Ylia Swiftwolf

Ylia Chyża Wadera
Rasa	Norn
Płeć	Kobieta
Wiek	116 lat. Urodzona 50 dnia sezonu Latorośli 1218 AE
Klasa	Szamanka Wilka; Wojowniczka
Przydomki	Chyża Wadera Wilczyca Wilcze Oko Szarofutra Szamanka Wilka Wilcza Wizja Córka Hjalmara Przez przyjaciół zwana Lią
Rola w Lidze	Brak
Filar	Brak
Więzi	Hjalmar Wilczy Kieł - ojciec Siggy Jasnogłosa - matka Yvonn Złotoręka - siostra, współlokatorka
Status postaci	Alternatywna

Wygląd

Ylia jest ponadprzeciętnie wysoką nornką o dość umięśnionej sylwetce. Ma jasną skórę, naznaczoną tradycyjnymi nornskimi tatuażami na ramionach, rękach, brzuchu, udach oraz łydkach. Jej włosy niegdyś były stalowej barwy, przywodzącej na myśl kolor futra wilków, aczkolwiek dziś są już prawie białe. Ylia zwija i upina w wygodnego koka, choć niegdyś nosiła luźno dredy. Jej tęczówki są ciepłej jasnobrązowej barwy - mają niemalże złoty odcień, jak oczy wilków. Nieduży, lekko zadarty nos i szersze usta ujmują jej nieco lat, wizualnie upodabniając ją do podlotka. Chuda, pociągła, trójkątna twarz, wysunięta broda i mocno zarysowane kości policzkowe dodają jej aparycji pazura.

Charakter

Niespokojny duch, który nie potrafi długo usiedzieć na miejscu - po tym wciąż jej mało zabawy, przygód i podróży niemniej kiedy trzeba było, wracała do Hoelbrak i gorliwie wypełniała swoje obowiązki szamanki. Głęboko wierzy w duchy i dzięki tej wierze odnajduje w sobie ogromne pokłady nadziei, wiary w przyszłość i ochoty do rozpoczynania kolejnych dni. Łatwiej też przychodzi jej godzenie się z porażkami. Nigdy nie zapomina o swoim stadzie, a każdy sukces uważa za pracę zbiorową; z sukcesów cieszy się szczerze i od razu dziękuje za nie tym, którzy dołożyli do nich swoją cegiełkę oraz Duchom, a szczególnie Duchowi Wilka. Ma dobre serce i sporo radości w sobie, którą chętnie się dzieli, czy dobrym słowem czy radą - gdy służyła jako szamanka była bardzo blisko swego ludu.

Biada jednak tym, którzy zagrożą watasze nornki - stado i jego ochrona jest dla niej najważniejsze.

Ekwipunek

Ylia zazwyczaj nie nosi przy sobie więcej niż potrzebuje - zawsze ma przy sobie sakwę z drobnymi, zawiniątko z suszoną dolyaczyną i mały bukłak wody, a także kuszę. Czasem dla rozrywki w podróże zabierała też harmonijkę ustną - nigdy nie była wielkim skaldem, chociaż ma dość znośny głos i nie hamowała się z obnoszeniem nim podczas mootów w swoich rodzinnych stronach. Najczęściej więc można ją spotkać w szatach szamanki zdobionych futrem bądź zwykłych, codziennych ubraniach, czasem wzbogaconych o nietypowe dodatki w postaci toporów wystających z obręczy przy pasie oraz noży myśliwskich. Dodatkowo Ylii zdarza się nosić przy sobie niedużą metalową tarczę. Gdy zapowiada się na dłuższą podróż, nornka zabiera ze sobą plecak, w którym ma więcej racji żywnościowych, ubranie na zmianę i przedmioty niezbędne do przetrwania.

Zdolności

Wilczyca

Wilcza forma

Ylia głęboko związana z Duchem Wilka w walce najczęściej przyjmuje humanoidalną wilczą postać, uważając ją za błogosławieństwo od Wilka, którym nie obdarzył jej bez powodu. W walce używa kłów i pazurów, a także robi użytek ze skoków i susów, wykorzystując impet i prędkość do zadawania większych obrażeń i wywracania nieprzyjaciół.

Jako wilczyca jest szybsza, silniejsza, wytrzymalsza, szybciej się regeneruje, a do tego swoim wyciem potrafi wspomóc kompanię dodając im zapału do walki i przyspieszać regenerację ran swoich towarzyszy. W tej postaci wciąż potrafi używać swoich zaklęć z zakresu krzyków, o czym niżej. Nie ma żadnych problemów z przechodzeniem do wilczej postaci i z wychodzeniem z niej, może to zrobić w chwilę i nie stracić przy tym orientacji w czasie i przestrzeni. W tej formie jej zmysły są wyostrzone, szczególnie węch.

Niektórzy nornowie żartują, że jest bardziej wilczycą niż nornką, bowiem czasami nawet podróżuje w wilczej postaci, by biec szybciej.

Krzyki

Drugim sposobem w jaki Ylia robi użytek ze swojej magii są krzyki. Różnią się one od standardowych tym, że nie zawierają w sobie słów - Ylia wydaje wilcze odgłosy, nasycając swój głos odpowiednim zaklęciem. Z uwagi na charakter swoich krzyków potrafi ich używać zarówno w postaci wilczej jak i norniej.

• Warczenie - chrapliwe, niskie, ponure, groźne. Zasiewa strach w sercach wrogów, któremu trudno się przeciwstawić. Silniejszych sparaliżuje, a słabszych od razu skłania do rozpaczliwej ucieczki
• Szczekanie - głośne, donośne i motywujące. Przez wilki używane jako ostrzeżenie, przez Ylię pośrednio również, bowiem ten okrzyk umożliwia jej i czterem towarzyszom w jego zasięgu otrząśnięcie się po ogłuszeniu i wyrwanie się z magicznych więzów.
• Skomlenie - Wilki okazują w ten sposób uległość. "Krzyk" w wykonaniu Ylii sprawia, że wrogowie rozpraszają się i zaczynają się nią interesować jako celem - tak jakby nornka udawała najsłabsze, ranne ogniwo.
• Wycie - swoim wyciem potrafi wspomóc kompanię dodając im zapału do walki i zwiększając siłę ich ataków
• Pisk i skowyt - piski Ylii służą jej do leczenia powierzchownych ran, zarówno swoich jak i sojuszników. W momencie, gdy Ylia rozdzierająco skowycze, jest w stanie wyleczyć średnie rany kosztem większego zużycia magii.

Topory i adrenalina

Czasem, gdy nie starczy jej czasu na przemianę łapie za topór. Z adrenaliny korzysta tylko i wyłącznie po to, by wzmocnić swoje uderzenia, gdy zamierza zadać cios, który powinien zakończyć potyczkę, niemniej to nie jest jej ulubiony styl walki.

Więź ze zwierzętami (wilkami)

Ylia zna się na wilkach lepiej niż na jakichkolwiek innych istotach. Czyta ich mowę ciała i rozumie ich sygnały, potrafiąc odpowiednio na nie zareagować, a co więcej - odpowiedzieć odpowiednim wyciem, piskiem czy ostrzegawczym szczeknięciem. Dobrze zna relacje panujące wewnątrz watah i potrafi z łatwością wskazać, który z wilków jaką rolę w niej pełni. Dzięki obserwacji i swojej wiedzy potrafi szybko nawiązywać kontakt z tymi stworzeniami nie na takiej zasadzie jak łowcy, lecz nie jest przez nich traktowana jak wróg i zagrożenie tylko jak przyjaciel. Zna się na anatomii tych zwierząt i potrafi im udzielać fachowej pomocy medycznej, dlatego często pod jej opiekę powierzane były ranne wilki.

Ylia dzięki temu ma sporo empatii wobec innych zwierząt i potrafi również mniej więcej odczytywać mowę ich ciała.

Zdolności szamanki

Jako szamanka wilka służy w loży radą i stanowi Drogowskaz dla tych, którzy nie wiedzą jak podążać ścieżką Wilka. Co więcej, będąc bardzo blisko Ducha Wilka bardzo lekko przychodzi jej komunikacja z nim - gdy zwraca się do niego, czasem otrzymuje odpowiedzi i rady, wilk często występuje w jej wizjach. Ma również pewną wiedzę na temat ziołolecznictwa.

Kaletniczka i szewc

Ylia, by zarobić na życie parała się kaletnictwem oraz naprawą i wyrobem obuwia. Ma spore zdolności i lekkość w pracy ze skórą. Potrafi pracować na gotowych materiałach, jak również odpowiednio przygotować sobie ingredienty.

Legenda i przydomki

• Chyża Wadera - przydomek nadany po wielu polowaniach przez innych myśliwych. Ylia walczy głównie w zwarciu w wilczej postaci, a do tego robi użytek ze swojej zwinności. Ponadto kiedyś na moocie w Timberline Falls upiła się tak, że w wilczej postaci wskoczyła na stół i tańczyła z resztą biesiadników do białego rana. Zarzeka się, że tego nie pamięta!
• Wilczyca - tytuł, który przylgnął do niej przez to, że często przebywa w wilczej postaci i zaczem zachowuje się bardziej wilczo niż nornio. Stara się być żywym przykładem osoby podążającej z rozsądkiem za naukami wilka i stawiającej na drużynę.
• Wilcze Oko - tytuł nadany jej w loży jeszcze w czasach, gdy dopiero uczyła się na szamankę z uwagi na jej kolor oczu - jej tęczówki są bursztynowe, niemalże żółte
• Szarofutra - Ylia w wilczej postaci ma siwe futro. W norniej postaci często nosi szare futro przy odzieży. Poza tym już od urodzenia Ylia ma siwe pasma nawet wśród swoich włosów. Szary włos stał się poniekąd jej znakiem rozpoznawczym
• Szamanka Wilka - zwana tak, z uwagi na funkcję w loży.
• Wilcza Wizja - Lia jest blisko z duchem wilka i chętnie wprowadza się w trans. Kilka razy zdarzyło jej się mieć znaczące wizje pełne symboli, które udało jej się prawidłowo odczytać i zrozumieć. Znana jako Wilcza Wizja po tym, jak dzięki jednej z wizji udało jej się skrzyknąć chętnych i odnaleźć grupę myśliwych uwięzionych w zawalonym korytarzu w jednej z kopalni w Wayfarer.
• Córka Hjalmara - jej ojciec był sławniejszy niż jej matka, stąd na początku kojarzono ją bardziej dzięki jego sławie. Co więcej, jak pokazała przyszłość jej styl walki jest podobny do stylu jej ojca, z tą różnicą, że Ylia kładzie większy nacisk na zwinność i pazury niż siłę szczęk.
• Lia - zdrobnienie, które Ylia bardzo lubi.

Rodzina i wataha

Portret	Opis
	Hjalmar Wilczy Kieł - ojciec Ylii, jej wzór do naśladowania i inspiracja. Ylia ma z nim bardzo dobry kontakt i stale odwiedza dom rodzinny. Silnie związany z Duchem Wilka. Hjalmar niegdyś zasłynął dzięki częstym polowaniom, podczas których przyjmował wilczą postać i wyróżniał się, robiąc użytek z kłów, stąd jego przydomek. Po ożenku nieco zwolnił tempo i skupił się na rodzinie, co nie znaczy że zaprzestał polowań; zatrzymała go dopiero kontuzja kolana i (podobno) pewien sen, zesłany mu przez wilka, który go ostrzegł przed kłopotami w watasze, czyli w rodzinie. Kłopotów co prawda dużych nie było, bo kłopotem były tylko przejściowe problemy rodzinne, fakt faktem wrócił i został. Obecnie pomaga szamanom w loży Wilka.
	Siggy Jasnogłosa - matka Ylii, jej najlepsza przyjaciółka, oaza spokoju i opiekunka domowego ogniska. Ylia ma z nią bardzo dobry kontakt i stale odwiedza dom rodzinny. Związana z Lożą Kruka i z tymże duchem, niemniej jej więź z krukiem nieco osłabła. Jest młodsza od Hjalmara i mniej sławna, bowiem na rzecz rodziny i wychowywania dzieci porzuciła budowanie swojej legendy. Aktualnie rzeźbi z drewna i lodu i sprzedaje swoje wyroby. Wcześniej była poetką i skaaldką, lecz jak śpiewała to nie przynosiła radości, a smutek i zadumę; do tej pory zdarza jej się śpiewać, lecz bez tłumu świadków. To ona była tą, która nauczyła Lię gry na instrumentach i śpiewu, a Yvonn pchnęła delikatnie w stronę rzeźbiarstwa. Jest bardzo dumna z sukcesów obu córek w ich dziedzinach sztuki. Mimo upływu lat, wciąż wygląda bardzo młodo i świeżo, nawet w siwiuteńkich włosach, które ma od dawna, podobnie jak jej córki.
	Yvonn Złotoręka - młodsza siostra Ylii, jej współlokatorka i pomocna dłoń w opiece nad wilkami. Rzeźbiarka i malarka, dusza artystyczna. Wśród jej prac dominują przede wszystkim portrety, które służą upamiętnieniu tych, którzy odeszli oraz wizerunki najsłynniejszych. Jej rzeźby są dynamiczne i bardzo realistyczne, Yvonn uwielbia uchwycić postaci w ruchu, tak jakby były żywe. Jest dość spokojną dziewczyną, ale zdecydowanie skupioną na swojej sztuce i przez to nieco wyobcowaną - rzadko opuszcza swoją pracownię. Ma dobry kontakt z Ylią i pod jej nieobecność dba o wilki, które trafiają pod ich opiekę.
-	Olaf Kruczy Lot - mąż Ylii, szaman kruka, który do tej pory pełni posługę w Bjorze. Jest towarzyszem życiowym Ylii od wielu lat. Znacznie bardziej wycofany niż ona uchodzi za norna spokojnego, cichego i niewyróżniającego się z tłumu.
-	Velaug - 32-letnia córka Ylii, która dopiero wykuwa swoją legendę.
-	Sigfastr - 35-letni syn Ylii, który dopiero wykuwa swoją legendę. Historia Od młodości przyuczana na szamankę Wilka sporo lat spędziła w Lożach i przy kapliczkach w terenie. Zapalona podróżniczka, która zna Dreszczogóry jak własną kieszeń - zawsze chętnie pomagała potrzebującym na trakcie i poza nim, dlatego w większości gospód i wiosek jest znana. Chętnie pielgrzymowała, jak również służyła w samej stolicy. Choć na jej koncie brak szczególnie wielkich osiągnięć, Ylia wśród swoich cieszyła się szacunkiem jako szamanka, jak również rzemieślniczka - kobieta jest kaletniczką oraz potrafi wykonywać pracę szewca. W ciągu ponad setki lat jaką przeżyła zdołała sobie ułożyć życie, wyjść za mąż i odchować dwójkę dzieciaków, które dziś już powoli zaczynają budować swoją legendę. Chwilę towarzyszyła gildii Liga Sześciu Filarów, ale jednak zdecydowała się poświęcić w pełni obowiązkom szamanki w tych nieco cięższych dla jej rasy i Duchów czasach, podczas zamieszania z Drakkarem. Po odpoczynku jej apetyt na przygody i zwiedzanie świata tylko się wzmógł. Plotki Zdarzyło Ci się usłyszeć ciekawą plotkę? Napisz ją!