jej się stało. Jest posłuszny, ale nie zatracił swojego instynktu samozachowawczego. Jest dość inteligentnym gadem i potrafi o siebie zadbać. Vlad jest dobrym tropicielem. Reaguje na woń zwierzyny, krwi, alkoholu, alchemicznych odczynników, mocnych perfum, zgnilizny oraz na inne ostrzejsze zapachy. Jest w stanie za nimi podążyć, jeżeli dostanie słowną komendę. Jak każdy lodowy drake potrafi ziać dotkliwym chłodem, a jego ugryzienie może zaskutkować poważnymi odmrożeniami, jednak gad niechętnie korzysta z magii. Potrafi zrobić użytek ze swojego ogona oraz pazurów.
	Samojed Ptyś jest u Vyvanse od niecałych 2 lat. Ma 0,6m w kłębie i waży około 30 kg. Ma dobry węch, ale nie aż tak dobry jak Vlad. To energiczny i żywiołowy pies, który pełni rolę stróża w karczmie Vyvanse. Gdy przychodzą mrozy futro Ptysia jest grube i gęste, co upodabnia go do puszka na czterech łapach, zaś po okresie linienia Ptyś prezentuje się całkiem dostojnie. Vyvanse otrzymała go od Kari podczas swojej próby Opieki w Lidze Sześciu Filarów, gdy Ptyś był jeszcze szczeniakiem, choć bardziej przypominał puchatą białą kulkę. Vyv zatrzymała go. Uwielbia być głaskany i miziany, kocha być w centrum uwagi i jeść.
	Wilk Sno był pierwszym zwierzęciem, do którego przywiązała się Vyvanse. Nazywa go swoim pierwszym prawdziwym przyjacielem, mimo że znali się dość krótko, bo niecałe 2 lata. Nornka uważa, że wilk wiele ją nauczył. Poznali się w dość nietypowych okolicznościach. Kulawy Sno odłączył się od watahy, dla której nie był już użyteczny i dołączył do Vyvanse, gdy ta szła na Svaerampa, legendarnego minotaura z Dredgehaunt. Nornka dzieliła się z wilkiem jedzeniem. Dwójka niemalże zginęła podczas bitki, ale pewien pustelnik ich odratował. Sno dał się udomowić i wrócił z Vyv do Hoelbrak. Wilk i myśliwa zaczęli stanowić zgrany duet. Niestety jednak Sno poświęcił życie, pomagając Vyvanse w potyczce z jej byłym znajomym, który zwrócił się ku Jormagowi. Vyv mocno przeżyła jego śmierć i przez prawie 30 lat nie była w stanie zaopiekować się żadnym zwierzakiem poza dolyakami.

Wierzchowce

Nornka odbyła szkolenie z zakresu jazdy na raptorach w innym terminie niż większość Ligi. Dosiada charakternego masywnego samca o rdzawoczerwonym grzbiecie. Im bliżej brzucha, tym jego łuski coraz bardziej przechodzą w piaskowy odcień. Jest dość charakterystyczny - jeden z jego czarnych rogów wyrastających z czaszki jest ułamany w połowie, a po bliższych oględzinach można zauważyć na jego ciele mnóstwo blizn, szczególnie na pysku. Gad jest dość agresywnym i bardzo żywiołowym stworzeniem. Ciężko go okiełznać - jeżeli jeździec nad nim nie zapanuje, pierwszy rzuca się do walki. Kocha polować, ale równie mocno kocha prędkość, dlatego jest najspokojniejszy, gdy się "wyszumi" i wybiega - porządnie zziajany jest wręcz idealny i chętnie ćwiczy z jeźdźcem, poświęcając mu dużo swojej uwagi. Nazywa się Rubin, lecz gdy nornka się na niego zezłości, zwraca się do niego nie szczędząc wymyślnych epitetów, m.in. Rudy.

Inni podopieczni

Kiri Irenkadottir z dwójką cielaków - Vyv i Łapa zaopiekowali się jeszcze wtedy ciężarną Kiri, gdy jej właściciel został zamordowany przez Ligę. Kilka dni później za sprawą przerośniętej dolyaczycy ilość dolyaków w zagrodzie nornów powiększyła się o 2. Co ciekawe, jeden z cielaków Kiri jest albinosem.
Stary i Jary, dwa niemłode dolyaki - były własnością poprzedniego właściciela "Nocnej Pieśni"
Łapa - Vyv jest przekonana, ze gdyby nie ona, jej przygłupi brat by sobie nie poradził

Ciekawostki i fakty

Vyvanse tak naprawdę jest podrzutkiem. Trafiła do rodziny Łapy, gdzie ją wychowano. Mimo, że zna prawdę, dalej traktuje Łapę jak swojego normalnego brata i nikomu nie mówi prawdy. Tylko nieliczni znają historię, że do pozostawionej na pastwę lasu Vyvanse doprowadził ojca Łapy natarczywy kruk. Vyvanse dlatego traktuje z szacunkiem nornów z loży Kruka, których spotyka na codzień. Kruk jest jej totemem.
Podobno miała się uczyć na szamankę Kruka, ale opuściła Hoelbrak.
Jej ulubione alkohole to rum i grog. Docenia też dobre whisky i miód, jednak nie pogardzi zwykłą wódką albo piwem. Nie jest bardzo wybredna, nie ma problemu z piciem nawet podłego bimbru na ziemniakach, jeżeli ma do picia towarzystwo
Vyvanse bardzo często pali mieszankę ziół podobną do tej, której używają szamani z Loży Kruka. Nie gardzi też innymi używkami.
Wydaje się być biseksualna.

Druga tożsamość - Krzyk ♠

Krzyk - złodziejka i zabójczyni do wynajęcia, która mówi dość skrzekliwie i głośno, celowo podwyższając swój głos, skąd wziął się jej pseudonim. Krzyk jest znana z tego, że pilnuje swojej anonimowości. Wiadomo gdzie jej szukać, wiadomo jaką maskę nosi, wiadomo, że jest bardzo dobra w tym co robi, ale nie wiadomo kim jest, jak wygląda naprawdę i tym bardziej gdzie mieszka. Czasem widywana bez maski. Oschła, konkretna i brutalna, nie zawaha się przed wykonaniem żadnego zlecenia, jeżeli jest dobrze płatne i w miarę rozsądne. Kradnie, zabija, torturuje, zastrasza na zlecenie. Lubi spełniać zachcianki swoich zleceniodawców. Tych stałych szanuje najbardziej. Wraz ze wspólnikiem i partnerem dorobiła się niemałej fortuny na napadach. Ma renomę ze względu na ogromny staż w tej niezbyt bezpiecznej branży. Wraz ze stażem w parze idzie jej duże doświadczenie oraz umiejętności.

Słuch o Krzyk zaginął na początku 1330 AE. Nie była widziana w Lwich Wrotach. Nie przyjęła żadnego nowego zlecenia.

♠ Wygląd

Kiedy ma robotę Vyvanse zmienia się nie do poznania. Zmywa makijaż oczu i włosy splata w ciasnego warkocza ukrywając ich długość, by następnie dość wysoko je upiąć albo zwinąć je w koka. Pod rdzawą farbą chowa wszystkie tatuaże, zmienia kompletnie układ tych na twarzy, zmienia nieco rysy twarzy makijażem i swój kolor włosów, starając się zachować bardzo naturalny efekt. Ubiera maskę lub ciemne okulary, w zależności od tego, jaki charakter będzie miała przeprowadzana przez nią akcja.

Vyvanse z zabarwionymi glinką włosami i fałszywym tatuażem na twarzy - Krzyk bez maski.

Każdy, nawet najmniejszy tatuaż na jej ciele jest starannie pokryty odpowiednią ilością bandaży, podobnie zakrywa swój biust - Krzyk uchodzi za dość... Płaską, w przeciwieństwie do Vyvanse. Złodziejka nosi się w skórzanych pancerzach, które są odpowiednio wzmacniane metalem i kilkoma warstwami skóry pod spodem. Zawsze ubrana tak, by nie pokazywać prawie w ogóle ciała.

♠ Charakter

Kiedy pracuje jest kompletnie inną osobą. Zawsze pewna siebie, agresywna, trochę dzika. Mimo tego, ze jest chamska zazwyczaj udaje jej się szybko zyskać respekt otoczenia, ponieważ jest niezwykle charyzmatyczna i władcza, dzięki czemu potrafi zapanować nad tłumem świadków zdarzenia. Ogląda wszystkie miejsca dokładnie, szukając ewentualnych dróg ucieczki dla siebie i brata, gdyby coś poszło nie tak. To profesjonalistka, która nie toleruje błędów. Jest straszną materialistką, ale czasem wybrzydza przy zleceniach. Uważa się za dobrego łotra wśród tych złych, bo swoim ofiarom zadaje szybką i bezbolesną śmierć (chyba, że płacą jej za co innego), a jak zdarzenie mogą zobaczyć dzieci, stara się zadbać, by nie wyniosły z tego dużo. Po tych wszystkich latach preferuje ogłuszanie ofiar, które właściwie oberwałyby tylko za samą obecność w danym miejscu.

♠ Historia

Dla Vyvanse wszystko zaczęło się 31 lat temu po pewnym incydencie. Opuściła Hoelbrak i gdy przyszedł pierwszy głód zrozumiała, że nie dorobi się na szlachetnej pracy. Początkowo łupiła wraz z Łapą karawany i pomniejsze gospodarstwa, już wtedy dbając o kamuflaż w postaci maski - początkowo ich maski były zrobione z czaszek niedźwiedzi. Na większej "scenie" zaistniała dopiero 6 lat później, pojawiając się w okolicy Lwich Wrót. Zaczęła wykonywać pierwsze zlecenia, była w tym coraz bieglejsza, robiła użytek ze swoich umiejętności, które się rozwijały. Z Łapą najpierw działali we dwójkę, potem dołączały do nich kolejne osoby anonimowo bądź nie, jednak jak to bywa w tym fachu zdarzały się wypadki przy pracy. Grupa nie miała jednak nigdy więcej niż 5 osób, ponieważ dzielenie łupu między tyle osób nie należy do przyjemnych. Napady, kradzieże, zlecenia... To był i jest dla niej chleb powszedni. 15-20 lat temu duet był na tyle sławny, że pojawiło się kilkoro złoczyńców biegających w podobnych maskach. Nornka nie miała z nimi żadnego powiązania, zresztą były to tylko drobne incydenty. Krążyły plotki o organizacji, jednak żadnej organizacji nie było. Dla Vyvanse sytuacja ta była korzystna - kiedy któraś z udających ją osób była schwytana, zmniejszała się ilość patroli na jej "Łowiskach", a ludzie jeszcze bardziej się bali i jeszcze lepiej współpracowali podczas kolejnych napadów. Zniknęła na 10 lat. W 1325 AE wróciła do "obiegu" w Lwich Wrotach jeszcze lepsza niż wcześniej.

♠ Zachowanie anonimowości

Krzyk pojawia się bez maski jak i w masce, bez oporów. Nie ma na nią żadnych dowodów, nikt nie zła

Vyvanse Icesong: Różnice pomiędzy wersjami